Paragraph
Paragraph rh-3qv01728
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-nx1s07dm
- order
- 7I
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- במשך פון די טעג פון ספירת העומר, זאגן זיי, אז זיי האבן זיי א חלק מיוחד פאר זיי בתורתך פון דעם אויבערשטן, וביחד עם זה ווערט דאס זייער חלקנו, ווערט דאס א זייערע חלק, ביז וואנענט אז זיי ווערן דארט בעל-הבתים, עד כדי כך, אז ווי די גמרא זאגט בכמה מקומות, די ביידע טעות וואס איין דיעה איז, אז דער עיקר דארף מען אויפשטיין כמי לומדי התורה, און דערפון קומט דערנאך אויך ארויס אן ענין אז מ'שטייט-אויף מחבד דעם ענין פון ספר תורה, כמובן גם בפשטות הענינים. וואס דער כללות ענין פון די ימי הגבלה צו חג השבועות איז דאך פארשטאנדיק פון דעם נאמען אליין, אז דאס דארף זיין בדוגמא צו חג השבועות, וואס דערפאר זאגט מען דאך, אז דאס איז זייער הגבלה פארבונדן ניט מיט אנדערע ענינים, נאר פארבונדן מיט זמן מתן תורתינו, מיט חג השבועות, איז דערפון אויך פארשטאנדיק ביתר שאת וביתר עוז די הוראה כללית וואס נשיא דורנו האט איבערגעגעבן, אז ס'קומט במיתורך דיר אחר דיר נשיא אחר נשיא, פון דעם אלטן רבי'ן אן, פון לעבן מיט דער צייט, א לעבן מיט דער פרשת השבוע, און אין פרשת השבוע עצמה, מיט דעם חלק הפרשה וואס זי איז פארבונדן מיט דעם טאג. וואס אין דערויף קומט דאך צו, אז וויבאלד איז דאך דא כמה ענינים בלילה וואס גייט לאחרי היום, איז דאס פארבונדן מיטן חלק הפרשה וואס איז פארבונדן מיט חלק השבוע פון יום הרביעי, פון רביעי ביז חמשה
- proofread
- 0