Paragraph
Paragraph rh-5v17mach
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-pp8heywx
- order
- WL
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- וכמוזכר, איז אין וואס איז דאס מודגש איז דאך דא ענינים וואס מ'דארף זוכן וואו איז דא נקודה משותפת אין דעם שיעור פון יום שני און אין שיעור פון יום שלישי, ס'איז אבער דא א נקודה וואס מ'דארף איר ניט זוכן, זי שטייט בגלוי דער זעלבער לשון, סיי אין דער שיעור חומש פון יום ראש השנה ציי אין דער שירה חומש פון יום שלישי שוכפל בו כי טוב, דער יום שני של ראש-השנה, שטייט אין ביידע דער זעלבער אויסדרוק לא יפך ולא הזבקה. וואס דאס האט אויך א קשר, כמוזכר לעיל, מיט דעם מנהג וואס נשיא דורנו האט איינגעפירט און נתפשט געווארן, אז מ'זאל אנהויבן נאך פאר דעם מאמר, כמוזכר, אין די רייד אין יום שני של ראש השנה, אז מ'זאל אנהויבן מיט ניגונים פון כל הנשיאים, אנהויבנדיק פון בעל שם טוב, און דערנאך דעם מגיד, און דער אלטער רבי און דער מיטעלער רבי, און דער צמח צדק, און דער רבי מהרש, און דער רבי נשמתו עדן, און נשיא דורנו דער רבי דער שווער, איז דאס ווערט דער סיוע, ביז א סיוע פארבונדן מיט שמחה, יעדער ניגון איז דאך אן ענין פארבונדן מיט אן ענין של שמחה, אף על פי וואס ס'איז דא ניגונים וואס ס'איז וגילו ברדה, אבער בכולם, ובפרט נאך אין די ניגונים, איז דאך אויך דא כמה ניגונים, וואס דארט איז גאר די שמחה אויך בגלוי, און דאס ווערט די התחלה אויפן מאמר וכל הענינים שלאחרי זה און כל השנה כולה, וואס דאס איז אויך פארבונדן, כאמור, מיט ל ערפך ולא הזבקה? דער איינפאכער אפטייטש פון ל ערפך איז אז ער וועט דיר ניט אפלאזן, אף על פי וואס דערנאך שטייט דאס באזונדער ל עזבקה, און ווי ער טייטשט דאס אפ אין תרגום, אז ביידע ענינים איז דאך דאס אז מ'וועט דאס ניט אפלאזן. וואס דאס הייסט, אין אן אנדער סגנון, אז דאס איז ניט אן ענין וואס ס'דארף ווערן אן ענין חדש, נאר ל ערפך
- proofread
- 0