טקסט

¶1איז דאך א הלכה אין תורה, וואס זי איז דאך תורת חיים, הוראה בחיים, וביחד עם זה תורת אמת, אט דאס וואס זי זאגט אז אזוי איז די הלכה ווערט דאס אזוי אן אמת, ביז אן אמת לאמיתו, וביחד עם זה אויך אן אמת אין עולם הזה, הגשמי ואפילו החומרי, וכמבואר ביז אין הלכה, אז תורה איז משנה מציאות, אפילו אויב מ'דארף האבן א שינוי, אפילו אז מ'דארף ניט האבן קיין שינוי, איז דאך אויך גיט אריין תורה אין דער מציאות ווי זי איז מצד הבריאה, אז ס'זאל אויך זיין ווי די מציאות איז על פי התורה, וואס זי האט דאך אין זיך דעם ענין, ובפרט נאך מצד פנימיות התורה, אז דעמאלט איז דאס א טוב הנראה והנגלה, אן קיין שום. טערובת אפילו מכסתו אויך ניט, אז ס'ווערט אינגאנצן כולו טוב און כולו טהור, ביז אויך כולו קודש, און קדוש, וואס קודש איז מילה בגרמי.

¶2האט דאך אויך די הלכה אנגעזאגט, אז אל תפרש מן הציבור איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז בכחו של כל אחד ואחת, ווארום דאס איז דאך די הלכה פאר כל אחד ואחת, אז בשעת ער וויל אזוי, איז דעמאלט ווערט דאס דורכגעפירט, און ער ווערט אין אן אופן א חלק פון ציבור, ביז איין זאך מיט דער מציאות הציבור, ובפרט נאך אז דעמאלט ווערט דאך אויך נתגלה, וואס בא יעדער אידן איז דאך דא דער עצם פון דעם עצם האמיתי, דער עצם כשאתה תופס במקצתו אתה תופס בכולו, וואס דאס איז דאך אויך דער העכסטער אופן ווי ס'איז דא אין ציבור, וביחד עם זה ווי דאס קומט אראפ ביז אין פרטי פרטים.

¶3וכמדובר כמה פעמים בנוגע צו לשנה זו במיוחד, איז דאך אויך די נקודה פון השנת הקריל איז, אז ס'דארף זיין דוקא פרטים ופרטי פרטים, האנשים והנשים והטף, און פון די אלע פרטים מאכט מען איין מציאות פון הקהל גדול, וואס דאס איז דאך אויך דער לשון פון הקריל, ניט הקהלו וכיוצא בזה, און דאס ווערט אויך פארבונדן מיט א מקום, וואס דארט איז דא אויך דער אחדות אין קהל, אחדות אין מקום, וואס דער הקחיל איז דאך געווען אין דעם בית המקדש, און וואס ברוחניות זיינען דאך דא די אלע ענינים בשלימות, ובפרט על פי המבואר בכמה מקומות, אז מצד דערויף וואס איצטער איז בגשמיות קענען די ענינים ניט זיין, במילא איז פארשטאנדיק אז ברוחניות זיינען זיי ביתר שאת וביתר עוז.

¶4ביז אין גשמיות ממש, וואס מאכט איבער אויך די חומריות העולם, אז זי זאל ווערן גשמיות, וכפתגם פון דעם אלטן רבי'ן, אז אידן מאכן געהערט פון נשיא דורנו, אז אידן מאכן איבער פון גשמיות, דער אויבערשטער גיט אידן גשמיות, און אידן מאכן פון גשמיות רוחניות. וואס על דרך זה איז אויך בעניננו ווערט נתאחד דער מזל פון דעם אדם פרטי אלס א יחיד, אויך צוזאמען מיט דעם מזל הכללי פון כלל ישראל, וואס דאס איז דאך עין איז מזל לישראל וואס דאס איז אויך קומט אראפ בגלוי, וואס דאס איז דאך אראפטייטש אין מזל פון לשון מוזלים מלבנון, אז דאס איז האלט אין איין מוזל זיין און אראפקומען, און בטבע פון א מוזל איז דאך, אז ער איז יורד ממקום גבוהו למקום נמוך, ואדרבא וואס איז נמוך? נמוך יותר, איז ווי מ'זעט דאס אין טבע העולם אויך איז ער מוזל ויורד אין דעם נמוך נמוך ביותר, על דרך זה אויך אין זמן, אין עקבתא דמשיחא, אז וויבאלד אז כלו כל הקיצין איז דאך שוין דער אין למטה הימנו אין זמן, איז דאך פארשטאנדיק, אז דא האט זיך צוזאמענגעקליבן פון די מזלות הכי עליונות, על אחת כמה וכמה דעם אוצר ונקב, ווען דאס איז דאך די כללות כל ענין המזלות, און דאס קומט אראפ ביז למטה מטה יותר, און דארטן שטייט דאס מיטן גאנצן שטורעם ופועל ישועות בקרב הארץ, כמובן פון די אגרת הקודש הידועה פון דעם אלטן רבי'ן, ווי דערמאנט כמה פעמים במשך השנה.

¶5אויך, כאמור, דער דיוק בזה איז, אז יעדער פרט שטייט דאך אין זיין מציאות, האנשים ואנשים און אנשים ונשים און טף וטף, און פון דער גאנצער ריבוי פרטים, ביז אז חדל לספו כי אין מספר אז מ'ווערט העכער פון דעם גאנצן ענין המספר אלס א פרט שבפרט למטה דא אין זמן ומקום, און פועל'ט אויך אזוי אויף אין דער גאנצער מציאות הזמן און אין דער גאנצער מציאות המקום, כמובן וגם פשוט. וכמדובר אויך, אז די פרטי פרטיות, איז דערפאר איז דאך אויך בפרט ביום זה, איז דאך דאס סיי מצד די קביעות פון שנה זו מצד השבוע, יום השלישי שהוכפל בו כי טוב, מצד החודש, אין א חודש וואס בניסן חודש הגאולה, און פארבונדן מיט יעקב ובניו דוקא, און בניסן עתידין להגאל תיכף ומיד ממש, כמוזכד לעיל, ווארום מי מעכב בידו חס ושלום, במילא קומט דאך דאס אראפ אין די זריזות פון אלקיכם, און זריזות פון אלקיכם כהן הוא, ובפרט נאך אלקיכם כהן הוא איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז כהונה בגדלות הכי אפשרית, אז כאונה גדולה איז דאך אויך די זריזות אין א זריזות הכי גדולה. און פאראיינציקט זיך דער אחת בנפש, וואס דאס איז אין עמיות כללות ישראל דער ענין פון כהן גדול, מיט אחת בנפש פון יעדער אידן, וואס דאס איז יחידה שבנפש, ווי דאס קומט אראפ אין א צורה און אין אן ענין

