Text

¶1מ'האלט דאך בא ז'אלול, וואס ז'איז בשעת דאס איז רצופין איז דאך דאס כולל כל ימות השבוע, ווי ס'איז דא א יום ראשון און א יום שני, ביז אויך א יום השבת, און ס'איז אויך לא יותר מזה, וואס דאס באווייזט אויך אויף שלימות, שלימות האמיתית איז דאך אז ס'איז לא פחות ולא יותר, וכמדובר כמה פעמים. זוי איז אויך ווי דערמאנט פריער, אז דער ענין פון אלול אין דעם ראשי תיבות שלו איז דאך כלול אלע ג'קוין, און נאכמערער אויך דער קו התשובה, דער קו הגאולה, כמדובר כמה פעמים, וואס דאס באווייזט אויך אויף שלימות, וואס ס'איז דאך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז דאס איז א חשבון אויף כל השנה שעברה, דארף דאס זיין א חשבון צדק, דארף דאס זיין א חשבון שלום, על דרך זה מיט א שלימות, על דרך זה אויך דאס איז דאך א הכנה צו כל השנה הבאה, מיט אלע אירע שינויים, וואס דאס איז דאך שנה מלשון שינוי, אז במשך השנה איז דא לא פחות ולא יותר אלע שינויים וואס קען זיין במשך השנה, איז דאס אויך בנוגע צו שנה הבאה דארף ער דאס אויך כולל זיין די אלע קימול קוין, און בהקדמה לזה דער קו ענין התשובה, וואס דורך דערויף ווערן די אלע מעשים פון די ג'קוין מעשים טובים, כמדובר לעיל. ועל דרך זה אויך דער ענין הגאולה איז דאך אויך דער סך הקהל מיט די תכלית השלימות, אז ס'ווערן נגאל כל הענינים פון זייערע הגבלות וכו איז דאס אויך די גאולה אן ענין כללי בהוספה און צוזאמען אלס א סיום און א סך הכל און א הכנה אויף כל השנים שבאים, ניט לאו דוקא די שנה אונה, נאר לאחרי זה כמה וכמה שנים, וואס דערפאר איז דאך אויך אין דערויף דא די אלע דריי קוין, און אויך דער קו הגאולה און קו לפני זה, דער קו ההכנה, קו התשובה,

¶2וואס דאס איז אויך בשעת מ'האט אין דערויף גופא זיבן טעג רצופים אין דעם חודש אלול האט מען אויך בפשטות די שלימות פון כל הזמנים כולם, וויבאלד אז מ'האט לא פחות ולא יותר איין מאל פון יעדערע זיבן טעג, וואס דערנאך הויבט זיך אן א מנין חדש, כמבואר אין חסידות בארוכה, וואס בשעת ס'קומט א זונטיק זאגט מען אז יום יום ראשון, און מ'דערמאנט אויך אין שירה של יום דער ראשון של מעשה בראשית, און ווי ער זאגט אין לקוטי תורה, אז ס'איז דאך פון דעמאלט דורכגעגאנגען א ריבוי ימים, ווי אזוי זאגט מען דא, אז דאס איז יום ראשון למעשה בראשית און אין דערויף באשטייט דער תוכן פון שירה של יום, ועל דרך זה אויך אין די שירה של יום פון די ימים שלאחרי זה, ביז דעם יום השבת, איז דאס אויך כולל אלע יום שני פון כל הזמנים, און אלע דערנאך יום שלישי שהוכפל בו כי טוב, ועל דרך זה אויך דער יום השבת, ביז ווי דאס איז אויך כולל דער יום שכולו, שבת המנוחה לחיי העולמים. וואס דא קומט מען אויך גלייך, און מ'דארף גאר ניט זוכן קיין שייכות מיטן שיעור הרמב״ם פון די טעג, וואס ס'הויבט זיך אן די הלכות מחירה, נייער ספר, און א ספר וואס ס'איז גאר אינגאנצן לכאורה קיין שייכות ניט מיט די הלכות שלפני זה, פריער רעדט זיך וועגן ענינים של ניזיקין, און אלע-ערליי פאלן אין ניזיקין, ביז אז לסוף דארף מען גאר באווארענען אז ס'זאל זיין וחייו וכו'וכו דערנאך קומט די התחלה, אבער אין א באזונדער טאג הויבט זיך אן די התחלה פון הלכות מחירה, ניט ווי בכמה שיעורים רמב", פון די ג'פרקים, איז דאך דא ברוב הפעמים איז דאך דא א סיום פון א פריערדיקן ענין און א התחלה פון דעם נייעם ענין אין דעם סעלבן טאג, משא'כן אין דער קביעות און אין דעם טאג איז דאס צוויי באזונדערע טעג, וכמדובר כמה פעמים, אז יעדער ענין וואס מ'פילט אין קדושה, אדער אפילו אין עניני העולם,

