פסקה
פסקה rh-1qkab19e
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-3zanq5w0
- order
- f
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- כאמור לעיל. און דאס אלץ איז מיוסד אמונה אין נותן התורה, ביז וואנענט אז דאס ווערט די תחילה, ברכו בתורה תחילה, וואס דארטן רעדט זיך ניט וועגן א שכל פון תורה, נאר דארטן רעדט זיך גאר וועגן דעם אויבערשטן, און דערנאך ווערט דאס איין זאך מיטן שכל התורה, און די אמונה ווערט איין און דער שכל התורה ווערט איין זאך מיט דער אמונה, אבער דאס איז אויך אן עיקר בזה, אז מ'פארשטייט דאס אין אן אופן אז דאס ווערט נתאחד דער מונשכל צוזאמען מיט דעם משכיל מעוד ועיקר, כמדובר, מיט דעם שכל שבתורה, ובפרט נאך אז מ'פארבינדט דאס אויך דער ברכה בתורה תחילה ווי אויך אז יהיו פרוטי לעני והדר מצלה די עבודת התפילה און דערנאך גלייך מבית הכנסת גייט מען אין בית המדרש, וואס דארטן לערנט מען תורה בפשטות, אין דעם שכל פון תורה, און דערנאך איז הנהג בהן מנהג דרך ארץ, ולשוכי שמעתתא אליבא דהלכתא וויסן ווי אזוי מ'דארף זיך פירן אין ארץ, מסקנא בהנוגע למעשה, ווי מעשה שטייט נאך אין תורה, און דאס איז אלץ מאחד די ג'ענינים ביחד, ביז וואנענט אז דאס ברענגט אראפ דעם מקדש אדנ'כוננו ידיך בגלוי ובשלימות ובתמימות, וואס אין מקדש איז דאך געווען ביידע זאכן. מקדש איז א בית, מלשון הרמב״ם, א בית מוכן להקריב בו קרבנות, וואס דאס איז דאך דער ענין התפילה, תפילות במקום קרבנות תקנום, און דארט איז אויך געווען די לשכת הגזית, וואס פון דארטן איז תורה והוראה יוצאות לכל העולם כולו. און ויהי רצון איז, וועט מען מוסיף זיין בכל ענינים אלו, ככל האפשרי, וועט דאס נאכמערער צוהיילן דעם בנין בית המקדש, צוזאמען מיטן לשכת הגזית, און צוזאמען מיט והשיבה שהפטרך בראשונה למטה מעשרה טפחים, ותיכף ומיד ממש,
- proofread
- 0