Paragraph
Paragraph rh-ect5qqj7
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-t6sy79wa
- order
- V
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- מיט א חיות חדש, ווי די אפטייטשן און די ביידע אפטייטשן אין חי אלול, און איבערגעגעבן געזאגט פון נשיא דורנו, און איבערגעגעבן אויך פון די נשיאים וואס ער איז זייער ממלא מקומו, וואס איצטער שטייט מען אין סיום אין חותם פון דעם טאג פון חי אלול, על מנת אז דאס זאל ווערן א התחלה אויף דעם חשבון צדק און דער חשבון פון די אלע צוועלף טעג, דערנאך אז דערנאך, על אחת כמה וכמה, הלוך אותי ואור על כל השנה פון תשמוט את ידיך וואס קומט גלייך נאכן סיום וחותם פון שנת תסמח ותסמח, און הקהל הויבט זיך גלייך אן דער תשמוט את ידיך, ווי דערמאנט שוין כמה פעמים, אז דעמאלט איז דער אויבערשטער נאך מודיע פון ראש חודש אלול ן, ווען מ'ווינטשט זיך, און אלעמען ארום זיך, ווערט דאס א גזירה וואס נתפשטה בכל תפוצות ישראל, אף על פי וואס דאס איז א מנהג פסק'נט דאך דער רמב אז מנהגות און די דינים וכו וואס זיי זיינען אנגענומען געווארן אפילו ברוב תפוצות ישראל, על אחת כמה וכמה ברובה דרובה, באקומט דאס א תוקף פון ביידע קויות, סיי פון אנכי הוי'אלקיך און סיי פון לא יהלך פון עשוק און פון לא תעשה. און דאס קומט אף על פי וואס ההתחלתה איז דאס אין א מנהג, ווערט דאס מנהג ישראל תורה היא מיט די אלע עילויים שבזה, ווי מ'זאגט דאס בארוכה, מבאר בנוגע צו דעם מנהג פון הקפות, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט ראש השנה, תכלית השלימות אין דער שמחה, הויבט זיך אן פון גילו בירדו, פון ראש השנה און נאך פריער פאר דעם, נאך אין ראש חודש אלול, וואס ס'איז דאך א ענין א חודש של שמחה הכי גדולה וואס דער מלך איז בשדה מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, אפילו ווי ער שטייט אין זיין עניני שדה, ואדרבא דוקא דעמאלט איז די שמחה נאך א גרעסערע, כמובן וגם פשוט,
- proofread
- 0