Paragraph
Paragraph rh-rnhrdvd1
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-b9r4bxqf
- order
- OG
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- און מ'זאגט, אז דער שיעור פון היינטיקן טאג, וואס דערמיט דארף ער לעבן אין הושענא רבה פון היינטיקן יאר, פון שנה תמימה מיט וואס הויבט זי זיך אן? אז ס'קען זיין יפה להמופל ממנו וואס דאס איז ווי דער רמב אים אליין איז מבהיל דאס איז א פגם הכי גדול, אז ער קען, רחמנא ליצלן, מכשיל זיין א אידן וואס שטייט שוין אויפן גד, ניט ער געפינט זיך אין רשות הרבים, ער שטייט אויפן גאג פון א רשות היחיד, קען ער אים, רחמנא ליצלן, מכשיל זיין על ידי נכסה, וואס דערפאר איז דאך דער חיוב עשיית המעקה עליו קען ער אים מכשיל-זיין, אזא מין אידן, עד כדי כך, אז יפי להנופל ממנו, ביז ווי דער רמב'ם איז דארט ממשיך, אז דאס איז נוגע לכל החיים כולם, ס'איז ניט סתם אן ענין של נזק אליין, נאר ווי דער פירוש הפשוט אין פסוק, בפרט נאך ווי דער רמב'ן איז דאס מדגיש, איז דאס נוגע צו כללות ענין החיים, וואס דאס איז לכאורה פונקט דער היפך פון תמימה תמימה איז כולל אין זיך כל עניני החיים, און יעדער ענין שבחיים, מיט די תמימות שבו, און דא זאגט מען, פארקערט, אז ס'קען זיין א מכשל באופן כך וכך, על דרך ווי מ'האט אין דערויף מסביר געווען טאקע בדרך אפשר אבער כל זמן מ'האט ניט קיין בעסערן ביאור, איז דאס מסתמא א ביאור תמים אדער א ביאור טובה כיצר בזה, איז דער ביאור בזה, אז מ'וויל געבן א אידן, אין זיין תמימות, א תמימות נוספת, לאחרי זה ווי ער האט שוין די תמימות, וואס ער האט שוין אויפגעבויט א גאנצן בית, וואס א בית האט דאך אין זיך, ווי דער רמב״ם איז גלייך, ברענגט אראפ כמה גדרים וענינים ווסחיות, וואס דער בית טוט-אויף צום אלעם ערשטן ד'אמות על ד'אמות, וואס דאס איז דאך כנגד ד'אמות פון שם הוי כמדובר כמה פעמים, אז א איד האט אין זיך א נפלא'דיקן תפקיד, אז בשעת ס'רעדט זיך ניט וועגן אדמה לעליון איז אט דעמאלט ער גייט ארום אין גאס און טרעפט דארטן, להבדיל, א ניט-אידן,
- proofread
- 0