¶6של שמות, וואס דאס קומט ווי פארבינדט דאס אויך מיט יחידת פון כל העולם, ויחידה פון כלל ישראל, וואס דאס איז דאך ענינו של משיח צדקנו. וואס כאמור, איז דאס אויך מצד די אלע דריי ענינים, סיי מצד שבוע וואס דאס איז פארבונדן מיט עבודה, ווי יעדער ענין אין וועלט איז דאך פארבונדן מיט מעשינו ועבודתינו, וואס דאס איז די עבודה וואס א איד טוט אלס אן ענין פון שמש ומשפיע, פארבונדן אויך מיט דער קביעות בחודש, וואס דאס איז דאך מצד הלבנה וואס אין מעשינו ועבודתינו איז דאס דער חלק העבודה וואס איז פארבונדן דוקא מיט שינויים, און דוקא מיט מאיר הגדול, וואס האלט אין איין נשתנה ווערן און זיין בקדושה, און אפילו לאחרי חצי החודש ווערט דאך דאס אויך אן ענין של עלי'והכנה צו דעם מולד חדש, און אויך פועל'ט דאס ביי אידן, שהם עתידים להתחדש כמותה איז דאך דאס א ירידה וואס מ'ווייס מיט א זיכערקייט אז דאס איז אן ענין של עלי ווארום זמן על פי הלכה איז דאך אינו מחוסר מעשה, און ס'איז א דבר ודאי אז דאס קומט אראפ בעתו ובזמנו, ועל ידי עבודת האדם, נאך מיט מערער זריזות און נאך מיט מערער שלימות, און אזוי אויך די עבודה וואס א איד טוט מצד דערויף וואס דאס איז שנה, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט דעם איחוד פון שמש און לבנה צוזאמען, דאס דעמאלט שטעלט זיך צוזאמען דער ענין פון שנה, כולל כל השינויים, און מאכט פון זיי, אף על פי וואס יעדער שינוי איז אן ענין בפני עצמו, ביז אין פרטי-פרטיות, מאכט זיי פון זיי א שנה אחת, א מציאות פון איין און איינציקע זאך. וואס דאס איז אויך די עבודה פון א אידן, ווי ער טוט דאס, כאמור לעיל, אלס משפיע און אלס

¶7מקבל, און דערנאך, אז ס'איז א חלק פון דעם עצם, וואס דעמאלט איז ער תופס בכל העצם כולו, איז ער כולל אין זיך די אלע שינויים, און איז זיי ממשיך דא למטה בתוקף הגילוי, און ביז אין פרטי פרטים. וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט דעם שיעור אין חומש, לויט די הוראה פון דעם בעל שם טוב, איבערגעגעבן דורך נשיא דורנו, דורכן רבי'ן דעם שווער, ווען דעם ענין פון חתת איז דאך אויך דער סיום וחותם פון דעם שיעור אין חומש פון היינטיקן יאר, פון היינטיקן טאג, און אויך די חותם שלו, וואס הכל הולך אחר החיתום איז דאך ולהורות און להבדיל בן הקודש ובין החול, וואס דאס איז דאך א ציווי און א הוראה פון תורת אמת, וואס ווערט געזאגט אין א לשון ווי אלע ציוויי התורה, ובפרט אין א ציווי כללי, וואס רעדט זיך דאך וועגן להירות צו אלע אידן לבני ישראל, ווערט דאס געזאגט אין א לשון פון ציווי, וביחד עם זה א סיפור, עד כדי כך איז דאס א דבר פשוט, וביחד עם זה אויך אין א לשון של הבטחה, וואס דאס קומט דאך אויך צו דער ענין און דער אויפטו פון להבדיל בין הקודש ובין החול, וואס א הבדלה בין הקודש והחולה איז דאך ביידע זאכן, דאס טוט זיך אויף, נוסף אויף דעם ענין ההבדלה, אויך אן עלי'אין דעם חול, אז דאס איז פארבינדטן מיט קודש, נאר וואס דען? אין אן אופן פון הבדלה.

¶8ועד דרך זה אויך אין שאר שיעורים פון היינטיקן טאג, כולל אויך דעם שיעור אין רמב,"ם, לויט די תקנה שהולכת ומתפשטת פון ג'פרקים ליום, איז דאך אויך ווי דער רמב,"ם זאגט אין דעם שיעור פון היינטיקן טאג, פון יום השלישי, זאגט ער דעם ענין און דעם דין, תין קדימה במטלטלין דאס איז דער תוכן דער לשון פון אין קדימה במטלטלין וואס אין דערויף איז דאך אויך דער רמז, כמדובר, אז בשעת א איד טוט-אויף זיין עבודה, וואס די עבודה פון א אידן איז דאך מאכן פון יעדער זאך, על ידי מעשינו ועבודתינו אן ענין של מטלטלין פון רשות פון עלמא דפרודה, און דאס מטלטלין און ברענגט דאס אריין אין רשות היחיד יחידו של עולם, איז בשעת ער מאכט דערפון מטלטלין אט דעמאלט זאגט מען, אז דאס איז מבטל דער ענין פון דין קדימה פון הקדם לא טענתו, וואס דער צד שכנגד טענה'ט זיך, אז דאס איז על פי הבריאה על ידי הקב'הקדם מטענתו, זאגט מען, אז דאס איז שוין באווארנט ביז אין אן אופן דבר הוי'זו הלכה, אז אין קדימה במטלטלין א איד האט געמאכט פון די אלע ענינים אן ענין של מטלטלין, ווערט בטל דער ענין פון קדימה, זה ווערט די דימה צו דעם ענין פון עין, פון עין, וואס דאס איז מזלם של ישראל. וואס דאס איז אויך על דרך זה דער קישור מיט כמה ענינים ושיעורים בתורה, וואס דאס איז אויך פארבונדן תורה זאגט דאך א כלל, אז המעשה הוא העיקר און ניט יוסף זיין, אפילו ווי מעשה שטייט אין תורה,

