פסקה
פסקה rh-t3w4nc0v
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-4845d4zy
- order
- c9
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- עשה תשובה און טאט דעמאלט והתכפר לו א תשובה עילאה, און א כפרה עילאה, ווי ער טייטשט אפ אין אגרת התשובה, אז דאס איז ניט סתם אן ענין של כפרה, וואס אין מזכירין לו דבר וחצי דבר בימי הדין, ווארום דעמאלט איז מאי קא משמע לן, מ'שטייט נאך חודש אלול, אין חודש אלול געפינט מען דאך שוין, בשעת מ'גרייבט זיך שוין צו זאגן דעם זעקסטן מאל סליחות, איז דאך פארשטאנדיק, אז פון די אלע ענינים בלתי רצויים איז ניט נאר ניט געבליבן קיין רושם, נאר אדרבא, מ'האט זיי אינגאנצן מהפך געווען, אז ס'איז געווארן ניט נאר קיין זכיות נאר זכיות ממש. און דא קומט מען דארט צוגיין דערציילן, אז תשובה איז אין אזא אופן, וואס דערפאר איז דאך אויך ווי דער אויספירר אין תניא, אז תשובה איז גאר אמיתית ענין התשובה, איז ניט חידוש בדבר פון יום מזכירין לו ווארום דאס איז א איד ניט ער דארף איבערטראכטן וועגן יום הדין, ובפרט נאר בזמננו זה, וואס מ'האט שוין מעשינו ועבודתינו פון אזויפיל טויזנטער יארן, מיט די אלע ענינים וואס מ'איז שוין דורכגעגאנגען, ועוד ועיקר פון די התעסקות אין לימוד פנימיות התורה, איז קיין חידוש ניט און ווי מאי קען משמע לן, אז אין מזכירין לו דבר,
- proofread
- 0