¶3וואס מ'קען דערפון אפלערנען אן ענין אין הנהגת האדם, אין לתקן הדעות וכו איז מעג מען דאס טאן, אפילו אז מ'געפינט דערוויילע נאך ניט קייסודו על זה, בפרט נאך אז דא איז א שייכות מיוחדה בתכלית הדיוק, ווארום גלייך אז מ'הויבט זיך אן אין הלכות מחירה, הויבט זיך גלייך אן ווי אזוי איז דער ענין המחירה, איז דער רמב'ם מפרש, און דערנאך חזר'ט דאס איבער, אז דאס איז דורך שלשה דברים איז דא דער קנין, וואס דער קנין בכלל קען זיין, ווי דער רמב'ם איז אויך מחלק, אז אדער בשדה אדער בבית, וואס דאס איז בכללות עבודת האדם איז דאך דא די צוויי אופנים וואס ער מאכט פון יעדער ענין א בית פאר דעם אויבערשטן, און מאכט פון יעדער ענין א שדה, ממנו תצאי לחם דוקא דורך עבודה ויגיעה מיט למ וט מלאכות, וואס איז פארבונדן מיט א חורש והזורעה, כמדובר, וואס אין דערויף טיילט זיך בכלל עבודת האדם אין שדים בבית, וואס אין דערויף האט דער אויבערשטער איינגעשטעלט, אז דאס איז אן ענין כביכול פון א מחירה גאר. ס'איז דאך דא ידוע דער מאמר וביאור פון רבי'ן מערש, מיוסד אויף א מאמר פון דעם צמח צדק אין דעם ענין פון היתר עיסקו, ווי אזוי דער אויבערשטער מאכט א היתר-עיסקע מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, דערנאך איז דא א באזונדער אופן עבודה, וואס דאס איז אין אן אופן ניט א היתר-עיסקע, אן אופן פון מחירה. מחירה איז דאך ניט קיין היתר-עיסקע, מחירה איז דא א חפץ, און דערנאך איז דער חפץ געהערט אין איין רשות, און דערנאך איז מען אים אויך איז משנה דער משות פון איין רשות אין א צווייטן רשות. וואס אט אזוי איז אויך ווי מ'געפינט אין תורה, איז דער דיני התורה, אז יעדער רוב הענינים וואס מ'דארף מאכן דערפון א חרצא דמצוה, אדער א חרצא דקדושה, אדער בכללות טאן דערמיט א מצוה-דארף דאס זיין דוקא פון ענינים של חוגים.

¶4ניט מ'מעג נעמען אן ענין של קדשים און דערמיט מאכן א קרבן שלמים וכיוצא בזה דארט איז ער קיין באלעבאס ניט, ס'איז קרבן שלמים, אדם כי יקריב מכם קרבן להוי איז דער פירוש פון מכם בפשטות איז דאך מן הבקר ומן הצונו ומן הקוותים פון די אלע דריי ענינים וואס ער רעכנט אויס דארף דאך דאס זיין, בשלימות איז דאס, ווען דאס איז דוקא פון חולין, און אט די חולין פארקויפט ער זיי אין אן אנדערע שות, און אויף דערויף זאגט דער רמב אז ווי אזוי ווערט דער ענין פון מחירה? ג'אופנים, וואס די ג'אופנים איז דאס כסף און שטר און חזקה, וואס דאס איז דאך, כמדובר כמה פעמים, די ג'קוין, כסף אין לשון נכתף נכספתי דער קו הימין, שטר בדוגמא פון מתן תורה איז דאך אן ענין פארבונדן מיט קו שמאל, און דערנאך איז דא דער ענין פון חזקה בג'פעמים הוי חזקה, וואס דאס איז פארבונדן מיט א חוזק הכי גדול, וואס דאס איז דער ענין פון א חזקה, און פארבונדן אויך מיט חוט המשולש. און אויף דערויף זאגט מען, אז ס'איז דא אין דערויף דער ענין פון די דריי אופנים, פון כסף און שטר און חזקה. וואס דאס איז די ג'אופנים ווי אזוי א איד פירט דורך שליחותו בעלמא דין אויף לעשות לו ית ברך דירה בתחתונים, אז מ'מאכט פון די תחתונים וואס זיי זיינען תחתונים איז דורך איינע פון די דריי אופני עבודה, אדער דורך אהבה אדער דורך יראה אדער דורך תפארת, וואס דאס איז די דריי אופנים, וואס כסף און שטר און חזקה איז ער קויפט-ער זיי און נעמט ער זיי פון התחתון שאין תחתון למטה הימנו, און ער מאכט דערפון א חפצא דמצוה אדער א חפצא דקדושה,

