Paragraph
Paragraph rh-4rdg42p5
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-nx1s07dm
- order
- IE
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- תפילת ערבית איז דאס אן ענין של רשות, ווארום ס'איז אויך געווען בזמן שבית המקדש הי'קיים איז דאס אויך געווען א רשות, ניט קיין חובה, ווארום בשעת ס'איז געווען די ענינים פון די כהנים אדער די נתמידים וכיוצא בזה וכו איז אט דעמאלט איז אמאל איז דאס געווען, און אמאל איז דאס ניט געווען. און ס'איז ניט קיין הכרח צו זאגן, אז דאס איז פארבונדן דוקא דערפון וואס ס'פעלט עפעס אין זריזות הכהנים, ווארום אט דאס וואס די אברים ובדרים זיינען ניט אינגאנצן מעוקל, זיי זיינען ניט אינגאנצן פארברענט געווארן די לעצטע פון תמיד של בין הארבעים-קען דאס טרעפן אפילו ווען די כהנים זיינען בתכלית הזריזות, ווארום דער מזבח האט דאך געהאט די הגבלות, די מערכה של המזבח האט געהאט א מדידה והגבלה, במילא איז אויב מצד עזות שבת שתהי', און בפרט נאך אז סיבה כל שלטוב האבן אידן געבראכט אין דעם טאג א ריבוי קרבנות, במילא איז געווען א ריבוי פון אברים ופדרים, ווי דאס איז פון שאר קרבנות, אדער זיי האבן געבראכט אז אינע קרבנות וואס א סך אברים ובדרים, איז אט דעמאלט די כהנים זיינען דאך געבונדן מיט די מדידה פון דער מזבח הנחושת, מזבח החיצון, איז במילא קען זיין פארקערט, אז דוקא מצד המעליותא, וואס ביי אידן איז געווען א רב שפע אין כל ענינים רוחניים, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז זיי האבן גלייך מוסיף געווען אין די קרבנות שלהם, ברענגען אויך בפשטות ובגשמיות על גבי המזבח, במילא איז צוגעקומען א סך עבודה ביי די כהנים, מצד מהריותא פון אידן, דער עילוי פון אידן, על דרך זה אויך, ביז אז מצד דעם רוב טובה וואס מ'האט מקריב געווען איז דאך אט דעמאלט איז מסתת נדבת ידך וואס שטייט דאך במיוחד בנוגע צו חג השבועות,
- proofread
- 0