Paragraph
Paragraph rh-9fvsjqm2
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-b9r4bxqf
- order
- LZ
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ווארום א מעכה דארף זיין אין אזא אופן אז ועל יפול הנופל ממנו. אויב די עשרה טפחים זיינען ניט מיט אזא שטארקייט, אז ווען דער וואס געפינט זיך על הגר וועט זיך אויף דערויף אנשפארן על דרך הרגיל טאקע, אבער אנשפארן זיך וועט די מעכה בלייבן גאנץ און מ'וועט ניט אראפפאלן, משא'כן בנוגע צו א רשות היחיד אין דעם גג גופא קען דאך דאס גג זיין אין אן אופן פון רשות הרבים איז ער דאס מבקיר לכל, בשעת ער מאכט דארטן אויף א מעיקה בת עשרה טפחים איז דעמאלט משמען מכמה פוסקים, אז אף על פי וואס מצות מעיקה האט ער ניט יוצא געווען, ווי דער רמב אים פסק'נט אפ בפירוש, משא'כן דער מצוה אז ס'איז געווארן א רשות היחיד, וויבאלד אז ס'האט א גדר גבוה עשרה טפחים דארף דאס ווערן א רשות היחיד. ס'איז דא בנוגע צו הלכות סוכות וואס מ'פסק'נט, אז וויבאלד בנוגע לסוכות איז דאס ניט קיין רשות היחיד איז דאס אויך פוגג מיט רשות היחיד לשבת, בנוגע אבער למעי-כא ולכבוה עשרה טפחים געפינט מען דאס ניט. און מחדש זיין דוקא אזא חידיש, איז ניט דער הכרח בזה און ניט איצטער די צייט בזה, בפרט נאך אז עולם דארף זיך פראווען שמחת בית השואבה, און פראווען ביתר שאת וביתר עוז, וויבאלד אז דאס איז כולל די מתלת וואס איז כולל אין זיך אלע זיבן טעג, ווי מ'גרייט דאך גלייך צו ביים זאגן הושענות, זאגן די הושענות פון אלע זיבן טעג, ועל דרך זה אויך אין דער לילה גופא איז דאך דא עבודת הכי גדולת, ווי אמירת פון כל משני תורה, און עמידות כל ספר תהלים, און נאך מערער זאגן דעם ספר תהלים כאילו אמרם דוד מלך ישראל זכותו יגין עלינו, וואס בשעת מ'דערמאנט אז דאס איז כאילו אמר דוד מלך ישראל און וואס מ'דערמאנט ניט דעם המשך שבדבר אט דעמאלט קען מען דאך טראכטן, אז מילא ער ווייס טאקע ערכו ווער ווייס צי ער וועט ס'קען פועל זיין בא דוד
- proofread
- 0