¶5אדער א מצוה עלינו, כמדובר כמה פעמים, דורך די דריי אופנים, אדער דורך ואהבת את הוי'אלקיך דורך אהבה, דאס איז אבער אויך כולל אין זיך בכל לבבך ובכל נפשך ובכל לידך, איז דאס אויך ווי גערעדט שוין בכללות, אז אהבה איז כולל אין זיך כל אופני עבודה, אויך די מצות עשה פון יראה, במילא האט מען דאך אין דערויף די כל אופני עבודה, פרטיות ציילט זיך די אהבה אז בכל לבבך ובכל נפשך ובכל מאדך, וואס דאס איז אויך בכללות איז דא דער ענין פון אני נבראתי לשמש את קוני דער ענין וואס ער דינט דעם אויבערשטן ווערט אן עבד דעם אויבערשטן, און אויך אין דעם אופן, אז ער נעמט ענינים וואס זיי זיינען תחתונים און ער מאכט אין זיי איינע פון די דריי אופניים של קנייה, אדער דורך אהבה אדער דורך גבורה אדער דורך קו האמצעי, דורך תפארץ. וואס דאס איז אויך ווי ס'קומט דערנאך אראפ נשתלשל אין הנהגת העולם, מ'איז דאך אויך אסתכל באורייתא, און על פי זה איז ברא עלמוט בשעת ס'קומט אין א מסחר בפשטות אין עניני העולם, בין אדם לחבירו, איז דאס אויך בדוגמא און דאס דערמאנט דאך ווי דאס איז בין אדם לחבירו, רעך ורע אביך אל תעזר, וואס דאס גייט אויפן אויבערשטן, און דערפון לערנט מען אויך אפ, אז ס'קומט בין אדם לחבירו ממש איז דאס אויך איינע פון די דריי אופנים.

¶6מיט זיי ביז אין אן אופן אז דאס איז פועל אין אים, און פועל בעבודתו היום יומית, על אחת כמה וכמה אין די עבודה וואס איז פארבונדן מיט חודש אלול, וואס אין אלול איז דאך אויך דא, ווי דערמאנט פריער, די אמאל ד ג'כוין, וואס זיי זיינען די ג'עבודות און זיי זיינען פארבונדן מיט די ג'כוין, תורה עבודה און גמילות חסדים, אדער אברהם יצחק ויעקב, און ידרכי הקנין פון מאכן תחתורה מאכן דערפון ענינים עליונים, ביז אז דאס ווערט גאר א דירה צו עצמות ומהות איז דאס אויך דורך דריי ענינים, און תכלית השלימות דארף מען דאך האבן דעם ואהבת טאקע לכאורה איז איין זאך, דערנאך טיילט מען דאס גלייך אויף דריי אופנים, בכל לבבך ובכל נפשך ובכל מעודך וואס על דרך זה אויך איז דא די עבודה פון קו הגבורה, טיילט זיך אויך אויף דריי, ועל דרך זה די עבודה קב האמצעי, כמדובר כמה פעמים, נאר בכללות איז דאס איז פארבונדן נאר מיט אהבה און דאס איז פארבונדן נאר מיט איר און דאס איז פארבונדן נאר מיט כעפארס, על דרך זה אויך ווי יעדער מצוה איז דאך כלל מכל המצוות, וחסידות איז מבאר, אז פארוואס עס עס עס עס איז עוסק במצוה פטור מן המצוה? דערפאר וואס בשעת ער טוט א מצוה, איז וועלכע מצוות ס'זאל ניט זיין האט זי אין זיך מכל המצוות כולם האט זי אויך אין זיך פון אט די מצוה וואס זי ווערט לכאורה נדחית, איז ניט זי ווערט נדחית לגמרי, אין דער מצוה וואס איר דוחה איז אין דער מצוה עצמה אויך איז דא אין פון יעדער מצוה אויך פון דער מצוה וואס זי איז נדחית, ובכללות האט דאס אין זיך אויך פון די אלע דריי ענינים פון תורה עבודה וגמילות חסדים, וואס דאס איז דאך אין מצוות גופא דריי חלוקות, און אויך אין עבודת אדן מיט דריי אופני חלוקים, חילוקים אין עבודה, וכמדובר כמה פעמים, ביז ווי דאס ווערט אויך אן ענין בדוגמא ווי דאס איז בהנוגע צו א קידוש אשה, וואס דער עיקר ענין קידושין איז דאך המקדש, את עמו ישראל על ידי חופה וקידושין, איז ווי אזוי איז דאס דער קידוש וואס דער אויבערשטער איז מקדש אידן על ידי חופה וקידושין

