פסקה
פסקה rh-ezqnv77g
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-mhdg64mt
- order
- 6C
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- איז דאס דאך א דבר השוה, כאמור, אין די אלע שמונת ימי הפסח די קריאה, די קריאה מיוחדת וואס דאס באווייזט אויפן ענין מיוחד פון דעם טאג, איז דאס דער ענין האמור, דער ענין פון פסח שני, און ווי נשיא דורנו האט דאס למפרש געווען, און דערנאך אויך ארויסגעגעבן און האבן מפרסם געווען און אפגעדרוקט וכו אז דער לימוד בזה איז אז ס'איז ניטא קיין פארפאלן, אף על פי ווי ער האט דעמאלט אויך מבאר געווען, און שוין אויך אפגעדרוקט, אז ס'איז געווען אן ענין פון תמי ובדרך רחוקה, און נאך מערער אז דאס איז געווען ברצון, אף על פי כן איז ניטא קיין פארפאלן לאחרי כל ענינים אלו. עאכו כמה וכמה בשעת ס'איז ניט געווען אט די דריי ענינים האמורים, ניט לטמר וועט זיך לחוקה און ניט לכם, נאר ס'איז אלץ געגאנגען כדרוש וכרגיל, איז דאך א זיכערע זאך, אז מ'קען מוסיף זיין, מ'קען דאך ניט זאגן, אז דערפאר וואס ער איז געווען כדרוש למבע אין פסח ראשון, דערפאר זאל ער ניט האבן אט דעם שכר אדער דעם הארץ אדער די השפעות וואס קומען על ידי פסח שני. וואס דאס איז אויך איינע פון די ביאורים, וואס בשעת מ'לייענט פסח שני אין פסח ראשון איז דאך לכאורה א דבר והיפוכו. קריאת התורה דארף אויבער זיין ועניני דיומה.
- proofread
- 0