¶9דאס איז דאך דער פסק הלכה שבתורה, דבר הוי'זו הלכה וואס דאס איז די מסקנא, במעשה דארף זיין דוקא דער מעשה בפועל ממש, מ'זאל דאס קענען אנטאפן אין גשמיות העולם, און אין דערויף זאל אויך נכלל ווערן און בטל ווערן דער חומרית העולם. וואס דאס ווערט אויפגעטאן דורך דערויף וואס אויך ביי א אידן איז דא דער עצם כמדובר לעיל דער חלק הוי'אלוקה ממעל ממש, אויך מיט די ביידע אפטייטשן אין דערויף, כמוזכר לעיל במשך כמה פעמים, אין די ימים שיבור, והתקוה אז זיי וועלן האבן א פעולה נמשכת, אין די ביידע אפטייטשן פון דעם ממש, אז דאס איז א נפש חלק אלוקה ממעל ממש, ווערט ביי אים ממש, אין דעם ממש פון דעם גוף און פון זיין חלקו בעולם הגשמי, וביחד עם זה איז דאס אויך ממש ממש פון עצמות ומהות, ווארום עצמות, כשאתה תופס במקצתו, איז אתה תופס בכולו. וואס דאס איז אויך פארבונדן, כאמור, מיט די כללות הענין, אז מ'דארף מאחד זיין די פרטי פרטים האמורים, ווי זיי שטייען בנפש האדם, פון המעשה, ואדרבא המעשה בפועל ממש הוא העיקר, וואס דער ענין פון מעשה איז דאך, אז ער טיילט זיך פאנאנדער אויף ל'טעת מלאכות, וואס לכל אחות מהם איז דא כמה תולדות, און די כוונה בזה איז, אז דערפון ווערט געבויט דער ושכנתי בתוכם דער משכן, אראפ די מלאכות אין חול, און אידן מאכן אין דעם להורות אויף להבדיל בין הקודש ובין החול, וואס אין ביידע ענינים, סיי אין קודש און סיי אין חול, איז ער עובד עבודתו לקוני, אני נבראתי לשמש את קוני וכמדובר כמה פעמים, אז עבד מלך איז מלך,

¶10ועד כדי כך, אז די שלימות המלך איז דוקא אין מלך בלי עם, ובפרט נאך אז אין דעם עם איז דאס אן עם וואס איז פארבונדן דער מזל לישראל, וואס עין מזל לישראל, איז דורך אט דעם עין מאכט-אויף דער עם ווי זיי שטייען אין א מעמד ומצב פון גכלים אוממית מצד דעם גלות, אבער בא זיי איז דאך גאנץ די יחידה שבנפש, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט א ניצוץ נברא, וואס ער איז איין זאך מיטן ניצוץ בורא, און ביידע זיינען דאך ניצוצים פון דעם אש הכללי, וואס כשאתה תופס בהניצוץ עצה תופס בכולו און דאס קומט אראפ אין א ניצוץ וואס כאמור ווערט ער א ניצוץ נבראה, וואס דורך אים איז דער ניצוץ בוראו טוט-אויף מאין לאש בכל רגע ורגע בכל המציאות כולה, דורך דערויף וואס א איד ווערט א שותף במעשה בראשית, און טוט דאס אויף מיט זיך אליין, און טוט דאס אויף, כאמור, בטוב הנראה והנגלה, וביחד עם זה, ביז למטה מטה שאין תחתון למטה הימנו, און דוקא דארטן ווערט א דירה לו יתברך, וואס אין א דירה געפינט זיך דאך דער עצמות ומהות פון דער מציאות וואס זי איז דראה בדירה זו, וכמדובר כמה פעמים א דירה טוט-אויף, אז אף על פי וואס אזוי איז דאך א מלך ביפי יתחזינה עיניך, און א מלך אין רואין אותו ערום וכיוצא בזה, בשעת א איד ווערט אדירו לו יתברך אט דעמאלט, און טוט דאס אויך אויף אין חלקו בעולם, ווערט סיי ער און סיי חלקו בעולם אין אן אופן פון לא יכנף עוד מוריך, ווי דער אלטער רבי טייטשט דאס אפ אין תניא, אז דאס גייט אויף כל המציאות כולה, און ס'וועט אזוי זיין בקרוב ממש,

¶11שעת הגאולה האמיתית והשלימה, א גאולה מכל המדידות והגבלות יציאת מצרים, וואס דאס איז אויך כולל וויבאלד אז דאס איז גאולה האמיתית, א גאולה מכל הלבושים, וואס יעדער לבוש איז דאך מלביש, און במילא איז ער אויך מודד און מגביל, על כל פנים לפי מדת הלבוש, און דא האט מען דעם לא יכנף עוד מוריך אן קיינע לבושים, כמובן בפשטות פון תניא, און אויך כמדובר בארוכה כמה פעמים. וואס דאס איז אויך כמדובר אין די אלע פרטי פרטים, סיי מצד דעם ענין הימים מצד מלאך השמש, סיי מצד דער ענין החדשים מצד מלאך הלבנה, סיי מצד דעם יחוד שמשה ותהרה וואס דאס ווערט דאך נתאחד אין דעם ענין השנה, און ס'ווערט אויך דעמאלט די שלימות אין זמן, צוזאמען מיטן שלימות אין מקום, און ס'ווערט פון זיי ביידע אן איין און איינציקע מציאות, ווי עצמות ומהות שטייט אין דוקא בתחתונים, וואס זייער גדר איז דאך על פי התורה זמן ומקום, שטייט דאס דארט בגלוי, כאמור, לא יגנף עוד מוריך. וואס דאס איז אויך פארבונדן, כמדובר לעיל, אז וויבאלד אז מ'האט דעם אנזאג פון אל תפרש מן הציבור, איז דאך א סימן, אז דעמאלט האט דאס מקיים די הלכה, איז ער מגלה די אמיתית הענינים, איז דאך דאס אויך פארבונדן מיטן מזמור תהלים פון עם זמירת ישראל, אבער וואס ס'איז געזאגט געווארן, און ווי ער ברענגט דאס גלייך בהתחלה, אז דאס איז לבני קרח, וואס אין דערויף אויך זאגט מען די עבודה איז מיט אלע פרטים, אנהויבנדיק פון לבני קרח, וואס דער ענין פון בני קרח איז דאך געווען, אז זיי האבן אויפגעטאן אויף באווייזן, אז אין לך דבר העומד בפני

