transcript · Yiddish
Text
Machine text not yet checked by a person - do not quote it as the Rebbe's words.
¶1אין צוגאב צו די גוטע וואונטשן און צו די ברכות און מאמרי רז'ל וואס מ'האט ערשט גערעדט צו די וואס זיינען ערשט דא געווען און געהערט און אלץ אין א מקום קדוש, וואו מ'דאוונט און וואו מ'לערנט און וואו מ'איט אויף צדקה, וואס דאך זיכער איז דאך דאס חל אויף יעדער אידן און אויף אלע אידן, ובפרט אויף די וואס זיינען גלייך אריינגעגאנגען בהמשך צו זיי אין דעם זעלבן ארט און אין דעם זעלבן זמן, כמדובר כמה פעמים. איז דאך קומט דאך אויך צו, בשעת מ'פארבינדט דאס מיט א זמן מיוחד, אז מ'האט זוכה געווען און מגדל געווען קינדער, לתורה ולחופה מעשים טובים בכלל, ביז א בר-מצוה אדער בת-מצוה במיוחד, וואס דעמאלט ווערט דאך דאס אני היום יהי לידי תיך, ווי ער זאגט אין זהר, אז דאס מיינט מען אויפן טאג ווען מ'ווערט א בר-מצוה, דערפון אויך פארשטאנדיק על דרך זה בהנוגע צו א בת-מצוה, זאלן זיי ממשיך-זיין, די וואס האבן זיי געהאדעוועט ביז איצטער, אויך ממשיך זיין, מגלה זיין זיין לתורה וחופל ומעשים טובים אין א גוטן אופן, אין א געזונטן אופן, אין א הצלחה'דיקן אופן, אין א חסיד'ישן אופן, און ממשיך זיין צו האבן פון יעדערער פון זיי אמת'ן נחת, לאורך ימים ושנים טובות.
¶2ובפרט אז מ'גרייט זיך צו די טעג פון פסח, אנהויבנדיק פון ראש-חודש ניסן, אנהויבנדיק פון דעם שבת לפני זה, דעמאלט זיינען דאך אידן געווארן, בדוגמא פון בר-מצוה פון א יחיד, אז זיי זיינען אידן געווארן בר-מצוה מחוייבים במצוות בשעת מתן תורה, און וואס די התחלה בזה איז דאך געווען ארויסגייענדיק פון מצרים, ביז די התחלה בפועל, וואס ס'איז דעמאלט געווען דורך די מצוה מיוחדה פון קידוש החודש, החודש הזה לכם ראש חדשים, וואס דערביי זאגט מען דאך אז זה דערפאר וואס מ'מיינט דאס כזה רואה וקדיש האט מען שוין דעמאלט אנגעהויבן מקדש זיין דעם חודש בפועל פון דעם ערשטן ראש-חודש ניסן פאר דעם ארויסגיין פון מצרים, וואס דאס ווערט אויך א הכנה קרובה צו דעם ערב ראש-חודש ניסן ווי מ'שטייט דאך איצטער, וואס דאס איז דאך אויך די הכנה קרובה צו גאולה האמיתית והשלימה, אויף וועלכע מ'זאגט אז אחכה לו בכל יום שיבוא, אז מ'האפט און מ'איז זיכער אז ס'וועט קומען תיכף ומיד ממש, וועט דאס זיין בכל יום, כמוזכר לעיל, דער יום הרביעי פון שבת פרשה שמיני פון שנת תשמוד ידיך, כמדובר כמה פעמים.
¶3ובפרט נאך אז ס'איז צוגעקומען אידן וואס זיי זיינען ערשט געווארן בחוייבים און מזכה אין מקיים כל המצוות כולם, ווי די בר-מצוות וואס זיינען איצטער דא אריינגעגאנגען, ואשרי חלקם וגדול זכותם פון די עלטערן וואס האבן זיי געהאדעוועט אין דעם וועג, און פון די מלמדים און די מדריכים און די מדריכות, וכו וואס האבן זיי צוגעגרייט דערצו, אז זיי זאלן זיין זרע בורך הוי'המה גדולים בתורה ובמצוותי תיכף ומיד אין אן אופן פון מחוייבים בזה ומזוכים בזה, ובפרט נאך אז רצה קב'ה לזכת את ישראל לפי כך הרבה להם תורה ומצוות, וואס דאס הויבט זיך אן דער חיוב בזה מיטן גאנצן שטורעם פון דער רגע פון י'ג'שנה ויום אחד, ועל דרך זה בנוגע צו נשים פון י'ב'שנה ויום אחד.
¶4בהחלטות טובות אן די בר-מצוות ובת-מצוות אליין, און זיכער אזוי די עלטערן וואס האבן זיי געהדעוועט אין דעם וועג, און זיך איז געווען זען פרי-טוב בעמלם סיי די פאטערס און סיי די מוטערס, על אחת כמה וכמה די מלמדים און די מלמדות און די מדריכים און די מדריכות, און ממשיך זיין, האבן פון זיי אידישן אחת און חסידישן אחת, מתוך שמחה וטוב לבאל. ובפרט נאך אז מ'מאכט דאך יעדערן פון די וואס זיינען דא, צוזאמען מיט זייערע עלטערן, סיי דער פאטער סיי דער מוטער סיי שליח צדקה, וואס דורך דערויף קומט דאך צו אין דעם אויבערשטנ'ס הצלחה בכל הענינים וואס מ'טוט, עאכו כמה ענינים פארבונדן מיט לימוד התורה וקיום המצוות, און חינוך בנים ובנות לתורה ולחופה ולמעשים טובים.
