Paragraph
Paragraph rh-0dqsf5nw
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-b9r4bxqf
- order
- V
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- אלס א יום בפני עצמו, וכמדובר בארוכה על דרך זה אין די ימים שלפני זה. וואס דאס איז אויך וואס דער שיעור טוט-אויף און גיט א אידן א תמימות למעלה מכל התמימות'ן, אז נוסף אויף די תמימות וואס ס'קומט ארויס על ידי מצות עשה במעשה, נוסף אויף די תמימות וואס ס'קומט ארויס על ידי לימוד ההלכות פון מצות עשה, האט ער אויך די הלכות אין דער מצוה, וואס זיי זיינען באופן אז דעמאלט דארף ער ניט מאכן קיין מעיקה, אדער דעמאלט דארף ער מאכן די מעיקה באופן אחר, אדער דעמאלט דארף ער טאן כמה וכמה שינויים, אדער ער דארף טאן באופן פון שבע אל תעשה ווערט דאס ביי אים אלץ אן ענין של עשי,' ווארום דער חילוק פון מצות-עשה און מצות לא-תעשה איז דאס במשך קיום המצוה, בשעת ער לערנט תורה, איז דער זעלבער לימוד מיטן זעלבן ארוכה בכל רמ'ח מצוות עשה איז דאס דא, סיי בשעת ער לערנט וועגן מצות עשה, סיי ווען ער לערנט וועגן א מצוה פון לא-תעשה, על אחת כמה וכמה אז ער לערנט ביידע זאכן צוזאמען, איז דאס גופא מדגיש אז דאס קומט פון א תמימין שלמעלה משניהם, וואס דערפאר קען דאס מאחד זיין און געבן מצד דעם זעלבן טעם געבן אן ענין און א הלכה באופן של קום עשה און מצד דעם זעלבן טעם זאל אויך ארויס א הלכה אין אן אופן פון עיכוב ולא תעשה, כמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך בכללות דער ביאור בדרך אפשר, וואס ס'טוט-אויף אט דער שיעור לאחרי התמימות שלפני זה, אז דאס איז נאך מוסיף א תמימות אויף דעם תמים תהי און אויך דעם תמים וואס איז געווארן על ידי התשובה, און אויך אין דעם תמים וואס איז געווארן לאחרי כל הששה ימים שלפני זה, און אויך פון דער תמימות וואס וואס ווערט לאחרי יום השביעי, ווי ער איז א יום בפני עצמו, האט ער אויך אז דערנאך קומט-צו, ווי געזאגט כמה פעמים, אויך נעכטן, אז דאס איז ניט א זאך וואס דאס באווייזט אז ס'האט עפעס געפעלט אין די תמימות, נאר דעם פון וועמען
- proofread
- 0