¶12התשובה, אז אף על פי וואס מ'זאגט אז ס'איז דאך דא אין וועלט עצמה א ריבוי דרגות, ביז דער עליון שבעליונים ביז תחתון שבתחתונים, דערנאך איז נאך דא למטה מן העולם דער ענין הפכי פון עולם, וואס דאס איז דער ענין פון כהנים האט אויפגעטאן בני קרח און ס'איז געווארן א סיפור און א הוראה אין תורת אמת און תורת חיים, אז מקום נתבצר להם אין גהנים, וואס דאס איז נאך נידעריקער פון פתחי של גהנים, וואס פתחי של גהנים איז דאך אויך למטה מן העולם, און אף על פי כן זאגט מען, אז די וואס טויגן ניט איז אין חוזרין בתשובה, אפילו על פתחי של גהנים זאגט אט דער מזמור, און דאס ווערט א חלק פון תורת חיים און תורת אמת, אז לבני קרח ווערט דאס א הוראה אין התורה היא נצחית, א הוראה נצחית צו יעדער אידן, האנשים והנשים והטף בפשטות, אנכי האנשים והנשים והטף מצד מעשיהם ועבודתם מצד מצבן ברוחניות, ווערט בא זיי די הוראה, אז זיי שטייען אין א מעמד פון א מצב פון לבני קרח, אז אין גהנים עצמו און אין א מעמד ומצב וואס ביי אנדערע איז דאס ניט געהאלפן, אפילו ביי אביהם האט דאס אבער געהאלפן דוקא בא דעם דור אחרון, בא בנים, וואס דאס איז והשיב לב אבות על בנים און ס'ווערט א הוראה גלוי מיט א לשון צחה וברורה, לויט דעם פירוש פון מדרשי רזר ווערט די הוראה אז מ'איז אין א מעמד ומצב פון לבני קרח, אז ניט קוקנדיק אויפן מעמד ומצב פון חושך כפול ומכופל בדוגמת הגהנים, איז אט דארטן ווערט נתבצר להם מקום אין גדרי המקום במילא והזמן, איז ניט נאר זיי האבן דארט אן ארט, נאר דער ארט-זייערער ווערט אין אן אופן פון נתבצר, ווי אן עיר בצורה,

¶13אירמו כפס חומה. און דאס ווערט גלייך נמשך אין פרטי פרטים, אין דער הוראה, כאמור, אז לבני קרח מזמור וואס ווי מבואר מיוסד אויף זהר הקדוש, און מבואר אין לקוטי תורה ובכמה מקומות, איז בשעת ס'שטייט דער לשון מזמור האט מען דאס געמיינט בפשטות מזמור בכלי שרת, בכלי זמר, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט גשמיות העולם, און מיט גשמיות פון אדם, וואס ער איז עולם נתן בלבו און ס'קומט אויך אראפ אין דעם פרט נאך מזמור אויך דער ענין פון שיר, ווארום די עבודה גייט דאך ממטה למעלה, נאר ער איז מיוסד אויף דעם ענין התשובה, כאמור לעיל לבני קרח, און דערנאך גייט ממטה למעלה מזמור, אין די כל גשמיות העולם און כל כלי העולם און כל כלים וגשמיים שלו, גייט מען נאך העכער אין דעם ענין פון שיר, וואס כמבואר אין די דרושים האמורים מיינט מען דאס שיר בפה, וואס כל עצמותי תאמרנו אין דער אמירה בפה ווערט דאס די גאנצע מציאות האדם, מצד אדם ווי ער איז פאר זיך, און דאס ווערט אין אזא מין אופן אז יסודתו, אז מ'זעט גלייך און ס'פירט זיך אין אזא מין אופן אז מ'גיט א קוק סיי לבני קרח און סיי אויף מזמור און סיי אויף שיר, זעט מען אז יסודתו, אז ס'איז אינגאנצן דורכגענומען געווארן מיט עצמות ומהות, ווארום יסודתו, דער יסוד דערפון איז, בהרהר קודש וואס קודש איז שוין מילה בגרמי חכמה, און נאך העכער דערפון ווי חכמה שטייט בגרמי, און אין דערויף גופא זאגט מען בהררי קודש אז דאס איז נאך העכער, הררי לשון רבים, פון קודש מילה בגרמי עצמו אין אן אופן פון הררי און דאס ווערט א יסוד, וואס ווי מ'זעט בפשטות,

¶14איז דער עיקר הענין איז גאר דער בנין וואס איז בנוי על היסוד, ווי אויך כאמור לעיל, אז דער עיקר, נתאהבה הקב'ה לעת לו יתברך דירה, איז דאס דוקא וואו קומט ארויס אט די טעוה בגלוי, ובגלוי, וביז גלוי לעיני בשר, איז דאס דוקא בתחתונים, ביז וואנענט אז הרי קודש איז א יסוד אויף וועלכן ס'ווערט אויפגעבויט דער בנין פון שיר און פון מזמור און לבני קרח, וואס דאס איז אין תשובה עצמה איז דאך דא אין דערויף דרגות עד אין סוף, אנהויבנדיק אז במחשבה אחת ווערט ער גלייך נתהפך פון תכלית תחתונים שאין למטה הימנו, ווערט ער גלייך נתהפך ונעשה צדיק גמור, ווי אראפגעבראכט די גירסא אין חסידות, אין דעם ענין פון מאמר חזל אין מסכתא קידושין, ביז אין דער דרגא הכי עליונה פון תשובה, וואס דאס איז תשובה אין שלימה, און נאך העכער תשובה עילאה, וואס זי איז דאך פארבונדן מיט לימוד התורה און יחוד נשיקין אין יחוד פנימי דוקא, כמובן ומבואר באריכות אין סבר תניא קדישא, און בפרט נאך ווי אין דעם חלק אין תורה, דער כללות'דיקער חלק פון דער גאנצער וואך, איז דאך די פרשה פון שמיני, ווי דער מגיד טייטשט דאס אפ, אז דאס איז שמיני פון על דרך ווי בא שמיני עצרת, איז דער אפטייטש די אסענץ דערפון, וואס דאס איז די עצמו, במילא אויך די מהות פון כל ענין וענין. און דאס ווערט אויך בפשטות דער ויהי ביום השמיני וואס דאס איז דאך געווען אין חודש ניסן, און ווי חודש ניסן איז בפעם הראשונה, און ווי חודש ניסן איז געשטאנען אין א מעמד ומצב פון ראש-חודש ניסן, און דערנאך איז דאס אראפגעקומען דורך די פרשיות הנשיאים אין כל החודש כולו, ביז וואנענט ווי דער אלטער רבי ברענגט אראפ

