Paragraph
Paragraph rh-1pg9e38v
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-3wf3wzk3
- order
- d9
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- ימא בפשטות, ווערט דאס דערנאך נמשך, וואס דאס איז דאך אויך פון לשון ברכה, אז דער אויבערשטער גיט כח, און יעדער איד טוט דערנאך זיין שותפות בזה, און ער איז ממשיך זיין לעבן אין אזא אופן, אז זיין לעבן איז פארדינט און טוט אזוי אויף, אז ער בענטשט דעם אויבערשטן בכל רגע ורגע, סיי אנשים סיי נשים, מיט דער ברכה, וואס כמדובר איז מאכט דאס טאקע מזמן לזמן, דאס איז אבער פועל על דרך ווי מ'מאכט שהחיינו דעם ערשטן טאג שבועות און דעם צווייטן טאג שבועות, און דערנאך אין דעם איספר חג לאחרי שבועות, על אחת כמה וכמה צוויי טעג נאך שבועות מאכט מען ניט קיין שהחיינו מצד עצמם, דערפאר וואס ס'ווערט אויך דעמאלט נמשך דעם אויבערשטנ'ס ברכות אין אזא מין אופן, אז דאס פארדינט, און במילא איז דאס אזוי, אז דאס איז אין אזא מין פארנעם מיט אזא מין לעבעדיקייט, אז די מחשבה דאנקט אפ יעדער איד און אלע אידן פאר יעדער רגע פון טאג, ווי מ'זאגט דאס אויך אין מודה אני לפניך שהחזר תבין נשמתי, און דערנאך איז מען אויך מפרש, אז מ'זאגט די מודה אני לפניך אויף די אלע ענינים וואס מ'רעכנט אויס אין ברכות השחר, וואס דאס איז דאך כולל כל צרכי האדם, און דער סיום לאחרי ברכת השחר ווי מ'איז מסיים, אז מ'לערנט אן ענין אין תורה, און וועלכער ענין אין תורה? פון יום רביעי, וואס דאס איז דער סיום פון חלק רביעי פון פרשה נשא את ראש פון היינטיקער פרשה, וואס דעם יאר האט מען איר געלייענט און געלעבט מיט איר צוויי וואכן נאכאנאנד, ווערט דאס נמשך ובפרט אז פון שבועות איז מען דאך ממשיך, כמדובר, אין מתן תורתנו, און מ'זאגט דערביי זמן מתן תורתנו, ווארום דאס גייט אריבער אויף ישראל חג ולאחרי זה וכו'וכו.' וואס דאס איז אויך, כמדובר, אז איידער מ'גייט זיך פאנאנדער טרעפט מען זיך נאכאמאל אין א מקום קדוש, וואו מ'דאוונט צו דעם אויבערשטן יעדער טאג, און מ'לערנט תורה יעדער טאג,
- proofread
- 0