Paragraph
Paragraph rh-gt319x8w
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-ep7qy2bk
- order
- b
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- זיין מאסר כפשוטו, און וואס האט דערנאך געבראכט צו ג'תמוז די געולה חלקית, ביז דערנאך צו י'ב'י'תמוז, וואס דאס איז דאך געווארן דערנאך א יום טוב בכל העולם כולו והולך ומתפשט ואור ומתוסף, פונקט אזוי ווי בהנוגע צו זיין בקשה פון הפצת המעיינות, איז דאך מלכתחילה געווען הדגשה, אז סוף-כל-סוף מוז דאס צוקומען און דערגרייכן און דורכנעמען יעדערן פון אידן און אפהענגען ווי ס'איז געווען די הנהגה פון זיין פאטער אדער פון זיין זיידן, אדער אפילו זיין הנהגה מיט א טאג לפני זה, איז בשעת ס'איז אנגעקומען צו אים אט די איז די איז מכאן ולהבא ווערט דאס זיין שליחות און זיין תפקיד נפשי, מיט דער הפטחה אז ס'איז א זיכערע זאך אז יגעת ומצאת און אפילו ער וועט אנהויבן ניט אין אן אופן פון יגיעה וועט ער נאך ניט האבן דעם ומצאת ער וועט אבער האבן דעם גאנצן לפום שערא אגרא לויט זיין טאן אין דעם וועט ער באקומען דאס וואס אים קומט, און אויך אגרא וואס חר איז דאך אויך פארבונדן מיטן הישג יד פון דעם בעל הבית, וואס לפי נותן הפעולה העבודה וואס אויב ביי אים איז א גרעסערער השג יד דארף ער געבן אכילה און שתי צו די פועלים נאכמערער און נאכמערער, ובפרט נאך אז די פועלים זיינען בני אברהם יצחק ויעקב, און לויט הוראות פון נשיא דורנו אויך, אז נשים ובנות זאלן זיך דערמיט פארנעמען, בני שרה רבקה רחל ולאה, איז דאך פארשטאנדיק, אז נוסף על האמור און זיין הדגשה, אז אויך פנימיות התורה איז אויך שייך, אז נשים ובנות זאלן דאס לערנען, ובפרט נאך אז דאס איז ניט קיין חידוש פון תורת החסידות, כמדובר כמה פעמים, אז וויבאלד אז די אהבת ה'און יראת ה'און מ'אמונה בה ה'און ואהבת לרעך כמוך וכיוצא בזה, איז דאס מצוות וואס אין דערויף איז בשוה ממש אנשים ונשים,
- proofread
- 0