Paragraph
Paragraph rh-8je60whj
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-sdzsgk33
- order
- f
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ובפרט נאך אז מ'זאגט המענהיג את השבת, וכהדוע דער לשון בדיוק, אז ער ברענגט נאך אריין עונג אין דעם שבת, נוסף אויף דערויף וואס קראת לשבת עונג אז ער רופט ארויס און מ'איז מגלה דעם עונג וואס געפינט זיך שוין אין שבת, על דרך ווי ער איז מגלה די קדושה וואס דער אויבערשטער האט אריינגעלייגט אין שבת, איז אויך דא דער ענינג המענהג את השבת, על דרך זה אויך האט מען דאך געקענט זאגן בנוגע צו קדושת השבת, און דעמאלט ווערט אבער די שאלה, פארוואס איז מען דאס ניט מרמיז על כל פנים אין נוסח הברכה, בפרט נאך אז מ'זעט דאך אז שבת קומט צוזאמען מיט יום-טוב דערמאנט מען ביידע זאכן צוזאמען, סיי אט דאס וואס דער אויבערשטער טוט אבער בנוגע צו שבת אליין, סיי אט דאס וואס אידן טוען בנוגע צו יום-טוב, לקדש השבת והזמני וכיוצא בזה, אדער יום הזכרון וכיוצא בזה, און אט דא דערמאנט מען קיין ענין ניט בזה. וואס דערפון איז פארשטאנדיק, אז שבת מקדשא וקיימא טוט זיך אויף דער עיקר הענין על ידי דערויף וואס הקדוש הקדשו קדשו בשעת ס'איז געווען דער מעשה בראשית ביום השביעי, ווערט דאך אט דא די שאלה, וואס דערנאך זאגט מען, אז בשעת די לוים זאגן דעם שיעור של יומו פון דעם יום השבת איצטער, ביז וואנענט אז ס'איז געדא א קא-סלקא-דעתך, אז דאס מיינט מען און דאס איז פארבונדן מיט הקדשו מקדשא וקיימא, זאגט ר'עקיבא, ניין, אז דאס איז דוקא וואס מיינען זיי? אט דאס וואס זיי זאגן מזמור שיר ליום השבת מיינען זיי ליום שכולו שבת ומנוחה לחיי העולמים, וואס דאס וואס ער איז שולל דעם שבת שבעבר איז דאס גופא איז מדגיש, אז ס'איז דא אן ענין עיקרי וואס איז אויפגעטאן געווארן על ידי ישראל,
- proofread
- 0