¶7אין צוויי אופנים, עקיפין אדער פנימיים, איז אבער ווערט דאס אויך נתחלק אויף די ג'אופנים פון כסף און פון שטר און פון ביאה, על דרך זה ווערט דאס דערנאך אויך נשתלשל אין קידושים בין אדם בין איש לאשה גשמיים, כמדובר כמה פעמים, על דרך ווי ס'איז אויך בנוגע צו מחירה בפשטות בין אדם לחבירו, איז דאס אויך דורך די די אופנים פון כסף און שטר און חזקה, און ווי ער איז אויך מחלק אין דערויף, אז ס'דארף זיין א מעשה וואס ס'איז געווען א מעשה וואס האט מעיל געווען, ס'האט עפעס אויפגעטאן, אט דעמאלט איז מען על ידי המעשה איז מען דאס קונה. ועל דרך זה אויך בהנוגע אז מ'בויט א בית און מ'דארף קונה-זיין דעם בית איז ניט מספיק, אז אדער ער פארשליסט אליין, אדער ער איז פותח אליין, און ווי דער רמב״ם פסק'נט אויך אין דעם שיעור, ובסמיכות שלו מער בפרטיות, אז ס'דארף זיין נועל ופותח דוקא דעמאלט איז מסר מפתח ונעהל ופתח דעמאלט איז דאס קונה, אדער פתח ונעהל דעמאלט איז דאס קונה.

¶8און מ'זאגט איינער פון די טעמים בזה, אז ניט קען זיין, אז דאס וואס ער פארשליסט איז גאר צוליב א זייטיקע זאך, כדי אפצוהיטן דעם אויבערשטנ'ס נכסים בנמשל, זאגט מען, אז דאס איז ניט מספיק, ס'דארף זיין דוקא אז דאס זאל זיין נראה ונדגש, אז דאס האט א שייכות מיט אים, מיט עולם הזה התחתון און מיט דברים תחתונים, און אין דערויף טוט ער אויף אט דעם ענין, כאמור,