¶5ובפרט נאך אז אין צוגאב צו דעם קיום המנהג טוב, אז די בר-מצוה אדער בת-מצוה גיבן לצדקה ביום א בר-מצוה אדער בת-מצוה, און אויב דאס איז בשבת אדער יום-טוב, ערב שבת ויום טוב אדער למחרת שבת ויום טוב, און דערנאך אזוי ממשיך, הלוך ואוסיף והור במשך כל השנים כולם, אריכות ימים ושנים טובות, צוזאמען מיטן נחת אין אריכות ימים ושנים טובות, און גרייטן זיך אלע צוזאמען, בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו, צו מקבל זיין פני משיח צדקנו, תיכף ומיד ממש. און דערנאך פראווען דעם שבת פרשה החודש און ראש-חודש ניסן, און ועוד ועיקר, אז כימי צאתך מארץ מצרים אראנו נפלאות האבן גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, און צדקה איז זיך מזרז די דברים טובים בכלל, און די גאולה האמיתית במיוחד, ביז אין אן אופן פון תיכף ומיד ממש.
¶6בפרט נאך אז כמדובר, אז סיי די בר-מצוה און בתי-מצוה, סיי די עלטערן און די מחנכים זייערע וועלן אויך געבן מצדקה שלהם, אפילו אז זיי האבן געגעבן ביום הבר-מצוה, מוסיף זיין, און אויב מ'האט ניט געגעבן געבן עכ״פ איצטער. והלוך והוסיף ואור בכל עניני תורה ומצוותי ומתוך תוספות גדולה אין ברכתו של הקב",ה, אנהויבנדיק פון דער ברכה הכי עיקרית בפרחת גאולה האמיתית והשלימה, תיכף ומיד ממש.
¶7קומען פון מאכתא מעין סופר, און ווי ער האט זיך געדארן? און ווי ער האט זיך געדומט פון לעכער? און ווי מ'וועט דאס אראפקענען, אז בפורף דער סופר זקודן למא�ה וועט מען די הינדערט פירצן יער פיוטה, און ס'איז דאך א רך אונדערט פון סופר סופר תשכר, און ווי ער האט זיך געגאנגען אין ירחום פון רבי ינח זלק, ווערט די פיר יגוד, דאס וועט ארויסקייבן אין כרח, א גרויסער איז דא טאן? עטלעכע וכרח? אלע צוזאמען איין כרח מען אינצושער. און מסתמא געדענקען זיך מעיין ארץ ושכר, כתה עשר סופר מקומט דער רבי'ן, יו ער דארף ער דארף ער דארף מען איינצושער? לערשטן דאך צו ניט באקומען? ער איז ניט, כאנטער ס'וועט ניט צוקומען צו מי, דער רפת והצלחה, א קשים פריער פון חסיד. און ווי איז דא איינעריקעקומען א ציינער קושין, איז געווען פון ישראל? נאר מ'האט געבן פסורות אפשיקן א פזדקה אין ארץ הקודש, און א קשים פריער פון חסיד. ס'איז דאך א קשים פריער פון חסיד. און ווען?
¶8חתנו אז י'שבט ה'תשמ", און וועט מען דאס אויף דארטן געבן די רגעות? איז דא קשרים פון ילכן פסק, איז דאך אין דעם כשרים פון ילכן פסק, און די כשרים פון ילכן פסק, כשרים פון ילכן פסק, איז דאך א גדולה וועגן אין ארגן קנין, וואס דאס איז געבן כסורות טובות, הצלחה אריינגע.
¶9אז מ'קדשן טבע טבן, אין קדשן שבט קדוש�, אין קדשן טבע פון פסח, און ער איז דערנאך א מער דארפין שהקדש ומצבט באהרגעבן, גא כשר בשבט די תשמועים פון זעט ממשיך דערצים, און דו דוי רעאט בין פסחים פון זיין יחניזער, ווי ער זיינער פון פשוטו, דו מוסר ואכר אויף שנתהו בן צבט קד איז משים צבט דעם, פון פסק, כשון פון פסק, אדער מפזקה פאר איר, כשון פון פסק, כשון פון פסק.
¶10יסל הכסל פריעל כן פסח.
¶11ס'האט די געבן א פזקה פארן מאן, ודרbags איז געזומטע פריעלכע יארן-הארן א קדושע פריעלכן פסח,
¶12קומען קאיבן פיר דאס געבן תקול ווערן דאס האט די געבן א צדקה פארן קינד. חשים פריעלכן פסח,
¶13קדשא, איז דא דא די בשיעה א באב, א צדקה, קדשא, איז דא דא די שיעה פון אים תורה אין תורה.
¶14ן ערוך ניט וועלן חשון פריוכן פסח. און דאס איז חתשך בא מצוה?