טקסט

¶1מ'גייט דאך אריין אין יום השלישי שהוכפל בו כי טוב, וואס בשנה זו קומט דאס נאך יום השני, וואס יום השני איז בך יברך ישראל ח״ב בחודש, און ווי דערנאך דער המשך, כאמור לעיל, אז כיברך ישראל אז דאס ווערט דערנאך נמשך אין פעולות טובות בתוך בני ישראל, און אזוינע פעולות וואס יעדערע פון דער ברכה איז דאס א ברכה וואס פון איר קומט ארויס נאך א ברכה און נאך א ברכה, ביז וואנענט אז ס'ווערט נמשך עד אין סש ועד ש ימחה הוי'דימה מעל כל פנים, און ווי ס'שטייט דאך אויך דער אפטייטש אויף דערויף, אז דימו איז דאך בגימטריא כפול קי״ט, און בשעת ס'וועט זיין דער ימחד דורך דעם אויבערשטן, איז אט דעמולט די מחי׳ של הקב״ה איז אדרבא מוסיף, ניט ווי מחי׳ בעלמא, נאר דוקא אין אן אופן וואס מוסיף, במילא ווערט דאס קכ, וואס קכ איז דאך דאך היו ימיו מואב ועשרים שנה

¶2און וויבאלד אז בא משה רועם של ישראל זאגט מען דאך אז מלו ימו ושמותי און אין יעדער אידן איז דאך דא דער ענין פון משה, און דער ענין פון משה אין אן אופן וואס ער איז פועל פעולתו, ווי דער אלטער רבי איז מאריך אין ספר תניא קדישא, און פועל פעולתו אין אן אופן האמור, אז פון א ברכה קומט רויס נאך א ברכה, און א ברכה נאך א ברכה עד סוף כל העולם, און ווי דער אפטייטש בכמה מקומות, אז ס'ווערט דער סוף פון אלע ענינים פון העלמות, און בפרט נאך דער גרעסטער העלם איז דאך, אז ס'ווערט א העלם אויף א חלק אלוקה ממעל ממש, אויף נפש ישראל, אנשים נשים וטף, זיין אדרבא נ ך אריכות ימים ושנים, און אין ן אופן פון מלאו ימים ושנותי, ז די טעג זיינען נגעפילט מיט מעשים טובים, און מעשים טובים אין ן אופן פון ברכה האמורה, ז ד ס ווערט א ברכה נמשכת, ברכה וו ס פון איר קומט רויס א ברכה, און פון דער צווייטער ברכה קומט רויס ווייטער א דריטע ברכה,

¶3פעמים אהבה חזקה קומט ארויס נאכמער בחוזק הברכה אח ברכה, ביז סוף כל העולם. ויש לקשר זה אויך מיט די פרשת השבוע וואס מ'האט געלייענט אין דעם שבת במילא מתברכין אויך אט די טעג, וואס דאס איז דאך דער פרשה יתרו, וואס דעמאלט איז דאך געווען בשעת מתן תורה איז דאך געווען פרחה נשמתיו, וואס דאס איז דאך בדוגמא פון ניט נאר בדוגמא, דאס איז דאך בפשטות אן ענין של הסתלקות הנשמה, און תיכף ומיד ממש אין חזיר הקב״ה בטל תחי׳, וכמדובר כמה פעמים. עד״ז אויכעט איז יהון רצון, אז תיכף ומיד ממש זאל זיין פון יעדער ענין וואס איז די דוגמת זה האמורה, אז א חלק אלוקה ממעל ממש איז נסתלק געווארן בשנה