¶9אף על פי וואס ער טוט אין איינע פון די דריי קבין איז אין דערויף אויך נכלל ומעין פון די אנדערע צוויי קבין, וואס יעדער ענין אין קדושה, ווי דערמאנט שריער, בהנוגע אז יעדער מצוה איז כלול מכל המצוות, על אחת כמה וכמה אז קו כללי אין עבודת האדם איז זיכער אויך כלול פון כל הקבין, אף על פי וואס דער שער און דער עיקר בו איז דער קו האהבה דער קב הירא דער קב הטופרת וכו.' און ויהי רצון, אז בקרוב ממש, בפרט אז מ'האט אויפגעטאן מעשים מעילים אין דעם תלם הזה התחתון, און געמאכט אז על ידי מעשינו דוקא ועבדתינו דוקא האט מען אויפגעמאכט פון יעדער ענין פון אלע ענינים זאל דאס ווערן אדער אן ענין פארבונדן מיט כסף אדער מיט שטר אדער מיט חזקה, פיז וואנענט אז ס'ווערט דורך דערויף אויך א יחוד נצרי און א יחוד אמיתי, ביז והיו לבשר אחד, וואס אט דעמאלט קומען ארויס אט די דריי, ווי ס'איז אין קידושי איש ואשה, דורך כסף און שטר און ביע. ועל דרך זה אויך בהנוגע צו עבודת אדון, בפריער דער תחילת העבודה הויבט זיך דאך אן אין אן אופן חיצוני, במילא איז דאס שטר און כסף און חזקה, דערנאך ווערט דאס והיו לבשר אחד עבודה פנימית ווערט דאס איין זאך, ביז מצצמות ומהות, און ס'קומט דערנאך וועט אראפ אין עולם הזה התחתון וואס ס'טיילט זיך בכלל אין די ג'עולמות, בריאה, יצירה, עשי,' און אין ג'וואס אין זיי זיינען אויך על דרך פון די ג'כוין, וכמדובר כמה פעמים, וואס דאס איז אויך ווי אזוי מ'זעט אין יעדער ענין אין תורה, ווי אזוי ס'איז כלול מכל הענינים, ביז אויך דער ענין פון צדקה, כמדובר כמה פעמים, וואס אין דערויף איז דא דריי ענינים. און ס'איז דא דער ממון מיט וועלכן מ'פראוועט דעם ענין הצדקה, אדער אן אנדער ענין של צדקה, אכילה ושתי'וכיו צו בזה, דערנאך איז דא דער מקבל און דערנאך איז דא דער נותן וואס דאס איז אויך בדוגמא פון די דריי קוין פון כסף און שטר און חזקה, אדער בפנימיות שלהם דער כסף און שטר און ביהו, כמדובר

¶10כמה פעמים. וואס דאס איז אויך ווי מ'האט זיך מסיים בענינים כאלו, ובפרט נאך ווי כמדובר האט מען דאך אויך די אלע ראשי-תיבות'ן פון אלע ג'כוין, און בפרט נאך אז מ'האלט אין שבעה באלול האט מען דאס אויך ווי דאס קומט אראפ אין אלע זמנים וואס אין זיי זיינען זיך נכלל און נתחלק, בפרט, אויף שבעה ימים רצופים, וכמוזכר לעיל, און ס'ווערט אויך די הכנה קרובה, אז פון דערויף וואס מ'איז ממשיך און מסיים בחותם, און עמדו הכן כולכם מיט די צוגעפוצטע קנעפ ווערט דאס אויך דעמאלט עמדו הכן כולכם מיט אלע ראשי-תיבות'ן פון חודש אלול, כמוזכר לעיל, און מיט אלע ענינים אין עבודת הוי אהבה ויראה און תפירת, וואס תפירת איז דאך אויך כולל סיי ביאור און סיי חזקה, כמוזכר ומרומוז לעיל, און דאס ווערט די הכנה קרובה, אז לא יקפם אפילו כהרף עין ווערט דער ענין פון צדקה, אז דער אויבערשטער נעמט די גאנצע סדר השתלשלות, און גיט דאס אין אן אופן אז ס'ווערט אינגאנצן באלעבאס אויף דערויף, על ידי מחירה וחזקה בזה, אין איינע פון די דריי אופנים, און ווי דער דין איז, ווי דער רמב'ם איז מדגיש, אז מ'דארף ניט האבן קיין עדות, דאס איז אן ענין צווישן דעם אויבערשטן מיט אידן אליין, ישראל וקודשא בריך הוא בלחודוהי, און אז ס'איז אינגאנצן ניט געווען קיין עדות, ס'איז ניט געווען קיינע ענינים, אויב ס'איז נאר געווען אן ענין פון מעשה מעיל דארף מען ניט האבן קיין עדות, און דארף מען ניט האבן קיין שטר, און דארף מען ניט האבן קיינע ענינים בדומה לזה, וויבאלד אז ס'איז דא דער מוכר, און ס'איז דא דער קונה און ס'איז דא דער דבר דורך וועלכן סיי דער מוכר און סיי די קונה פירן דורך זייערע ענינים, ווערט דאס די דריי ענינים וואס פון אלע דריי זאכן ווערט איין און איינציקע פעולה די פעולת המחירה, און ס'ווערט אויך אז די עדים האבן גענומען די גאנצע וועלט, און מ'פארקויפט דאס כביכול צו דעם אויבערשטן, און דער אויבערשטער גיט דערפאר בני חיי ומזוני רויחי מיט אלע ברכות אמור

