פסקה
פסקה rh-svv9dddf
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-9azzjrd3
- order
- kV
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ניך פארשטאנדיק אז דאס איז שייך צו אנשים ונשים און אפילו צו טף, אז ויהי ביום השמיני איז געווען דער ענין פון וירא העם ויראינו, טייטשט רשי אפ כתרגומו, וואס דאס איז דאך די הדגשה אין רשי, אף על פי וואס ער האט דאך געקענט אפטייטשן אז דאס מיינט מען ושבחו, איז רשי מדגיש, אז מ'זאל וויסן זיין, וירונו איז אראפגעקומען אין תרגום פון דער וועלט, און אין תרגום פון וועלט שטייט דער ענין פון וירונו אין ושבחו. און דאס קומט דערנאך אראפ און נתגלה נאך שנעלער און נאכמער בשלימות, לויט דעם סיום פון שיעור חומש פון יום זה, וואס דאס איז, כאמור, דער להורות און להבדיל בין הקודש ובין אחול און צו אלע בני ישראל. און וואס דאס, כאמור, ווערט דאס א ציווי, צוזאמען דערמיט א הבטחה, און צוזאמען דערמיט אויך א נתינת-כח, אז דאס זאל אנקומען נאך לייכטער און נאך בעסער און מיט נאכמערער שלימות, נוסף אויף די שלימות וואס מ'האט מצד שלימות הנברא און ניצוץ נברא, האט מען ווערט דאס אויך די כלי וואס קודשא בריך הוא שריא אתר שלים און ווי אפגעטרייט אין לקוטי תורה אין שיר השירים, אז בשעת אידן האבן די אתר שלים בשלימות מצד מעשינו ועבודתינו אט דעמאלט קומט דארט אראפ די שלימות ווי דאס איז מצד למעלה, און זיי ווערן צוזאמען איין און איינציקע מציאות פון שלימות, ובפרט נאך, כאמור, מצד דעם ענין פון תשובה פון לבני קרח, אז מ'מאכט פון דעם ענין פון היפך די מציאות פון לשבת יצרה מאכט מען דארטן אויף א מקום, און פון דעם מקום מאכט מען אויף נתבצר להם, און ווי פשטות הענין נתגר, אז ניט זיי אליין האבן דאס געדארפט אויפבויען דעם ענין פון דער עיר פצורה,
- proofread
- 0