¶15בסידור שלו, וואס דאס איז דאך ספר השוה לכל נפש און שייכות לכל השנה כולה, ווי מ'זעט דאס אויך בפשטות פון דעם תוכן הסידור קומט דאס דארט אראפ אז אין אומרים תחנון כל החודש פון חודש ניסן. און מ'פארבינדט דאס אויך דערמיט וואס מ'האט די ביידע נונן, ניסי ניסים נעשו לו נאך העכער פון די הנהגה ניסית סתם, ווערט דאס דוקא מצד דעם חושך כפול ומכופל פון דער וועלט ווערט בא יעדער אידן און אלע אידן, און זיינען דאס ממשיך אויך אין וועלט, די הנהגה פון ניסי ניסים, וואס דאס איז אויך, כמוזכר לעיל, אז צוויי נוני'ן זיינען בגימטריא מאה, וואס דאס איז דאך תכלית השלימות אין די ברכות והמשכות מלמעלה, וואס זיי שטעלן זיך אויס אין מאה ברכות, כמבואר בארוכה אין דער המשך הידוע פון מלכתחילה אריבער פון דעם רבי'ן מהרש. וואס דאס איז אויך פארבונדן ווי דער מיטעלער רבי איז מאריך בכמה מקומות, אז יעדער עבודה דארף אראפקומען דוקא אין פרטים, און דאס איז נאך ניט גענוג ס'דארף אראפקומען בפרטי פרטיות, און פרטי-פרטים, ופרטי-פרטיות שבכל אחד פון די פרטי-פרטים, און דאס איז אריינגעשטעלט און פארבונדן מיט שער היחוד, אז מ'מאכט אין זיי אלע דעם ענין פון יחידו, און ויחידו ווערט יחידו של עולם, אף על פי וואס עולם איז דאך לכאורה מלשון העלם והסתר איז מען מגלה אין דעם עולם, ואדרבא לילה היום יאיר איז דער יאיר נאך א גרעסערער, וויבאלד אז דאס קומט פון דעם לילה און פון דעם עולם, שטייט נאך מערער אויף וויפל מ'קען דאס זאגן בהנוגע ליחידו האמיתי שטייט דאס נאך מערער, ביז כאמור אין אן אופן פון לא יקניף עוד מוריך אף על פי וואס על דרך הרגיל, על פי התורה, איז המלך אין רון

¶16אותי ארום זעט מען אים דוקא אין אן אופן פון לא יכנף עוד מוריך. און מ'זאגט, אז דאס איז אפגעגעבן געווארן צו אנשים ונשים וטף, צו יעדערן באזונדער אלס א יחיד און א פרט שבפרט, ווארום זיי געהערן אלע צו דעם עצם האמיתי, וואס דער עצם, כשאתה תופס במקצתו, כאמור לעיל, איז אתה תופס ניט סתם מן עצם, נאר אתה תופס בכולי האט מען דעם גאנצן עצם, און מ'האט אים צוזאמען מיט די מציאות פון דעם מקצת אלס א מקצת, און זיי פאראיינציקן זיך ביידע צוזאמען. וואס דאס איז אויך כמדובר, און ווי אויך דערמאנט אין דעם מכתב הכללי, א מרומז אין דעם קרבן פסח, אז קרבן פסח איז ענינו איז, אז ס'דארף זיין ראשו וקרבו וקרב ווערט דאס איין מציאות, און די גאנצע מציאות ווערט פארבונדן מיטן עוז של קדושה, ביז וואנענט אז ס'ווערט צלי אש, און אל תאכלו ממנו נאה, אז ס'דארף אפילו מקצתו בלייבט ניט עוסר דעם צלי אש, ס'ווערט אינגאנצן צלי אש, און דאס ווערט אין אן אופן, כאמור, אז דאס איז פארבונדן מיט אכילה און שתי', ווי דער דין איז דאך בא קרבן פסח המלכתחילה לו, ניתן אלא לאכילה, און ווי מ'זעט דאך בהסדר של פסח, האט מען אכילה און שתי'צוזאמען, און ביידע זיינען אין אן אופן פון א מצוה מן התורה, אדער א מצוה מדברי סופרים, די ג'מצות און די ד'כסות, לחביבין דברי סופרים אף על פי וואס די ד'כסות מדברי סופרים איז אדרבא ניט נאר חמורים

¶17דברי סופרים נאר אויך חביבין דברי סופרים דער ענין פון חביבות, ויקרא אל משה וואס ס'איז דא בא יעדער אידן אין א לשון של חביבות, און דאס איז ביי אים דאס מגלה און רופט דאס ביי אים ארויס ביז אין אן אופן אז מ'זעט גלייך, אז דער איד איז אן אוהל מועד, און ביי אים שטייט דער משה בגלוי, וואס ביי אים איז געווען דער ענין פון אוהל מועד, קודם שנתגלה המשכן ונעשה המשכן, איז שוין געווען דער אוהל מועד בא משה רבינו, שטייט דאס אזוי בא משה פון יעדער אידן, און אין אן אופן פון ויקרא אל משה ולא נאמר מיהו הקורא דערפאר וואס דאס נעמט זיך פון עצמות אליין, וואס דארט איז לא אתרמוז לא בשום עוז ולא בשום קץ על אחת כמה וכמה לא בשם שם, וביחד עם זה ווערט ער דער ויקרא אל משה וואס ס'איז דא בא יעדער אידן, ווארום די תורה איז דאך נצחית, און אפגעגעבן געווארן צו האנשים והנשים והטף, כמבואר אין א לשון צחה וברורה אין תורת אמת און תורת חיים, אז יעדער איד זאגט, אז ער האט מורשה קהלת יעקב גאנץ תורת משה, באקומט ער דאס אלס ירושה, וואס דער דין בא ירושה איז דאך אין דבר הוי'זו הלכה, אז תיכף שיצא לאויר העולם, און ס'ווערט א חלק אלוקה ממעל ממש, אין א גוף גשמי איז ער גלייך יורש הכל, על אחת כמה וכמה דאס וואס איז כולל דעם הכל, כל באורייתא וברא עלמא האט באשאפן דעם הכל, וואס דאס איז תורת משה, און דאס קומט דאס אין אן אופן פון ירושה, וואס דארט איז ניט שייך קיינע מדידות והגבלות, ער איז יורש הכל בכל הענינים, נוסף אויף די חמשה דברים, וואס דאס איז נאך פון פון פריער, כמדובר כמה פעמים.

