Paragraph
Paragraph rh-2bs8hv5j
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-8c9hgq2e
- order
- fK
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ליום, בדוגמא ווי די ג'בתי מקדשות, און דאס איז אויך דערנאך מסיים לפי ערך מידי שנה בשנה, על דרך ווי תורת משה, וואס אף על פי וואס ס'איז דא כמה מנהגות, איז דאך דער מנהג וואס איז נקבע געווארן איז דאך מידי שנה בשנה און דערנאך מאכט מען א שמחה לגמרה של תורה, שמחת תורה, וואס על דרך זה אויך מאכט מען דאך אויך שמחות לגמרה של משנה תורה, וואס ווי ער זאגט אין דער הקדמה קומט דאס אלס א משנה צו תורת משה בן אמרם קומט דערנאך דער משנה תורה פון משה בן מיימון הספרדי, כמוזכר כמה פעמים בארוכה. וואס אט דאס איז אויך, כמדובר, אויך וואס מ'איז דאס מצרף אויך צו מאכן א סיום, און פארבינדן דאס אויך מיט אן ענין אין נגלה, כמוזכר לעיל, די ביידע ענינים פון כמר מיד לי און כטיפה מן הים אין תחילת הרמב בם, און דערנאך די ענינים וואס אין סוף הרמב בם, וואס ער זאגט דארטן בנוגע צו א בן-נח, און וואס הי'לא ללמוד ולא לומד איז דאס ביי אים קיין שוגג ניט, וכמוזכר לעיל אויך בארוכה די נקודות שבדבר, וואס יש לצרף מכל זה דער צירוף פון סוף הרמב",ם און תחילת הרמב",ם ועוד והוא העיקר אויף מצרף זיין, אז ס'זאל זיין בלי אשר ימצא ראש וסוף במילא הויבט מען אן לערנען אין א נייעם אופן, וויבאלד ער דארף האבן א נייעם ראש און א נייעם סוף, ביז וואנענט אז דאס ווערט שלא בערך פון דעם ראש וסוף שלפני זה, דערפאר וואס ס'דארף דאך זיין געדענקען כל התורה כולה, במילא על אחת כמה וכמה, מ'האט געלערנט כמה פעמים, און מ'קען זיך ניט בויען א שלימות אין קדושה אז דאס איז פארבונדן דוקא מיט היפך השלימות לפני זה, מוז מען דאך זאגן, אז ס'איז דא די אפשריות פון שלימות, ואדרבא דער עיקר השלימות איז, אז דאס איז דוקא לאחרי ווי מ'האט די שלימות אין דעם לימוד שלפני זה, וואס דער לימוד שלפני זה איז מכריח, אז ס'מוז זיין דוקא א התחלה, און דערנאך דארף זיין א המשך,
- proofread
- 0