Paragraph
Paragraph rh-435mpqqa
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-t2bqf5ep
- order
- 2T
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- אזוי איז דאך כרגיל ומונהג מכמה שנים הויבט מען אן בברכה, ברכה המתאימה, צו מוצאי יום-טוב, און ווען דערנאך קומט חול המועד מיטן לשון דוד מועד, וואס דאס פארבינדט גלייך מיטן פסק דין פון דעם אלטן רבי'ן אין שולחן-ערוך, אז ושמחת בחגך און שמחת המועדים איז מן התורה אויך אין ימי חול המאוד, און די הגהה אהרה הידועה אין אנהויבס פון הלכות שבת, און דערנאך דער עיקר בארוכה אין הלכות יום-טוב, וכמדובר כמה פעמים בזה. ס'איז דאך פארשטאנדיק, אז לכל לראש דארף מען רעדן וועגן דעם ענין החידוש שבדבר, ס'איז דא אין דעם חלמי צוכות לגבי חלמי צוכות פון שאר השנים, וואס דאס איז א שנה מעוברת, במילא ווערט אנגערופן אין חומש א שנה תמימה אז דער גאנצער יאר ווערט אנגערופן תמימה נוסף אז דער חודש הנוסף איז א סימן פון שנת העיבור, כמדובר בארוכה לפני זה, איז דא דער דיוק שנה תמימה, אז דער גאנצער יאר ווערט א תמים שוין גלייך אין חודש הראשון שלו, ובפרט נאך אז דאס איז א חודש פון לשון ראש, וואס דאס איז דאך תשרי אותיות ראשית און ראש, איז דאך פארשטאנדיק, אז דארט איז דאך ביתר שאת וביתר עוז, וויבאלד אז פון דעם ראש ווערט ער דערנאך נמשך לכל ענין וענין במקומו, אזוי אויך אין חודש אדר במקומו, הנוסף פון דעם עיבור במקומו, ווען ס'קומט במקומו ובזמנו, מהאיר בזה, אז דער חודש וואס ס'איז דאך צו אויסגלייכן שנת הלבנה מיט שנת החמה, האט דאך געקענט זיין דער אויסגלייכ, לכאורה, באיזה חודש שיהי, האט
- proofread
- 0