Paragraph
Paragraph rh-nb8dp6vj
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-nx1s07dm
- order
- Ea
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וויבאלד אז דאס איז אן ענין וואס ציט זיך, דער זעלבער ענין, כאמור, פון התחלת רביעי ביז סוף פון חמישי איז דאך פארשטאנדיק, אז דער לימוד וואס קומט ארויס פון דעם ענין המשותף, איז ביתר שאת וביתר עוז וביתר תוקף, וויבאלד אז דאס איז א לימוד וואס קומט כפליים לתושי לגבי ווי דאס איז אין די חלקים פון דעם טאג ווען ס'איז מערניט ווי דער יום רביעי ווי ס'איז געווען דער זמן פון תפילת מנחה, דער חלק פון טאג וואס ס'איז מערניט ווי יום חמישי ווי ס'וועט זיין אין זמן פארבונדן מיט תפילת שחרית. בשעת מ'האט די תפילת ערבית, וואס זי איז ערבית און פארבונדן מיטן טאג שלאחרי זה ביחד עם זה זאגט גלייך דער שעת אין אנהויבס, אז דא בתחילתו, איז מסכתא ברכות, אז דאס איז פארבונדן מיט די בדרים ואברים פון די קרבנות וואס מ'האט מקריב געווען דעם יום שלפני זה. און אף על פי וואס כהנים זריזים הם, איז דא אמאל, אדער מער ווי איין מאל, אז ס'בלייבט בדרים ואברים וואס זיי זיינען ניט אינגאנצן עולה געווען ביי א קרבן עולה, וואס דאס איז דאך דער עיקר די קרבנות ובדרים פון דעם קרבן הכי אחרון, איז דאך דאס דער תפילה דער תמיד של בין הארבעים, איז דאך דא ביז וואנענט אז אויף דערויף איז טאקע איז מען קובע א תפילה בפני עצמה, תפילת ערבית. און ואידנא קבוה חובה וואס בפשטות, איז בזמן פריער איידער קבוה חובה איז דאס געווען אן ענין של רשות, און איינער פון די טעמים איז געווען, אז אין דערויף שפיגלט זיך אפ, אז תפילת כנגד תמיד של בוקר של שחרית איז א דבר של חובה, תפילה כנגד תמיד של בן הארבעי, וואס דאס איז תפילת המנחה, איז א דבר של חובה, מוז דאס זיין יעדער טאג, ניט קוקנדיק וואס פארא טאג דאס איז. אט דאס וואס ס'בלייבט אברים ופטרים, אז ניט קיין פארברענטע לגמרי, און דערפון איז כנגד זה איז קבו
- proofread
- 0