פסקה
פסקה rh-0c86e1xn
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-pr4jw2a1
- order
- 9g
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- מלאכים אלו האט מען געקענט ארויסגעפירן דעם שמו אשר יקראו לו בלשון הקודש, אמיתית השם, און מ'האט געדארפט דוקא אנקומען צו דעם, וואס ווי ער זאגט דער לשון בזה, אז חכמתו גדולו ידולו משלכם. וואס דאס גופא איז דאך מדגיש, אז ס'איז דא מיט וואס צו פארגלייכן. מ'פארגלייכט מ'זאגט דאך ניט אז חכמתו גדול פון סתם א חכמה קטנה, אדער האט מען נאך פחות מזה וויבאלד אז מ'וויל מגדיל זיין זיין חכמה און מ'זאגט דאס אז גדולה משלכם דאס גופא איז מדגיש, אז חכמה שלהם פון די מלאכים איז אן ענין הכי גדול, ובפרט כמבואר אין רמב בם, און אף על פי כן דערפאר איז חכמתו נגדולה משלכם על דרך זה אויך פארשטאנדיק בשעת מ'זאגט דעם ווארט, דעם נאמען, תמימה דארף מען דאס אויך ארויסגעבן, אז די זאך איז א תמים. אף על פי כן זאגט מען, ווי דערמאנט פון לקוטי תורה, אז ס'קען זיין מלכתחילה אן ענין פון תמימה, און דערנאך איז חטא ופגם ועבר את הדרך ווערט א פגם, און דערנאך, על ידי התשובה, ווערט דער ענין ווייטער תמים, און ניט נאר תמים ווי געווען, נאר אדרבא ווי תשובה טוט-אויף א נייע מציאות, בפרט נאך אז תשובה תמימה תשובה שלימה טוט-אויף א נייע מציאות, א מציאות גאר שלא בערך, צו מציאות הקודמת. ועל דרך זה אויך בהנוגע צו די אושפיזין, אז אף על פי וואס מ'זאגט אז ס'איז די זעלבע פערצן מענטשן, סיי בנוגע צו ערשטן טאג סוכות, ועל דרך זה בכל שבעת ימי הסוכות אלץ די זעלבע פערצן מענטשן, אף על פי כן, וויבאלד אז מ'זאגט אז דאס זיין חלוקים בקרבנותיהם על אחת כמה וכמה אז דאס דארף זיין חלוקים מיט די אורחים וואס מ'לאדט-איין, וואס ס'דארף פארשטאנדיק אז די קרבנות האבן א שייכות דער שולחנו של אדם דארף דאך זיין בדובה צו מזבח של
- proofread
- 0