Paragraph
Paragraph rh-dwfyq1d9
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-st6jz1gv
- order
- S
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וכאמור אין אן אופן פון ארבה, וואס דאס איז בגימטריא יצחק, ודוקא מתוך שמחה וטוב לבב, אף על פי וואס בכלל איז דאך רזי תורה, איז מען דאך מוסר למי שלבו דואק בקרבו, איז דאך כמדובר כמה פעמים, אז דאס איז דער אויפטו פון פנימיות התורה, אז דאס מאכט בבת אחת אלע הפכים, אפילו אזוינע הפכים, וואס זיי זיינען הפכים על פי תורה, וואס תורה איז לכאורה מדגיש, אז ס'דארף זיין לבו דואג בקרבו, און דעמאלט איז מען אים מוסר רזי תורה מערער, וויפל ער קען אליין דערגרייכן, גיט מען אים אויך אין אן אופן של מסירה מלמעלה, ביחד עם זה, זאגט מען אויך אין דערויף, דארף אויך זיין דער עבדת הוי'אלקיך בשמחה ובטוב לבב דארף דאס אויך זיין ביז אז די שמחה זאל ארויס בפשטות, בגלוי. וואס דאס איז דאך אויך וואס יצחק בפשטות איז פארבונדן מיטן ענין השמחה, וכמוזכר לעיל, אז אפילו כל השומע, אף על פי וואס מ'האלט נאך ניט בא ראי און אין שמיעה גופא, מאכט מען אויך ניט קיין חילוקים, לאו דוקא די הכי נעלות אין שמיעה, נאר כל השומי אויב ער האט עפעס-וואס א שייכות, און במילא איז ביי אים דא עפעס-וואס אן ענין של שמיעה ווערט דאך גלייך נכלל אין דעם ענין פון כל השומעה ווערט דערנאך יצחק, און דער יצחק ווערט אין אן אופן לי און כמבואר אין לקוטי תורה ובכמה מקומות, אז כל מקום, דער גמיעה דער לשון און דער ענין המדרש, אז כל מקום שממר לי טוט דאס אויף אין אן אופן וואס אינו זז לעולם. וואס דאס איז אויך דער החי היתן אל לבו, נוסף אויף דעם ענין וואס מ'דארף דאך מוסיף זיין בכל ענינים אלו, מצד דעם ענין פון להעלות בקודש מיום ליום, דאס איז דאך אן ענין און א ציווי און נתינת-כח תמידי, על אחת כמה וכמה אין די ענינים פון ציון
- proofread
- 0