פסקה
פסקה rh-qgddbgpa
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-9azzjrd3
- order
- ZQ
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- אותי ארום זעט מען אים דוקא אין אן אופן פון לא יכנף עוד מוריך. און מ'זאגט, אז דאס איז אפגעגעבן געווארן צו אנשים ונשים וטף, צו יעדערן באזונדער אלס א יחיד און א פרט שבפרט, ווארום זיי געהערן אלע צו דעם עצם האמיתי, וואס דער עצם, כשאתה תופס במקצתו, כאמור לעיל, איז אתה תופס ניט סתם מן עצם, נאר אתה תופס בכולי האט מען דעם גאנצן עצם, און מ'האט אים צוזאמען מיט די מציאות פון דעם מקצת אלס א מקצת, און זיי פאראיינציקן זיך ביידע צוזאמען. וואס דאס איז אויך כמדובר, און ווי אויך דערמאנט אין דעם מכתב הכללי, א מרומז אין דעם קרבן פסח, אז קרבן פסח איז ענינו איז, אז ס'דארף זיין ראשו וקרבו וקרב ווערט דאס איין מציאות, און די גאנצע מציאות ווערט פארבונדן מיטן עוז של קדושה, ביז וואנענט אז ס'ווערט צלי אש, און אל תאכלו ממנו נאה, אז ס'דארף אפילו מקצתו בלייבט ניט עוסר דעם צלי אש, ס'ווערט אינגאנצן צלי אש, און דאס ווערט אין אן אופן, כאמור, אז דאס איז פארבונדן מיט אכילה און שתי', ווי דער דין איז דאך בא קרבן פסח המלכתחילה לו, ניתן אלא לאכילה, און ווי מ'זעט דאך בהסדר של פסח, האט מען אכילה און שתי'צוזאמען, און ביידע זיינען אין אן אופן פון א מצוה מן התורה, אדער א מצוה מדברי סופרים, די ג'מצות און די ד'כסות, לחביבין דברי סופרים אף על פי וואס די ד'כסות מדברי סופרים איז אדרבא ניט נאר חמורים
- proofread
- 0