פסקה
פסקה rh-4x3wgktm
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-kf2bkykt
- order
- k
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- און יהי רצון, אז פון די אלע ענינים זאלן גלייך צוקומען החלטות טובות אויף מאכן בנוגע צו הוספה אין לימוד התורה נאך מערער ווי מ'האט געלערנט ביזניסטער, צוזאמען מיט די הוספה וואס מ'האט געהאט יום יו ד לגבי דעם טאג פון יו ד גמול, זאל מען האבן א הוספה מיוחדה, ניט די הוספה מערניט ווי מצד דאס איז צוקומען נאך א טאג, נאר וואס דער טאג איז חמשה עשר באב, און ס'זאל זיין ברוב עם הדרת מלך, מ'וועט מאכן אט די החלטות טובות ברוב עם איז אט דעמאלט ווי ער איז מבאר אין קונטרס יחלצו, וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון ביטול, פון פיזות צווישן אידן, און ס'ווערט פארקערט דער ענין פון החלצו לכם, בדוגמא ווי ס'איז געווען אין כיבוש ארץ ישראל בפעם הראשונה, איז דאך ס'געווען פארבונדן יחלצו מכם און דער ענין מבטל זיין מדיה און פירוץ צ חבורה אחת, דער ענין פון הכל, במהרה בימינו ממש, און אויך מוסיף זיין אין מעשינו ועבודתינו אין די ענינים גופא, כל חד וחד לפון שיעורי דילי און נאך מערער ווי זיין שיעור, וכל מאדך למעלה ממדידה והגבלה שלו, און דערנאך אויף מארגן נאך העכער פון דעם ענין פון בלעודיך פון יום שלפני זה, אף על פי וואס דער טאג איז געווען חמשה עשר באב, איז דאס געווארן דער ששה עשר באב, איז שוין צוגעקומען נאכמערער און נאכמערער, און אזוי גייען מחיל אל חיל ובהמשך הכתוב ילכו מחיל אל חיל יראו אל אלקים בציון ובפרט נאך אז ס'וועט זיין דער שם מוח נפש עבדך, און פני אלי וחנוני וואס דאס איז דאך תפילה לדוד, דוד מלכא משיחא, וואס ער האט דאס געזאגט, אז נעמז מירות ישראל און דערנאך זאגט דאס יעדער איד, און ווי מ'זאגט אין דעם יהי רצון אחרי אמירת תהלים, און וואס דאס איז איינגעשטעלט געווארן אין מנהג ישראל, און איז געווארן א מנהג אנגענומען געווארן דורך אלע אידן בכל מק
- proofread
- 0