Paragraph
Paragraph rh-dv3mjvgq
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-grg4qdng
- order
- gc
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- בפרשה, דערמיט צאלט ער אפ מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, און די אידן זיינען אין דערויף נאכמערער מוסיף, און טאמער איז ערגעץ דא וואו נאך אן ענין וואס מ'קען נאכמער מוסיף-זיין אין הידור סיי אין כסף און סיי אין שטר און סיי אין חזקה, איז דאס אויך מוסיף כדי ס'זאל זיין בתכלית השלימות, ביז וואנענט אז ס'קומט די תכלית השלימות, ובפרט על ידי הצדקה, אז תיכף ומיד ממש, ולא ייכבן אפילו כהרף עין, איז דא כעשה הקב'ה מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, און עשה לשון עבר, אז דאס איז מיט א רגע איידער מ'איז מסיים דעם צוזאמענקומען איצטער, און ס'ווערט גלייך בגלוי, אז כסוצה למלחמה איז אט דעמאלט ווערט אויך בגלוי, אז דאס איז אן ענין פון כסוצה דערפאר וואס א איד, ווי דערמאנט פריער, איז ער איין זאך, און געט סמך על שולחנו, און געפינט זיך תמיד, ביז וואנענט אז ס'איז גאר ניט שייך זאגן קיין פתגון פון דעם אלטן רבי'ן, אז א איד ניט ער וויל און ניט ער קען זיין נפרד פון דעם אויבערשטן, וכמדובר כמה פעמים, נאר וואס דען? בשעת ס'איז דא א ציווי, אז דער אויבערשטער וויל מ'זאל אויך מאכן פאר אים א דירה בתחתונים אט דעמאלט ווערט דער ענין פון כי תצא, און ס'ווערט אבער לכתחילה גייט מען ארויס אין אן אופן אז מ'איז מלכתחילה העכער פון מלחמה און העכער פון אויביך און ס'איז אינגאנצן על דאס איז ירידת הנשמה מאיגרא רמה לבירא עמיקתא, און דורך דער ירידה ווערט דערנאך בגלוי די אלע ענינים האמורים, ביז בגלוי גאולה האמיתית והשלימה וישראל, וקודשא בריך הוא כולא חד, טוט תיכף ומיד ממש, און מ'איז דעמאלט ממשיך אין די אלע ענינים, און ילכו מחיל אל חיל ביז יראה אלא וקים בציון אין אלע שבעת ימי הבנין האט מען איבערגעמאכט דעם גאנצן בנין, ניט נאר ווי עוליד תלוץ השמים והארץ בהבראם די שלימות בית הבריאה, נאר מ'האט אויפגעטאן שלא בערך עוליד תודות פרס וישי עוליד את עובד, און עובד עוליד עוליד דערנאך אויך דוד מלכא
- proofread
- 0