Paragraph
Paragraph rh-0vd2kedw
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-vb7mhpaz
- order
- O6
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- דערפאר וואס ער האט געהערט פון משה רבינו, וואס קיבל תורה נתינא ומסרה לישועה והעמידה ותלמידים הרבה, ביז וואנענט ס'איז דערגאנגען צו א קטן שבישראל, אין דורות הכי אחרונים. מוז מען דאך זאגן, אז דעמאלט מוז אויך בלייבן די הפלאה שבדבר. אין וואס ריקט זיך דאס אויס? מ'האט דאך דעם ביאור, און לכאורה א ביאור וואס לייגט זיך אין חכמה בינה דעת, אפילו פון דעם שכל פון נפש הבהמית, כמובן בגן פשוט, איז דער ביאור בזה, על כל פנים בדרך אפשר, דער עיקר ענין פון תורה איז, איז ניט נאר ער זאל פארשטיין מיטן שכל און דערביי זאל דאס בלייבן, נאר דער שכל דארף דערנאך דאס דורכן נעמען זיין גאנצע מציאות, ביז וואנענט אז דאס קומט אזוי אראפ אין זיין הרגש. און אט דעם הרגש, אויף אראפנעמען די שאלה וואס מ'האט בזה, במה את הרתו וואס קאל אראפנעמען אט דעם ענין וואס העדר החיים פועל'ט אויף, עד כדי כך אז ס'זאל ניט בלייבן קיין ספק ברגש פונקט ווי ס'איז ניטא קיין ספק אויף טוב הנראה והנגלה, איז, וויבאלד אז דער אויבערשטער איז עצם הטוב איז פארשטאנדיק, אז ער גיט טוב און גיט דאס מידו המלאה הפתוחה הקדושה ברחבה. בשעת מ'האט דאס געזאגט משה רבינו דעם טעם, ועל דרך זה בא שלמה המלך און בא זיי איז דאס געווארן, אז דעמאלט האבן זיי געזאגט, אז פריער איז געווען אז היא רחוקה ממנו און דערנאך איז ביי אים געווארן אן ענין ביז מקראת על שמו האט דאס זיי דורכגענומען ווי שכל התורה דארף דורכנעמען א אידן, עד כדי כך אז דאס איז געווארן א יחוד נפלא מיט זיין רגש פונקט ווי די זאך וואלט געווען א טוב הנראה והנגלה, אן קיין חילוק בדבר. וואס אט דעם ענין זאל מען דערגרייכן איז דאס אן ענין און אן עבודה הכי גדולה והכי נפלאה. פארוואס דערמאנט מען דאס, אז ס'איז דאך דא אזוינע וואס קענען זיין בא זיך,
- proofread
- 0