¶11בפרשה, דערמיט צאלט ער אפ מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, און די אידן זיינען אין דערויף נאכמערער מוסיף, און טאמער איז ערגעץ דא וואו נאך אן ענין וואס מ'קען נאכמער מוסיף-זיין אין הידור סיי אין כסף און סיי אין שטר און סיי אין חזקה, איז דאס אויך מוסיף כדי ס'זאל זיין בתכלית השלימות, ביז וואנענט אז ס'קומט די תכלית השלימות, ובפרט על ידי הצדקה, אז תיכף ומיד ממש, ולא ייכבן אפילו כהרף עין, איז דא כעשה הקב'ה מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, און עשה לשון עבר, אז דאס איז מיט א רגע איידער מ'איז מסיים דעם צוזאמענקומען איצטער, און ס'ווערט גלייך בגלוי, אז כסוצה למלחמה איז אט דעמאלט ווערט אויך בגלוי, אז דאס איז אן ענין פון כסוצה דערפאר וואס א איד, ווי דערמאנט פריער, איז ער איין זאך, און געט סמך על שולחנו, און געפינט זיך תמיד, ביז וואנענט אז ס'איז גאר ניט שייך זאגן קיין פתגון פון דעם אלטן רבי'ן, אז א איד ניט ער וויל און ניט ער קען זיין נפרד פון דעם אויבערשטן, וכמדובר כמה פעמים, נאר וואס דען? בשעת ס'איז דא א ציווי, אז דער אויבערשטער וויל מ'זאל אויך מאכן פאר אים א דירה בתחתונים אט דעמאלט ווערט דער ענין פון כי תצא, און ס'ווערט אבער לכתחילה גייט מען ארויס אין אן אופן אז מ'איז מלכתחילה העכער פון מלחמה און העכער פון אויביך און ס'איז אינגאנצן על דאס איז ירידת הנשמה מאיגרא רמה לבירא עמיקתא, און דורך דער ירידה ווערט דערנאך בגלוי די אלע ענינים האמורים, ביז בגלוי גאולה האמיתית והשלימה וישראל, וקודשא בריך הוא כולא חד, טוט תיכף ומיד ממש, און מ'איז דעמאלט ממשיך אין די אלע ענינים, און ילכו מחיל אל חיל ביז יראה אלא וקים בציון אין אלע שבעת ימי הבנין האט מען איבערגעמאכט דעם גאנצן בנין, ניט נאר ווי עוליד תלוץ השמים והארץ בהבראם די שלימות בית הבריאה, נאר מ'האט אויפגעטאן שלא בערך עוליד תודות פרס וישי עוליד את עובד, און עובד עוליד עוליד דערנאך אויך דוד מלכא

¶12משיחא, ווערט דאס דעמאלט די גאנצע וועלט אין אן אופן ווי משיח איז, וואס דאס איז דאך אן ענין פון שמן, וואס דאס איז מפאפע בכל הגוף כולו, אפילו אז ס'רירט אן מערניט ווי אין איין און איינציקע נקודה פון דעם גוף, איז דאס מפאפע ביז וואנענט אז דאס קומט ארויס בכל חלקי הגוף, כמדובר כמה פעמים, ביז ביז ווי דער דין איז בזה, אין שולחן-ערוך יורי דעה בהנוגע צו הלכה בפועל, און ס'ווערט ועוד בכו העיקר די גאולה האמיתית והשלימה, וואס זי איז דאך פארבונדן דוקא מיט שמן, וואס דאס איז פארבונדן דוקא מיט שמונה, וואס דאס איז פארבונדן דוקא למעלה פון שבעה און למעלה אויך פון שמונה, נאר ווי שמונה ווערט פארבונדן מיט עשר, און שירה העשיריות, און עשירי יהי'קודש, און כולל אויך יעדערער פון זיי, כלול מעשר, ווערט דאס מאה, און די מאה ווערן איין זאך מיט מאה, וכמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז מ'נעמט יעדערער די שליחות און מוסיף מדילי און טוט נאכמערער צדקה, בעולם הזה התחתון אין די לעצטע רגעים, וואס ער איז נאך באופן גלוי התחתון שאין תחתון למטה הימנו, און דורך די מעשה הצדקה, וואס דאס איז דאך כולל כל המצוות כולם, און מרמיז אויף אלע מצוות, נעמט ער זיי אלע דורך, ביז וואנענט אז ס'ווערט אויך בגלוי דער צדקה עשה הקב",ה מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, אז ער ברענגט תיכף ומיד די גאולה האמיתית והשלימה, און א רגע לאחרי זה זעט מען אויך, אז אויך דעמאלט איז דא דער כי תצא למלחמה איז מלחמתה של תורה, וואס דאס איז דאך דא דער ענין לעתיד-לבוא, ואדרבא ביתר שאת וביתר עוז תורה חדשה מאיתי תצא, און דעמאלט שטייט אויך א איד למעלה מזה, על אויביך ווי דער ענין איז בשעת ס'שטעלט זיך א קשיא און ורימינו איז דאס בדוגמא אין מלחמת של תורה ווערט דאס אנגערופן לפי שעה איז דאס אן ענין של אויב, ווארום דאס איז א שטער צו זיין מנוחת הנפש, ס'איז מבלבל

