פסקה
פסקה rh-ce87jqbh
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-jkk7d500
- order
- M
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וואס אט דא איז אויך וואס מ'זאגט דא און דער דיוק איז דער לשון לעלתה לו אז מ'דארף שאין לכאורה לא יצא לו ידי חיובתו וכיוצא בזה, וואס אט דא זאגט מען, אז לאחרי אז ס'איז דא אין דער גאנצער עניני החלון פון גלות איז בתכלית השלימות, און דערנאך איז גלייך טאנצן זיך אריין מיט דלק על ההרי מקפץ על הגוואות פון גלות אין גאול, איז אט דעמאלט, אז מ'פארגלייכט די דרגא ווי אין אידן שטייען אין דער גאולה כימי צאתך מארץ מצרים, על אחת כמה וכמה אין דער גאולה, וואס נעשו כמצות רצונך און אין אן אופן תמידי, אז גאולה איז שאין אחרי'גלות, אף על פי וואס אין דער ווארט גאולה עצמית שטייען אויך די אותיות פון גלות, אבער די אותיות אליין זיינען שולל, ביז וואנענט אז ס'איז גאר ניטא קיין מקום ויכולת אויפן ענין הגלות, איז אט דעמאלט אז מ'פארגלייכט דאס און מ'פארבינדט דאס, אז ס'שטייט בגלוי די יחידה שבנפש, וואס דאס איז פארבונדן מיט תשי דוד עבדו וואס די גמרא טייטשט דאס אפ במיוחד אויף משיח צדקנו, בהישך הדעת לגבי דעם דעת פון לעתיד-לבוא, וואס אף על פי וואס נשיא דורנו האט זיך געהיילטן אין איין שטורעמען וועגן דערמאנען וועגן אדמתו ומתו יבוא און כלי כלי הקיצים און דלוי גלות, כל הענינים וכו.' וואס אט דאס איז אויך דער שינוי אין דעם לשון, און מ'זאגט דעם לשון ויהי מצא וואס לכאורה, ווי הוי ס'איז דא דער ענין פון מצא? ס'דארף שטיין אזוי בריזה אזוי, נאר דאס איז פארבונדן ביי א אידן עצמו ניט אז בירור וכיוצא בזה, נאר א סאך העכערן ענין אופן, ס'איז למעלה מכל
- proofread
- 0