¶18וואס דאס איז דאך אויך כמוזכר פארבונדן מיט די ענינים, ווי דערמאנט פריער, סיי אין שבוע און סיי אין חודש און סיי אין שנה, וואס דאס איז די ענינים ווי זיי זיינען בן זמן, פארבונדן אויך ווי דאס קומט אראפ אין מקום אין פרטי פרטים, וואס חוץ לארץ און עתידי ארץ ישראל שתתפשט בכל הארצות, איז דאך דאס פארשטאנדיק, אט דאס וואס ס'וועט זיין לעתיד-לבוא איז פארבונדן מיט מעשינו ועבודתינו איצטער, און וויבאלד אז מ'האט מעשינו ועבודתינו איצטער, אז מ'מאכט דא ארץ-ישראל, כידוע דער פתגם פון דעם צמח צדק הידוע, מאכט דא ארץ-ישראל, ווי איבערגעגעבן דורך נשיא דורנו דעם רבי'ן דעם שווער, און אין אן אופן פון יוסיף, וואס ער איז תוספה של הסברה והצלחה, וואס דעמאלט ווערט דאס אויך יצחק אין אן אופן של שמחה, וואס דאס איז דאך אויך פון דער נקודה שנה זו אין ביידע אופנים שמחה, פון תסמח און אויך תשמח, וואס דעמאלט ווערט דאס א שמחה שלימה, ווי דער רמב״ם פסק'נט אפ, אז ווען איז א שמחה אמיתית און א שמחה שלימה, אז ס'איז אתה ואישתך ובניך ועבדך ועמתך והלוי והגור אשר בשעריך מיט אלע פרטים ופרטי פרטים, אפילו גור, וואס דאס איז דאך כולל אין זיך די אלע ניצוצי קדושה, וואס ליגלו ישראל לאומות אלא בשביל לרבות עליהם גרים ווי דער מיטעלער רבי איז מבאר, אז דאס מיינט מיט די ניצוצי קדושה, וואס יעדער איד איז מברר און מזכך

¶19ומעלה בכל יום ויום, על ידי מעשינו ועבודתינו. איז כמדובר כמה פעמים, אז אפילו א תינוק וואס איז ערשט ארויס לאויר העולם, איז שוין דורך דערויף וואס ס'קומט אראפ א נשמה בגוף דא למטה קומט גלייך צו אין דעם עם, וואס זיי מאכן אויף דעם מלך, איז דאס שוין נבראתי לשמש את קוני פארשטאנדיק בפשטות, ווי אזוי פון רגע הראשון וואס ס'ווערט נולד איז ער שוין משמש את קונו, ער ווערט א חלק פון דעם עם וואס זיי מאכן-אויף דעם מלך, און מאכן-אויף דעם מלך גדול, ביז זיי מאכן-אויף דעם מלך מלכי המלכים הקב וש ברוך הוא, ביז אין גדלות, שאין גדלות למעלה הימנה, און על אחת כמה וכמה אז דערנאך איז ער דאך הולך וגדול משבוע לשבוע ומחודש לחודש ומשנה לשנה, אין די אלע חלוקות, ביז במאה שנה, וואס איז כולל כל החלוקות ושינויים.

¶20און דאס טוט-אויף אז אבר ובטל מן העולם ער איז מבטל דעם גאנצן העלם והסתר פון וועלט, דורך דערויף וואס ער הויבט-אן פון אבר ער גייט ארויס פון זיין העלם והסתר, ווערט דעמאלט דער מאה שנה אויפגעטאן דורך די מאה ברכות בכל עניני העולם, און ס'ווערט אנשטאט פון ס'זיין א העלם והסתר כאמור דוקא דער לילה כיום יאיר על דרך זה בהנוגע צו העלם הגלות, ולילה של הגלות, ועל דרך זה בנוגע צו העלם העולם, אז דוקא דארטן ווערט דער יאיר ביתר שאת וביתר עוז, ביז למעלה מכל אפשריות פון מחלק זיין אין דרגות, דערפאר וואס מ'האט דעם עצם אליין, ובפרט נאך אז מ'פארבינדט דאס, כאמור, מיט יום שלישי שהוכפל בו כי טוב, וכמדובר כמה פעמים, אז דאס איז אזא טאג וואס ניט דער פשט שהוכפל בו כי טוב איז דא צוויי באזונדערן כי טוב נאר יעדער רגע פון דעם מעת-לעת זאגט מען, אז דאס איז א רגע וואס האט אין זיך דעם טוב לשמים און טוב לבריות, אף על פי וואס דאס איז א רגע וואס מ'קען אים גאר ניט מחלק זיין, עד כדי כך איז ער אין פון ענינים פון חומריות, אפילו פון ענינים פון מדידה והגבלה גשמיות ווערט דארט יעדער רגע במציאות אחת, סיי דער טוב לשמים און סיי דער טוב לבריות, און די ביידע ענינים אין אן אופן פון שמיני, וואס דאס איז דאך דער חלק פון דער גאנצער שבוע, וכמדובר לעיל, אז מ'האט די שמנוניות, וואס דאס איז אויך דער חכמה שבכל דבר, וואס כולם בחכמה עשיתה איז דאך דאס ענינה איז, ווי דער שפיגלט זיך אפ אין שמן און שמיני, און ס'ווערט אויך פארבונדן בפשטות של מקרא,

¶21ניך פארשטאנדיק אז דאס איז שייך צו אנשים ונשים און אפילו צו טף, אז ויהי ביום השמיני איז געווען דער ענין פון וירא העם ויראינו, טייטשט רשי אפ כתרגומו, וואס דאס איז דאך די הדגשה אין רשי, אף על פי וואס ער האט דאך געקענט אפטייטשן אז דאס מיינט מען ושבחו, איז רשי מדגיש, אז מ'זאל וויסן זיין, וירונו איז אראפגעקומען אין תרגום פון דער וועלט, און אין תרגום פון וועלט שטייט דער ענין פון וירונו אין ושבחו. און דאס קומט דערנאך אראפ און נתגלה נאך שנעלער און נאכמער בשלימות, לויט דעם סיום פון שיעור חומש פון יום זה, וואס דאס איז, כאמור, דער להורות און להבדיל בין הקודש ובין אחול און צו אלע בני ישראל. און וואס דאס, כאמור, ווערט דאס א ציווי, צוזאמען דערמיט א הבטחה, און צוזאמען דערמיט אויך א נתינת-כח, אז דאס זאל אנקומען נאך לייכטער און נאך בעסער און מיט נאכמערער שלימות, נוסף אויף די שלימות וואס מ'האט מצד שלימות הנברא און ניצוץ נברא, האט מען ווערט דאס אויך די כלי וואס קודשא בריך הוא שריא אתר שלים און ווי אפגעטרייט אין לקוטי תורה אין שיר השירים, אז בשעת אידן האבן די אתר שלים בשלימות מצד מעשינו ועבודתינו אט דעמאלט קומט דארט אראפ די שלימות ווי דאס איז מצד למעלה, און זיי ווערן צוזאמען איין און איינציקע מציאות פון שלימות, ובפרט נאך, כאמור, מצד דעם ענין פון תשובה פון לבני קרח, אז מ'מאכט פון דעם ענין פון היפך די מציאות פון לשבת יצרה מאכט מען דארטן אויף א מקום, און פון דעם מקום מאכט מען אויף נתבצר להם, און ווי פשטות הענין נתגר, אז ניט זיי אליין האבן דאס געדארפט אויפבויען דעם ענין פון דער עיר פצורה,