¶13ווי ער האט א קשיא און האט ארמינאה, ביז ער האט א תיוטא וכיוצא בזה, וואס ס'ווערט אבער גלייך ווערט ביי אים א תוספת אין חבד, אין חכמה בינה דעת, וואס זיי זיינען דאך אויך בדוגמא פון די ג'כוין, און די ג'אופני קנייה פון שטר פון כסף פון שטר און חזקה ובי'וכמוזכר לעיל, און ס'ווערט גלייך בגלוי דער ענין אין חבד אין כיבוש הארץ, וואס דאס איז די ג'קניזי וקדמוני, וואס דאס ווערט אויך נחלת כל ישראל כולם האנשים והנשים והטף, און ס'ווערט אויך אלץ חב אד ווערט אויך די עבודה בגלוי אין מוכין, נוסף אויף די עבודה איצטער, בזמן הגלות און אפילו בזמן שבית המקדש הי'קיים איז דאך דער עבודה געווען אין כיבוש שבע אומות, אף על פי וואס שאין אברהם'ן האט מען צוגעזאגט אלע עשר אומות, דערנאך בגלוי אבער, דער כיבוש ממש, איז געווען דעמאלט שבע אומות, און ס'ווערט בקרוב ממש, ובפרט על ידי הוספה בכל ענינים האמורים, ווערט דאס דער ספר תיבות פון ראשי תיבות פון אלול, וואס דאס איז אלץ א יוד, און וידער אמאל א יוד, און א דריטן מאל א יוד און א פערטן מאל א יוד, אנהויבנדיק פון דער ראש-חודש אלול, ביז דעם אחת בשנה יום הכיפורים, וואס דעמאלט איז דאך אידן דומם למלאכים איז דאך דא נאך א העכער עבודה בזה, אז אידן זיינען נאך העכער פון מלאכים, און דוקא זייענדיק אין א נשמה בגוף, און דוקא אין א גוף בריש, בשלום, בכל רמי חובר ושסע גידיו וכמדובר כמה פעמים, איז דוקא דעמאלט טוט ער אויף די תכלית השלימות אין עבודה, כמבואר אין חסידות, אז לעתיד-לבוא וועט בגלוי די נשמה באקומען עיר חיות פון דעם חיות הגוף אין וועלכן זי איז מלובש, כמדובר כמה פעמים. און יהי רצון, אז תוקף ומיד ממש זאל מען נאך משלים-זיין די ענינים פון המעשינו ועבודתינו וואס מ'קען נאך אריינכאפן, עודות וועלן קומען ימים אשר אין חפץ בהם, כמדובר כמה פעמים. וואס דאס האלט נאך מערער צו, בפשטות, די גאולה האמיתית והשלמה,

