טקסט

¶1און אט דאס איז אויך דער כללות החילוק וואס איז געווען קודם החטא און ווי ס'איז לאחרי החטא און ווי ס'וועט זיין לעתיד לבוא, אז קודם החטא זאגט ער דאך אין מדרש און אין גמרא, אז עושה האורה איז שמשל על מדבב שעות דאס הייסט, אז אדם הראשון איז באשאפן געווארן אין מיטן טאג,

¶2ווי די גמרא רעכנט אויס אין סנהדרין די שעות, וואס דאס איז געווען ביום, און דערנאך איז געווען ליל שבת איז זוחק שמשה האורה, און יום שבת על אחת כמה וכמה, וואס דערפאר איז עושה האורה שמשה ל' ו' שעות.

¶3לאחר החטא האט דאך דאס פועל געווען א חושך בעולם, וואס דערפאר זאגט ער דאך אין מדרש, אז ס'איז געקומען מוצאי שבת, און אדם הראשון האט דערזען, אדם וחמה האבן דערזען, אז ס'ווערט חושך האבן זיי זיך דערשראפן, ביז וואנענט אז היתיש שני רעשים זה בזה ער האט אנגעקלאפט צוויי שטיקל האב,

¶4איינע אין די צווייטע, און ס'איז ארויסגעגאנגען אש, וואס דערפון איז דערפאר איז דערנאך נקבע געווארן נאך יעדער שבת, וואס דאס איז דאך ”יום שכולו שבת” ומנוחה,

¶5איז בשעת מ'גייט אריין אין חול שרעקט מען זיך ניט פארן חושך, נאר מ'האט מיט אים מלחמה על ידי היקיש שני רעשים ויצא אור און מ'בענטשט אויף דערויף ”בורא מעורא האש” און פון דעמאלט אן, פון דעם ח' אן,

¶6איז ביז ימות המשיח גייט-אן די מלחמה צווישן די ”בני אור” ובני חושך, וואס בכללות איז דאס דער צד הקדושה און דער לעומת זה,

¶7וואס די מלחמה וועט זיך ענדיקן, ס'וועט ניט קומען דער ”ולילה כיום יאיר” אז מ'איז מהפך דעם חושך הלילה, אז ניט אין אים וועט זיין אן אור הלבנה אדער אן אנדער ענין, נאר דער לילה אליין וועט ליכטיק זיין, אזוי ווי דער יום.

¶8וואס דאס איז דאך אין 'עבודת האדם' דער ענין פון ”אתהפכא חשוכא לנהורא” איז אין שלימות האדם, וואס דאס וועט נתגלה ווערן בימות המשיח, וועט דאס דעמאלט ארויס אין א פועל, אז דער לילה פון עולם וועט זיין ליכטיק ווי דער יום,

¶9און בינתיים, צווישן דעם חטא עץ הדעת מיט דעם ימות המשיח בגלוי די ביאת המשיח, איז אט דא גייט-אן די מלחמה פון דעם 'בני אור' מיט די בני חושך.

¶10וואס אט די מלחמה איז געווען אפילו בזמן הבית אויך איז דאך קיימא צהרה באשלמותא ווען ס'איז געווען די שלימות הבית בימי שלמה, ווי ער זאגט אין מדרש, אבער אף על פי כן איז דאך דער משל אליין, אז מ'זאגט אז צהרה באשלמותא אז די לבנות במילואה איז דאך דאס אף על פי כן דלילה ניט כיום, ס'איז מערניט ס'איז ליכטיק,

¶11דאס איז נאך אבער אלץ חושך, על כל פנים חושך בערך היום.

¶12ימות המשיח וועט זיין, אז דער ”אור הלבנה כיור החמה” וואס דאס איז דאך יום ממש אט דאס גייט ארויס בגלוי בימות המשיח, און דאס גרייטן צו אידן על ידי עבודתן, ווי דער רבי זאגט אין תניא במשך ”שית אלפי שני דהוי עלמא” וביחוד אין דעם זמן הגלות.

¶13ווארום וויבאלד אז דער שכר איז אז דער ”לילה כיום יאיר” איז דער שכר דארף דאך זיין מעין העבודה וואס דאס איז דאך נדתו של הקב"ה,

¶14מדה כנגד מדה ווי אזוי איז מען זוכה צו דעם שכר פון ”לילה כיום יאיר” דורך דערויף וואס די עבודה באשטייט, אז זייענדיק אין דעם חושך פון גלות איז ארבעט מען ניט נאר מיטן 'נפש האלקית', ניט נאר מיט תורה ותפילה,

¶15נאר דורך זיי ארבעט מען מיט עניני העולם, אויף מאכן אז דער חושך העולם און דער גסוז וחומרית העולם זאלן זיי לייכטן כיום בגלוי.

¶16נאר וואס דען, כל זמן ס'איז נאך דא די אחירה איז דאס פארשלאסן ווי דער רבי זאגט ווי אן אבן טוב וואס איז סבור בטובה, און בשעת ס'וועט קומען משיח וועט מען עפענען די טובה, וועט מען דערזען וואס מ'האט אויפגעטאן על ידי העבודה פון ”אתהפכא חשוכא לנהורא”.

