פסקה
פסקה rh-adhfk0ad
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-v4zzp0gf
- order
- IE
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וואס דעמאלט ווערט דאך אן עלי אין דער ספר-תורה עצמה על ידי שקרוב בה, איז דאך פארשטאנדיק, אז מ'דארף אין דערויף ניט מאריך-זיין, סיידן דאס איז פארבונדן מיט אן ענין של קדושה, על דרך ווי מ'זעט אז בשעת מ'איז מאריך אין ויהידותי הארון, און ווי ער רעדט נאך ביום טוב שכל בימי השבוע, זאגט מען דאך דאס אויך מיט תת ג'מדות הרחמים, שאינן חוזרות ורוקם, און זיי זיינען למעלה מכל מדידה והגבלה, און יעדער יום-טוב לאו דוקא אין די ענינים זאגט מען נאכמער דעם ענין הכי גדול, אז יעדער איד ווערט ביי דעם אויבערשטן על פי הציווי ומסדרו סדרי התפילה, ובתוכם האט דאך דאס אויך דער אלטער רבי אריינגעשטעלט, אז יעדער איד זאל דאס זאגן בשעת ס'קומט א יום ענטף אויב דאס איז נרי אין ימי השבוע דארף ער דאך איבערקומען נאך ענינים, וויבאלד אז ס'איז דא ענינים וואס ער קען אין זיי זיין שמח אויך בשבת, אבער דא ענינים וואס ער דארף ווארטן ביז ימי השבוע, וואס דעמאלט איז ער מוסיף אויף איבערקומען אויך אט דעם ענין און ממלא זיין און נאכמערער משלים זיין, אז מ'זאל אויך זאגן יו ג'מדות
- proofread
- 0