פסקה
פסקה rh-82a2s8wy
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-mhdg64mt
- order
- GX
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- דארף מען דאך געפינען אין פסח שני אן ענין פון כפליים לתושי בנוגע צו פסח ראשון, כדי ס'זאל זיין די תשלומין פון די פארפאלן באופן המתאים. יש לומר, אז בפסח שני איז דאך דער דין איז אז חמץ ומצאו אמו בבית, וואס דערפון איז דער לישר הלבבות ולתקן הדעות, אז פסח ראשון קען אויפטאן כל עניניו מיטן גאנצן שטורעם, אבער בשעת ס'איז דא חמץ אין הויז קען ער דאס ניט דורכפירן אין זיין הויז, דערפאר וואס דאס איז א זכירה לזה, פסח שני טוט-אויף כפליים לתושי,"' ניט נאר אז ער טוט-אויף אין אן ארט, אין א הויז, וואס דארט איז דא מערניט ווי מצה, ביז וואנענט אז ענינים וואס זיינען ניט היפך המצה, ס'איז לא יוראה מיטן גאנצן שטורעם, אפילו המשהו און אפילו בטרובות וכו'וכו פסח שני טוט-אויף, אז בבית געפינט זיך מיט אים דער ענין הפכי וויבאלד אז ס'געפינט זיך אין דעם בית וואו ער געפינט זיך און וואס ער האט אויפגעטאן דעם ענין פון פארפאלן, ביז וואנענט אז דאס איז גאר שולל, אז ס'קען גאר ניט זיין קיין פארפאלן איז דאך פארשטאנדיק, על-דרך ווי די גמרא זאגט, אז וויבאלד אז דאס איז א הניא בקדושת יום כיפור, אז קרבנות יו קודיאני הכיפורים האט דאס אויך מהנה געווען, האט דאס אויך משנה געווען, און הא� געהאלפן די תקרבנות התמידים שבכל יום ויום, וויבאלד אז זיי קומען אין דעם זעלבן טאג. וואס על דרך זה איז אויך פארשטאנדיק בהנוגע לעניננו, אז וויבאלד אז ס'קומט בבית, חמץ ומצע אימו בבית, און אין דעם בית פארבינדט ער דאס מיט פסח שני און מ'וועט ניטא קיין פארפאלן איז דאך א זיכערע זאך, אז דאס טוט-אויף בכל עניני הבית, במילא האט מען א
- proofread
- 0