¶22נאר מצד עבודתם אין ענין התשובה, איז מקום נתבצר להם דורך דעם אויבערשטן אליין, וואס ער איז דאך א קול-יכול עאכו כמה וכמה א זאך וואס ער וויל דאס, און וויל דאס אין אן אופן פון נתאוה הקב", הוא, להיות לו יתברך דירה בתחתונים דוקא, און דוקא דארטן ווערט דאס די דירה האמיתית פון לא יכנף עוד מעוריך. וואס דאס איז אויך כמוזכר אויך אין די מכתבים כלליים דער ענין פון חיבור ההפכים לכאורה, אז ס'דארף זיין דוקא א קרבן פסח, וואס דאס דארף דוקא ברענגען א יחיד, נממונו, ווי מ'זאגט דאך משכו וקחוו לכם ווי אפגעטייטשט אין הלכה און אפגעטייטש אין פירוש רשי על התורה, און אין דערויף גופא זאגט מען, אז ער איז דומה על פי התורה צו א קרבן'ס ציבור, דערפאר וואס ער איז בא בפרהסיא, אז מצד דערויף וואס בפרהסיא שטייען אלע אידן צוזאמען אנשים נשים וטף, על כל פנים זיי זיינען מחליט אז זיי זאלן אזוי שטייען, האט מען דאך דעמאלט דעם פתגם און פסק דין פון דעם בעשם טוב, אז במקום שמחשבתו של אדם נמצא שם הוא נמצא, און מ'פארבינדט דאס מיט הלכות עירובין, און עירובין פארבונדן אויך מיט שבת, וואס עירובין איז דאך אויך עניני די מצות מדברי סופרים, כמבואר בארוכה אין דער המשך הידוע פון רבי'ן מהרש, אז מ'איז דארט מעריב פון די רשועות על ידי הערב, קומט דאס אראפ אין שבע מצוות מדברי סופרים, וואס דאס נעמט-דורך די שבע ימי בראשית, און ברענגט אין זיי אראפ דעם ויהי ביום השמיני, וואס אין דעם ביום השמיני האט מען דאך דער עושה היום נטל עשרה עטרות, דער תכלית השלימות, ביז אויך דער תכלית השלימות אין די עשרה עטרות,

¶23אחד כלול מעשה ווערט דאס דער ענין פון מאה ברכות, און מ'פארבינדט דאס אויך מיט די מצות הצדקה, וואס גדולת צדקה שמקרבת את הגאולה, וביחד עם זה זאגט מען, אז צדקה איז דאס דער ענין פון פדה בשלום נפשי מקרב לי כי ברבים היו עמדי, און ווי דער אלטער רבי זאגט אין אגרת הקודש, אז אשה ענדלנו די צדקה פון ארץ ישראל, וואס זי איז אויך פארבונדן מיט דער צדקה וואס א איד מאכט, אין יעדער ארט וואו ער געפינט זיך מאכט ער דארטן ארץ-ישראל, ווערט זיין צדקה א צדקת ארץ-ישראל, און היא שענדל הנך זאל זיין דער פדה בשלום נפשי,"' און ווי דער מיטעלער רבי איז מאריך אין בשערי תשובה, ובדרוש הידוע שלו אויף פדה בשלום, אז ס'ווערט אזא בדין וואס דאס איז מיט א שלום אמיתי, אז ס'איז גאר ניטא אינגאנצן קיין נתינת מקום צו א קרב און צו א התנגדות און אפילו צו החילוקים, ווארום דאס ווערט פארבונדן מיט יחידו שבנפש, וואס זי איז דאך יחידה ליחדה, א כלי און איין זאך מיט יחידו, כאמור לעיל, יחידו של עולם, אין אלע זיינע פרטים ופרטי פרטים, וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון מצות היום פון גאנץ חודש ניסן און נאך פריער, אנהויבנדיק פון פורים, וואס דעמאלט הויבט מען זיך אן שטורעמען וועגן דעם ענין פון צדקה, אף על פי וואס מ'איז נאך אין א מעמד ומצב פון גלות, אכתי עבדי אחשורוש אנן שטייט מען דעמאלט אבער אין גלות אין אן אופן ווי ס'איז געווען דעמאלט, אויף חלק און א הוראה אין תורה היא נצחית, אז כל עמי הארץ האבן מורא פאר מרדכי'ן, און האבן מורא פאר אים, ביז אין אן אופן פון מתייהדים דערפאר וואס לא יכרע ולא ישתחוה, ווארום דער חלק אלוקה ממעל ממש שטייט ביי אים אין אן אופן של ממש ות,

¶24און ער פירט-אן מיט זיין מחשבה און מיט זיין דיבור, ביז אפילו מיט זיין מעשה אין פרטי פרטים. און דאס ווערט פארבונדן מיט ממשות אין דעם ענין פון מאות חטים און מיט ממשות אין די ימים שלאחרי זה, איז מען זיך משתדל אויף להוסיף ולהשלים, אז יעדער איד זאל האבן כל צרכי החג, און דוקא אין אן אופן פון חטים, דאס איז דאך דער מובחר אין די אלע חמשת מיני דגן, און דאס איז אויך מהפך פון עץ הדעת חיטה היתה, וואס דאס איז געווען א חלק פון גן עדן, וואס דאס איז דאך דער תכלית השלימות אין חיטה, וואס דערפאר איז דאך אויך ווי ס'שטייט אין ספרים בגימטריא אז כ'בייז איז חיטה דערפאר וואס דאס איז פארבונדן מיט כ'בייז אותיות התורה און פארבונדן מיט כ'ב'אותיות, שבהם נברא העולם און ווערט נברא מאין ליש בכל רגע ורגע, אז כל מה שלמעלה איז דאס ממך, כתורת המגיד, ווי איבערגע'חזר'ט, ביז ס'איז געווארן נקראת אויך על שמו פון דעם אלטן רבי'ן, און דאס ווערט אויך נמשך די אלע ענינים אין אן אופן פון חטים, ווי געזאגט פריער, מלכתחילה אריבער אחישנה, הרוגים, ענני שמיא דאס ווערט אויפגעטאן ביז וואנענט אז ס'ווערט נתגלה אין יעדער אידן, ווי יעדער איד איז אן עבד נאמן, צוזאמען דערמיט וואס ער איז אן עבד פשוט, וואס דאס איז דאך אויך דער חיבור ביז התאחדות פון דעם מן הקצה אל הקצה, כמובן, מאריך אין המשך פון ר'ס'וו בסיומו, על אחת כמה וכמה ווי דערנאך קומען אראפ די אלע ענינים בביאור ובהרחבה, און אין אן אופן ווי געזאגט פריער יוסף, צוזאמען דערמיט איז יצחק ושמחה איז דאך מבטל העלמות ואת תורים קומט דאס אראפ אין א לשון סחה וברורה, אין די מאמרים פון נשיא דורנו,

