פסקה
פסקה rh-dfeamkrx
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-wz5arnc6
- order
- g
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- הגוף, פון מנוחת הנשמה בתכלית השלימות, וואס דאס באווייזט, אז ס'ווערט אינגאנצן בטל כל ענינים המבלבלים, ובנוסח הידוע, אז ס'בלייבט אפילו ניט קיין רושם על פני המים פון די ענינים וואס האבן אמאל מבלבל געווען, נוסף וואס דאס איז געווען אמאל, איז אפילו קיין רושם ווירקט ניט געבליבן, און ס'ווערט דער ענין בתכלית השלימות און בתכלית הגילוי, ובפרט אין קביעות שנה זו, אז אין ספירת העומר עצמו, שבע שבתות, תמימות תהיינה, איז דא אין דערויף די תמימות, אין די תמימות, דורך דערויף וואס די קביעות איז, אז דער יומם ח'פון ספירת העומר איז ביום הששי, כמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך דער חיי יתן על לבו אין די אלע ענינים. און יהי רצון, אז מ'זאל דאס ממלא-זיין דעם ענין פון הימים האלה נזכרים ונעשים אין פארבינדונג מיט דעם לימוד אין תורה פון אט די דרושים, כל אחד ואחד בזמנו, על כל פנים א טילה אדער א חלק אדער א שורה פון די דרושים, אדער א ווארט פון די דרושים, אבער אלץ אליבא די נפשי ובעצרת ההכל מודים הבאו לכם עאכו כמה וכמה דעם לכם ווי ער שטייט אין רוחניות, וואס דאס איז דאך דער אליבא דנפשיו ניט דער ענין פון לשמה מערניט ווי צוליב ן אויבערשטן, נאר בתחילה, כעת איז ווערט דער לימוד, ווי המביא לידי מעשה אין אן אופן פון אליבא דנפשיו, און דערנאך ווערט דאס לשמה של התורה, און נאך העכער ביז לשמה פון עצמות און הות, כמדובר כמה פעמים, און ויהי רצון, כאמור, אז דאס זאל געטאן ווערן, ווי ס'שטייט דאך אין פרט נאך אין די זמנים פון ערב שבועות און שבועות, ווי נשיא דורנו האט זיך מסביק געווען, אז מיוסד דארפן תוספת, ווי ער צייכנט אים אן אין מסכתא שבת, איז די חג השבועות פירט זיך דער אויבערשטער אין אזא אופן, אז ער איז אליין מבטל אלע בלבולים,
- proofread
- 0