¶14און דורך דוד מלכא משיחא, וואס ער איז דאך אויך געווען דער בן השביעי, וכמדובר כמה פעמים, און דאס ווערט אויך א הכנה צו בן השמיני, וואס דאס איז דער ענין פון דוד מלכא משיחא, וואס דאס איז פארבונדן אויך מיט שמיני און שמיני עצרת וכו,' בדוגמא ווי אויך אין די ג'רגלים, איז דאך אויך דא די ג'רגלים ווי זיי זיינען כנגד כסף און שטר און חזקה, ביז אז ס'קומט דערנאך די שמיני עצרת, וכמרומז אויך בהנוגע צו נשיא דורנו, צום רבי'ן דעם שווער, וואס דאס איז א שמיני און דאס איז עצרת, און דאס איז כולל אין זיך, און כוללט אין זיך די אלע ימים-טובים שלפני זה, ביז וואנענט אז ס'ווערט א מציאות חדשה רגל בפני עצמה, און די מציאות חדשה איז אין אן אופן ווי דער סימן איז אז פזור כשר אז ס'איז א ענין וואס פריער איז מען מפזר אידן בגלות, און דערנאך פיזלם הקב,"ה, און דערנאך אידן זייענדיק אין גלות שטייען אין א מעמד ומצב פון קשב וואס מ'הערט זיך איין אין דבר הוי'זו הלכה במילא פירט מען זיך דוקא אין אזא אופן, ביז וואנענט אז דורך דעם קשב כדבעי איז נותן לו דמי כולו נעמט דאס דורך די גאנצע מציאות העולם אדם, בפשטות דעם אדם גשמי, ביז אפילו ביי ניט-אידן שפיגלט זיך דאס אויך אפ מצד ענין הבחירה וכיוצא בזה. ועוד והוא העיקר, אז ס'ווערט דער קשור מיט די הערט שופרי פון דעם שופרו של משיח בקרוב ממש, בתוקף ומיד ממש, און דאס ווערט דורכגענומען, ופאט נאך אז דאס איז א שופר גדול, ווערט דער שופר גדולי חירותינו אין די לעצטע רגעים פון גלות איז שאין טעמי חיים זכו די חירות אמיתי, און ס'ווערט גלייך דער עיקוד, צוזאמען מיט קובה ברכה ושכינתא, און אנשים נשים וטף און אין אן אופן פון פזור, כבית מזורנו מבין הגויים, און וואס דורך דערויף איז מען אויך מעלה די גויים, כמדובר כמה פעמים, ביז והיתה להוי'המלוכה

¶15ועוד והוא העיקר, אז מ'מאכט יעדערן פאר א שליח גלייך אויף צדקה, און דערנאך איז יעדערער מוסיף און טוט דאס בפני עצמו, און די אלע ענינים טוט מען, אין אן אופן אז דאס איז אל אויביך ווארום מ'איז העכער פון כל הענינים של מלחמה, ס'איז מערניט כביכול, מ'טוט א תובד דעם אויבערשטן כביכול, במילא קומט אראפ די נשמה למטה, און אדערבה נאך מערער, אז זי זאגט גאר, אז זי איז מרוצה בזה אויף ממלא-זיין שליחותו של הקב,"ה אין עולם הזה הטהתן, אף על פי וואס פאר איר איז דאס מאיגרא רמה לבירא עמיקתא, וואס דאס איז נאכמערער מוסיף אין דעם שכר, און דעם ענין פון שכר מצוה ומצוה וואס דער אויבערשטער גיט נאך אין זמן הגלות, וואס דעמאלט איז דאך שוין דאס די ירידת הנשמה, איז דאך פארשטאנדיק אז וכל יום ויום דארף זיין לטלין שכר סכיר דארף דער אויבערשטער געבן מעין זי על כל פנים בכל יום ויום בסוף היום, וואס דעמאלט איז דאך פארבונדן אויך וואס נשמה עולה למעלה ושואבת חיים פון מקור שרשו וכו און דערנאך קומט זי אראפ נשמה חדשה און ברי'חדשה, כמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז בקרוב ממש דערהערט מען ממש, און קען דאס זיין אפילו ביינאכט אויך, בפרט נאך אז מ'האלט שוין נאך תפילת ערבית, דעם זאגן אך צדיקים יודו לשמך ישב ישרים את פניך דערהערט מען תיכף ומיד שופרו של משיח, און דערנאך איז תיכף ומיד די מראה באצבעו ואומר זה אט די גאולה האמיתית והשלימה, און אט איז משיח צדקנו, און אט זיינען יעדערער פון אונז און זיינען אלע צוזאמען, בנערינו ובזקנינו תיכף ומיד ממש, בארצנו הקדושה, און דארטן, ירושלים, עיר הקודש, ובבית המקדש ובקודש הקדשים, ותיכף ומיד ממש.