¶4ארבע שנים לפני זה, און דערנאך איז ביום היארצייט ווערט דאס נאכאמאל איבערגע'חזר'ט, עד״ז וואס דערפאר איז דאך דעמולט אויך דער ענין וואס ווערט א התחשכות אין אמירת קדיש, וואס קדיש איז דאך ענין של העלאה, אף על פי וואס ביים טיים איז דאך געווען במשך א שנה, במשך שני שנים, און במשך שלשה שנים, איז געווען כל משך ימי השנה ניט געווען קיין אמירת קדיש, איז דערנאך ביום היארצייט איז ווייטער געווארן דער ענין אמירת הקדיש, ווארום ס'איז געווארן ווידער אמאל אן עלי׳, און אן עלי׳ שלא בערך צו אלע עליות הקודמות, ובפרט אויך אז מ'דארף דאך איצטער האבן די עלי׳ שלא בערך כל עליות האמורות, ביז וואנענט כמבואר בכמה מקומות, אז אפילו אט די עלי'איז דערמאנט פריער, בשעת מתן תורה, וואס פרחה נשמתן איז דאך דערנאך געווען דער החזירה הקזש ברוך הוא להם בטל דחייה איז ווערט דאס אן עלי'נאך גרעסער פון יענער עלי,' און בפרט נאך אז מ'געפינט זיך אין א דור, וואס ער איז דאך דער דור האחרון לגלות, און דור הראשון לגלות,

¶5אולה, וכמדובר כמה פעמים בארוכה, במשך השנים הכי אחרונות, ביז די שנה הכי אחרונה אין וועלכע מ'איז שוין אריין, וואס דאס איז דאך דער היו טה'שנת נפלאות בא און נפלאות בקול מקול קול, און ווי דערמאנט אויך פריער, אז בקול מקול קול איז די גימטריא קבץ, וואס דאס איז פארבונדן אויך מיט דער מיט די עלי ה כי עליונע, וואס זי איז פארבונדן מיט כבש מדכונו מאך בכנפות הארץ, ומתוך שמחה וטוב לבב, און דוקא אין א המשך פון א נשמה בריאה און א גוף בריא, ועל דרך זה אויך אין די נשמות הקיצו פאראנענט ניט שוכני עפר וכמדובר כמה פעמים, און ווי דערמאנט כמה פעמים, ווי ס'שטייט אין כתבי האריז״ל, אז אזוי ווי ס'איז געווען בשעת יציאת מצרים, איז דאך דעמולט בזכות נשים צדקניות שבריתי הדור עלו אבותינו ממצרים און נחתין וסלקין עלי'לאחרי עלי אזוי איז זוכה בזכות נשים צדקניות שבדורנו זה, ובפרט אזוינע וואס האבן זוכה געווען הכמה וכמה מבנות ישראל, מקראים

¶6נקראות על שמן, און זיי באווייזן א לעבעדיקן ביישפיל, מיט לעבעדיקע נשמות און לעבעדיקע גופן, אן קיין הפסק, ווי אזוי זיי ווערן נתחנך אין איר רוח, און לויט אירע אנווייזונגען און לויט איר ביישפיל, וואס זי איז דאך נתחנך געווארן על ידי נשיא דורנו דעם רבי'ן דעם שווער, וכמדובר כמה פעמים, ועוד והוא העיקר בכל ענינים אלו, תיכף ומיד ממש. ובמיוחד וואס מ'מאכט דאך יעדערען פון נייך אלס א שליח אויף נתינת הצדקה, און זיכער וועט זיך יעדערער אויך מוסיף זיין מיט דילוי כהנה וכהנה וועט דאס זיכער מזרז זיין און מקרז זיין ביז וואנעט ס'וועט זיין דער מרעה באצבעו ואומר זה הוי'קוינו לו זה הוי'קוינו לו וישיאנו און הקב״ה עושר מחול לצדיקים און ער טאנצט, און מיט אים טאנצן יעדער איד און אלע אידן, האנשים והנשים והטף, און מ'טאנצט אין אן אופן פון זה הוי'קוינו וואס קוינו איז דאך אויך דער אפטייטש פון לשון קו, אז דאס ווערט נמשך פון זה הוי ווערט דאס קוינו ווערט זי יעדער איד און אלע אידן ממשיך דאס, אז

¶7אס זאל אראפקומען אין א קו ישר, במילא איז דאס אן קיינע מניעות ועיכובים, און ס'ווערט כפליים לצושי'דער צווייטער זה, זה הוי'קרינו לו וישיענו, ותוכף ומיד ממש, ולא עיקרם אפילו כה רף עין, ובנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו, איז מען מולד תוכף ומיד עם ענני שמיא, ו״הקיצו ורננו שוכני עפר״, וכל הענינים הנשים והנשים האמורים בתוכנו ובראשנו, ותיכף ומיד ממנו.