פסקה
פסקה rh-c7krj8v7
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-jraw85e1
- order
- O6
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וואס דאס איז אויך פארבונדן, כאמור, מיטן סיום פון מסכתא תענית, וואס בנוגע צו דעם תענית פון יום הכיפורים, רעדט זיך דאס מערניט ווי עטלעכע ווערטער אין דער מסכתא. דער אריכות יום הכיפורים רעדט זיך גאר אין מסכתא יומא, ובמיוחד אין דעם פרק אחרון שלו, וואס הויבט זיך אן מיט ענין יום הכיפורים, ס'איז דאך דא בכמה מקומות וואס די גאנצע מסכתא ווערט אנגערופן בשם מסכתא יום הכיפורים. במילא, אז מ'זאגט דעם ווארט תענית איז אף על פי וואס דאס איז דאך כולל אין זיך אויך כל התעניות, במילא איז אויך דער תענית פון יום הכיפורים, אבער דערנאך, אז ס'קומט צום לערנען, על אחת כמה וכמה שקלא וטריא, איז לערנען און שקלא וטריא פון דעם תענית פון יום הכיפורים איז ניט איר הארט אין מסכתא תענית, ס'איז גאר אין מסכתא יומא. וועגן וואס איז דארט יאר די אריכות? וועגן די ענינים פון תשעה באב, תענית פון יום הכיפורים, במילא אויך פון די תענית וואס זיי זיינען פארבונדן מיט תענית יום הכיפורים, ישיבה עשר בתמוז און פאר דערויף עשירי בטבת וכו וואס דאס גייט דאך אלץ א המשך, און דערנאך איז מען מסיים אז די אלע תעניות ברענגען, אז דערפון זאל ארויסקומען ביום שמחתו, ביום שמחת לבו, מערער נאך ווי אנדערע טעג פון יאר, אפילו די טעג, וואס זיי זיינען ימי שמחה מן התורה, וואס דאס איז דאך דער ג'רגלים, איז לא היו ימים טובים אפילו וואס דאס איז אויך כולל די ימים טובים פון פסח חמשה עשר בניסן, און פון חמשה עשר בתשרי דער ענין פון סוכות איז זאגט מען אויף דערויף, לא היו ימים טובים קומט דאס ניט צו דעם יום-טוב פון חמשה עשר באב און יום הכיפורים. וואס יש לומר אויך, על כל פנים בדרך אפשר, אז דאס איז אויך די שייכות פון דעם פסוק ביום שמחתו ויום
- proofread
- 0