Paragraph
Paragraph rh-f34k6qkm
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-sdzsgk33
- order
- k
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ועד כדי כך, אז בשעת מ'האט מקריב געווען דעם קרבן, וואס די כוונה פון קרבן איז דאך אן ענין עיקרי אין קרבן, ביז וואנענט אז על די שם ששה דברים איז מען דאך א זרך נשחט, על אחת כמה וכמה אז מ'זאגט אז דאס איז דער גאנצער ענין פון די לוים, איז לוים בדוכנם וואס זיי זאגן דעם שיר, און אט דאס זאגט מען, אז וואס מיינען זיי מיטן שיר? זיי זאגן יום השבת מיינען זיי דעם שבת דלתיד-לבוא, און דאס ווערט דער שיעור פון דעם קרבן וואס מ'איז מקריב אט דעם שבת, ווען מ'האט געזאגט אט דעם שיעור בזמן שבית המקדש הי'קיים בבית המקדש שני ובבית המקדש ראשון. דערנאך ווערט אין דערויף דער ענין וואס ס'איז דאך לישר הלבבות וואס מ'לערנט דערפון אפ בהנוגע לישר הלבבות ולתקן הדעות אויך פון דער מחלוקת שביניהם צווישן רבי עקיבא און די וואס רבי נחמיון וכיוצא בזה וואס זאגן אז דאס מיינט מען על שם העבר, און בפרט נאך אויך, אז די גמרא פארבינדט דאס אין ראש-השנה מיט ענין הגאולה, און זאגט דארטן, אז באוואס איז דא מה ראה רבי עקיבא לחלק, אז אלע ששה ימים האט מען געזאגט דעם שיר על שם העבר, און יום השביעי האט מען געזאגט דעם שיר על שם העתיד, און דערנאך איז דא אט די וואס האלטן אז אויך דעם שיום השביעי מיינט מען דאס אויך על שם העבר, איז דאס תלוי און פליגו דר'קטינא דאס איז תלוי אן דערויף ווי וועט זיין די גאולה. וואס בא דער גאולה איז דא איין דיעה, יחיינו מיומיים, אז תרי אלפי שני הדי איז דערנאך חרוב, שיתא אלפי שני דהוי עלמא,
- proofread
- 0