Paragraph
Paragraph rh-p85kna83
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-qyj87j3h
- order
- k
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- דארף מען דאך אויך האבן די תכלית העילוי, וואס ס'איז דא מערניט ווי אזכיר את שמי ואורחתיך וואס אין מקרא יוצא מידי פשוטו, און ווי ס'שטייט דאך אין תורה שבעל פה, אז דאס מיינט מען במיוחד דעם ענין און דעם ארט, וואס דארטן זאגט מען דעם שם ככתבו, דעם שם העצם און שם המיוחד, און שם המפורש, וואס דאס איז דאך געווען אין בית המקדש, בשעת כהנים האבן דארט געדוכנט, האבן זיי דאך אים דאס געזאגט דעם שם המפורש, ביז ס'איז געקומען די צייט, אז מפני הצ�ויים, מפני הצבויים, מפני הרמיון האט מען דאס דעמאלט אויפגעטאן מערניט ווי דער כהן גדול אין קודש הקדשים, כמדובר ומפורש אין מפרשי השס. און ויהי רצון אויפן רעדן אין די אלע ענינים, ס'זאל גלייך צוקומען אין די וואס האבן שוין געלערנט דעם מאמר, זיי זאלן ממשיך זיין בזה, און פועל זיין אויך אז מהם יראה וכן יעשו אנשים נשים וטף, אט די וואס מאיזו סיבה שונה ומשונה האבן דאס נאך ניט געטאן, אף על פי וואס מ'האלט שוין אין סיום פון חותם פון יד ג'תמוז, ובפרט נאך אז וויבאלד אז ס'האט טאקע ארויסגעגעבן האט מען דאס אין צוזאמענהאנג בשנה הבאה, אבער די כוונה בזה איז דאך געווען בהנוגע צו ימי הגאולה בכלל, אנהויבנדיק פון י'בית תמוז, אדער אפילו פריער ווען מ'הויבט זיך אן גרייטן צו ימי הגאולה-זאל זיין די הכנה לזה הכי מתאימה-אט דער מאמר מיט די אלע פרטים וכו.' און דער עיקר, כאמור, פון א חי יתנו לבו. איז ויהי רצון, אז דאס זאל גלייך מוסיף זיין נאך אין די לעצטע רגעים פון גלות, און דאס זאל גלייך ברענגען, אז מ'וועט זוכה זיין צו הערן אזכיר את שמי וברכתיך ניט בכל מקום סתם, נאר אין דעם מקום הידוע אין קודש הקדשים דער כהן גדול, וואס דעמאלט איז דאך, און בכלל נאך לעתיד לבוא איז דאך יש לומר, אז די כהנים הזדוכה נען אין בית המקדש, על אחת כמה וכמה וויבאלד אז ס'איז ניט רוח הטומאה אעביר מן הארץ,
- proofread
- 0