Paragraph
Paragraph rh-8esthvh6
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-w8gws52n
- order
- Wd
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ובפרט נאך על פי הביאורים. תורת החסידות, איז אין וואס חסידות באשטייט איז ביי המעשה הוא העיקר אז ער איז זיך ניט מסתפק מיט קיום השולחן-ערוך, און אפילו לפנים משורת הדין, ווארום מאי קא משמע לם, ועד כדי כך, כידוע די תורה פון דעם אלטן רבי'ן, אז ער פארבויגט אויף א חשש פון סכנה חס ושלום פאר אים, אבי צו באווארענען א חשש און א סכנה בהנוגע צו א צווייטן, מיט דער גמרא הידועה, אז חסיד איז אט דער וואס ער איז סורבן. וואס דאס איז דאך אויך כולל, על כל פנים בדרך אפשר, אט דאס וואס דער מאמר הידוע בנוגע צו ציפר ניים, אז דאס איז על פי הלכה איז דאס א סימן אויף שלימות האדם. וואס לכאורה, ווי פאסט דאס מיט אט דעם ענין, אז אויב א חסיד דארף דאס זיין סורפן? און ווי פאסט דאס אויך מיטן ענין, אז ציפרניים זיינען גאר א סימן אויף שלימות האדם? וכמובן וכמדובר כמה פעמים נאך כמה ענינים וואס שטייען בהנוגע לציפרניים. איז דער תירוץ אויך מובן וגם פשוט, ביז אפילו פאר א תינוק, וואס ער ווייס אויך, אז ערב שבת און ערב יום-טוב, ווי פלאט נאך ווען שבת ויום-טוב קומען צוזאמען איז דא דער ענין פון נטילת ציפרניים, און זעט דאס בא זיך אליין, אז איר פירט ער זיך אויך אזוי, ווארום ער באקומט דעם ריכטיקן חינוך, זעט ער דאך, אז נטילת ציפרניים איז ניט חס ושלום, אז ס'ווערט אויס מציאות פון ציפרניים, נאר אט דער טייל פון ציפרניים וואס קען קראצן, אדער
- proofread
- 0