Paragraph
Paragraph rh-c334b82g
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-n41c1qwy
- order
- Qx
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- מ'זעט דאך אין טבע בני אדם, אז מ'הויבט אים זאגן פארקערט ווערט ביי יענעם נאך אויפגערייצט די תשוקה אויף באווייזן, אז דוקא ער האט גערעכט, איז נוסף וואס ער איז זיך מבלבל איז ער אויך מבלבל א צווייטן, ווארום קרוב לבדא, אז דער וואס קומט צו אים צוגיין מיט דער הצעה איז דאס אויך ניט זיין ענין כלל וכלל, ער דארף זיך פארנעמען מ'וועט געבן א סך צדקה, זען אז אלע אידן זאלן געבן צדקה, און אויב ער קען אין דערויף ארובהעלפן דארף ער אין דערויף נאך צוהעלפן, ניט זאגנדיק קיין דיעה צום אידן, אז אפילו ווען ער איז דער וואס האט גענומען בא דעם אידן די צדקה, איז ניט ער איז דער וואס דארף מחליט זיין אויף וואס די צדקה זאל אוועקגיין, אויף דערויף איז דא א שולחן-ערוך, און וויסן דעם פסק-דין אין שולחן-ערוך וואס פאר א צדקה קומט פ עיר, און וואס ער האט א דין קדימה וכיוצא בזה איז א זיכערע זאך, אז ניט ער איז דער פוסק בזה, ווארום ס'איז אינגאנצן א תכלת הנפש, אינגאנצן אן אנדערע, צווישן אויפמאנען געלט אויף צדקה, ווי צו פארנעמען זיך מיט פסק'ענען דינים, וואס איז דער עני און דער נצרח, צי איז ער יע-ווערט צי ער איז ער ניט ווערט דאס איז א זאך וואס איז מבלבל און שווייכט-אפ אט דעם ווא�
- proofread
- 0