פסקה
פסקה rh-frs4asyz
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-mhdg64mt
- order
- CO
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וואס תחילת הקריאה רעדט זיך וועגן פסח ראשון, און סיום הקריאה רעדט זיך וועגן פסח ראשון, איז אויך אין דעם ענין פון פסח שני האט מען גלייך אויך לתקן הלבבות, כפירוש פון נשיא דורנו, אז ס'איז ניטא קיין פארפאלן, במילא איז דאך דאס שייך צו זאגן אויף יעדער ענין, על אחת כמה וכמה אויף אן ענין עיקרי, וואס בשעת ס'האט דארט געפעלט דערציילט חונשי אליין, אז ס'האט אויפגעמאכט למה נגרה איז דאך דערפון פארשטאנדיק, אז אין מאיזו סיבה שאינה ומשונה שתהי'האט געפעלט עפעס, אין פתח ראשון, אין די אכט זיבן אדער אכט טעג, האט דעמאלט געפעלט אין ענינים וואס זיינען פארבונדן מיט עבודת השם איז דאך א זיכערע זאך, אז אין דערויף איז ניטא קיין פארפאלן, און איז אויך א זיכערע זאך, אז ער דארף ניט ווארטן ביז ס'וועט דורכגיין א ריבוי זמן, אז וויבאלד אז ס'שטייט שוין אין א יום סגולה, און סגולה במיוחד לעניני פסח, איז דאך פארשטאנדיק, אז ימים החימת וגלים אויף פארריכטן דעם פארפאלן פון ימי הפסח עצמם איז דאס בימי הפסח עצמם, אין די ענינים וואס ס'איז דעמאלט אפשרי. ווי מ'זעט אויך בא פסח שני, איז אף על פי וואס ס'איז ניטא קיין פארפאלן, האט מען דאס אבער אויך פארבונדן אז ס'דארף זיין ענליך צו פסח ראשון, בענין האפשרי מאכן דאס אין דער זמן פון פסח שני האבן זיי ניט געקענט, דערפאר וואס ס'איז געווען תמיא אבער דרך החוק אדער לחם, אבער מאכן דאס אין דעם זעלבן טאג, בחודש, האט מען זיי אנג זאגט, אז ס'דארף זיין דוקא במועדו, פונקט ווי ס'איז דער מועד פון דעם פסח ראשון.
- proofread
- 0