¶17און אט דאס איז אויך די עבודה וואס דער רבי מאנט, אז ניט מ'זאל שטיין בהתבדדות שלא בתוך בני אדם, און ניט מ'זאל זיך באגנוגענען מיט זיך אליין, און ניט אין זיך אליין,

¶18זאל מען זיך באגנוגענען מיטן נפש אלקית אליין, און דעם גוף 'ונפש הבהמית', און עובד הן עבודתו על ידי טענות וסיגופים ודיחוי, נאר וואס דען, וויבאלד אז מ'דארף זוכה זיין בקרוב צו דעם ”לילה כיום יאיר” אז דער חושך אליין זאל מעיר זיין, וואס יום זה האט דאך דער אויבערשטער געגעבן א כח בשעת,

¶19יוציאת מצרים איז דאך דעמאלט אויך געווען, אז דער ענן אליין האט מעיר געווען, איז די עבודה באשטייט אויך אין דעם, אז דער נפש אלקית ארבעט מיטן 'נפש הבהמית', אז דער 'נפש הבהמית' זאל ווערן א מזוכח, און ניט נאר מזוכח אליין, נאר מעיר די ”אתהפכא חשוכא לנהורא” און דער 'נפש הבהמית' ארבעט מיט עניניו בעולם,

¶20אז דאס זאל זיין דער אזון תעזור עמו אויף נעמען די עניני העולם און מאכן פון זיי אבנים טובות, וואס דאס איז דאך דער פירוש אויפן לשון מעשים טובים ווי דער רבי,

¶21דער בעל השמחה, איז מבאר אין ”תורה אור” אז מ'מאכט פון די מעשי העולם ענינים זוכחיים וטובים, ביז וואנענט אז זיי באקומען דעם אור עצמי וואס ביז דעמאלט איז דאס בא זיי ניט געווען בגלוי, וואס דאס איז דער ענין פון חשוכה אתהפכא לנהורא אדער ”לילה כיום יאיר”.

¶22און אט דאס איז אויך אט די עבודה וואס ס'מאנט זיך בא יעדערן, אפילו ביי א קטן שבקטנים, אז בשעת ער טוט א מצוה, אפילו די מצוה מיט אן ענין גשמי ביצר, וכמובא אויף דערויף די דוגמא די אכילה פון סעודת מצוה אדער פון סעודת שבת וכיוצא בזה,

¶23איז דארף ער אין דערויף זען דעם תעמו וראו כטוב ה ווארום מצד דעם אויבערשטן איז כמי בשוה דער ”בשמים וארץ, בשוה ממש”, ענינים רוחניים, מיט ענינים גשמיים, און בשעת מ'רעדט וועגן גיוויים אט דא איז דא דער חילוק אז בשמים איז דאס ממעל ובארץ איז דאס מתחת,

¶24בשעת מ'רעדט וועגן ”לשתייבוא בגופא דמלכא” איז אט דא איז שמים וארץ בשוה, און דא קומט נאך צו די מעלה אין ארץ ווי דער רבי זאגט אין תניא, אז קדיס כחיות איטרי אחרי איז עלה ברצון עליון, אז דעמאלט איז 'אסתלק יקרא' בקוב ה' העלמין אז ס'ווערט נתמלא מרצונו פון 'דירה בתחתונים',

¶25”תחתונים במעלה ומדריגה”, וואס מצד דעם איז דאך די מעלה פון דעם רוחב על החמור נאך מערער, וואס דאס איז מעלה אין די יחידי שבנפש אין אן ארט וואו זי קען ניט צוגיין.

¶26וואס אט דאס איז די מלחמה פון די 'בני אור' ובני חושך פון דער קדושה מיט לעומת זה, וואס ס'לאזט זיך אויס מיט דעם נצחון הגמור פון די 'בני אור' אין וואס פאר אן אופן, אז מ'דערגרייכט צו דעם מאיר שבתורה, פון ”נר מצוה ותורה אור” אין 'פנימיות התורה', וואס דארט איז דער ששון דאורייתא, וואס אין דערויף איז דער ששון דקובה, וואס דאס איז דער מאיר שבה,

¶27וואס מצד דעם מאיר איז דאך בשוה דער אור וחושך, איז אט דאס טוט-אויף, אז ס'זאל זיין אין דעם חושך די מעלה פון כיום יאיר וואס דאס איז דער ענין פון אתר ”לאתבא צדיקייא בתיובתא” אז בקרוב וועט זיין דער ”ראשית חיל עטרת בעלה” אז דער נשמה וועט מקבל זיין חיותו על ידי הגוף, פון אלקותו על ידי הגוף,

¶28דורך דעם וואס זי וועט מגלה זיין אין דעם גוף די מעלת הגוף, און דאס איז אויף מגלה זיין דעם ענין פון ורוחב על החמור מיט דעם ענין פון הראוי ענני נמשמיא וקזיא.

¶29לחיים.