¶25און נאכמערער אין די שיחות פון נשיא דורנו, וואס די שיחה האט דאך אט די שיחה של תורה וואס זי איז פארבונדן מיט שיחה של תפילה, וואס זי איז פארבונדן מיט שיחה של עולם, וואס בכללות איז דאס דער ענין פון די שלשה עמודים פון תורה, שיחה של תורה און תפילה, און דאס איז תורת העבודה, תורת פון קרבנים, תורת העבודה, און צוזאמען מיט שיחה שבהם נברא העולם, וואס כללותו איז דאס איז ענין של צדקה של הקב,"ה, און ער ווערט אויפגעהאלטן דורך צדקתו של כל אחד ואחד פון יעדער אידן, וואס אפילו א ילד קטן, כמדובר כמה פעמים, אדער א ילדה קטנה, אז ער גיט אויף צדקה, און דער אויפטו פון צדקה, וואס הכיותה את נפש העני ובני ביתו איז דארט קיין נפקא מינה ניט כלל וכלל, צי ער באקומט דאס פון א קטן אדער א קטנה שבקטנים ושבקטנות, אדער ער באקומט דאס פון א גדול מישראל, ואדרבא, ווי מ'זעט דאס בפשטות, איז דער סבר פנים יפות שטייט מער בגלוי ביי א קטן וקטנה, משא נכן בהנוגע צו א בר-שכל און א בעלמידות וכיוצא בזה, דארף מען דאס נאכקוקן און אויסטאן פון די לבונשים וכו'וכו.'

¶26און ויהי רצון, אז כמדובר כמה פעמים, אז פון דער ריידן אין די אלע ענינים זאל זיין, אף על פי וואס מ'רעדט דאך לכאורה אין אן אופן פון דיבור, מיט דער תקוה חזקה וואס זאל אראפקומען במעשה, ביז א הוראה, ווי ארויסגענומען פון דער לשון צחו ברורה פון די שיחות ומאמרי רבותינו נשיאינו, און אראפגעבראכט ביז אין א דבר הוי'זה הלכה, זאל דאס אראפקומען ביז אין מעשה בפועל, ופועל ממש, אין מעשה בעולם עצמו, וואס דעמאלט ווערט דאך אין דעם עולם א דבר הוי'זה הקץ, אז ס'ווערט א קץ צו כל ענינים בלתי-רצויים, און ס'ווערט דער קץ האמיתי, פארבונדן, ווי אים טייטשט אפ אין אבנזרע, און חסידות ברענגט דאס אראפ א קץ מיידע אפטייטש, אין התחלת כל דבר צוזאמען מיט סיום כל דבר, אז ס'ווערט די התחלה פון דעם יום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים, נאך אין מיטן, בפרט נאך אז מ'האלט שוין לאחרי חצות היום פון דער יום הששי פון שיטה אלפי שני דהוי עלמא איז ווערט גלייך, כאמור, לא עיקבן אפילו כהרף עין, און ס'שטייט בגלוי דער ענין ווי אין עולם, אז דאס איז א שות היחיד ליחידו של עולם, און דער ענין פון יחידו של עולם-אז דאס שטייט בגלוי, כאמור, און לא יכניף עוד מוריך, ווארום בא יעדער אידן שטייט בגלוי זיין חלק אלוקה ממעל ממש, ביז בגלוי אין מעשה בפועל, וואס דערפאר איז דאך אויך כנהוג בכגן זה איז מען אויך מסיים מיט א שליחות פון מה דא מאכן יעדערן פאר א שליח מצוה אין מצות הצדקה, און פארבינדן דאס מיט אן ענין וואס הכייתי נפש העני צום אלעם ערשטן דעם נפש העני פון זיך אליין,

¶27מצוות, כולל די מצוה הראשונה והעיקרית, און די מצוה פון אני נבראתי לשמש את קוני אז ס'זאל זיין מעשינו ועבודתינו צו דעם אויבערשטן, און דאס קומט דערנאך אראפ ביז אז צדקה עשה הקב'ה, די צדקה העיקרית, אז ס'ווערט דער ויהי ביום השמיני בפשטות, דער בית המקדש השלישי, מקדש אדנ'כוננו ידיך בנוי ועומד על תלו, אין ירושלים של מעלה, ווי זי קומט אראפ און שטעלט זיך אריין אין ירושלים של מטה, אין ירושלים עיר הקודש, בהר הקודש, און דערנאך אין ירושלים תתפשט בכל ארץ ישראל, און ארץ ישראל אין א מעמד ומצב וואס תתפשט בכל הארצות, ווי תיכף ומיד ממש. וואס דאס איז דאך אויך דער ענין במיוחד דער ענין פון פסח און הכנה לפסח און הלכות חמץ ומצה דארף מען דאך האבן דעם ענין פון זריזות בפשטות, כדי ס'זאל זיין מצה און ניט חמץ חס ושלום, אפילו וואס ער באק די מצה נאך אין ימות החול און אין א מקום של חול, היט ער דאס ניט נאר סתם מצה, נאר מצה שמורה, און דאס ווערט א הכנה קרובה צו דעם יין המשומר, און סעודת לביתן בשור הבד, צוזאמען מיט כוסי רבעים פון יין המשומר, תיכף ומיד ממש, אין ויהי ביום השמיני, און במקדש אדנ כוננו ידיך, אמן כיהי רצון בפועל ממש.