טקסט

¶1אידן, און כמדובר כמה פעמים, בשעת מ'וויל אפשאצן אן עלי'וואס אידן באקומען, איז דאס פארבונדן מיט דערמיט פון דער הקדמה פון דער ירידה שלפני'שלפני'פאר דערויף, און בפי ערך הירידה, ווען קען מען אפשאצן דעם ערך העלי,' און בפרט נאך אין דעם חילוק הפרשיות פון פרשתנו, איז דאך דער חלק הקריאה פון דער פרשה וואס איז פארבונדן מיט דעם טאג, דער יום שלישי שהוכפל בו כי טוב, און נאך מערער דער יום רביעי שבו נתלו המאורות מיט א ת׳, וכמדובר כמה פעמים ולאחרי זה, איז דאך דאס אן עלי'שאין כמוה, וואס פאר וואנענט ווייס מען דאס? דערפאר וואס ס'איז געווען א ירידה שלפני זה איז אין כמוה, וכמדובר כמה פעמים און פירוש חז״ל איז דאך דאך מפרש בארוכה דער ענין פון דער מעשה בלתי רצוי,

¶2איז געווען, אז ס'איז גאר געווען א ירידה שאין כמוהא כלל וכלל, זינט בריאת העולם און זינט כיתרוג הלבנה וכיוצא בזה, איז דאך געווען עליות און ירידות, און ירידות און עליות קומט דאס ניט צו דער עלי'וואס איז געווען וועגן וועלכע ס'ווערט דערציילט אין דעם חלק הסדרה פון היינטיקן טאג, וואס דאס איז געווען אן עלי'שווי כמוה, וויבאלד אז דאס איז אפגעשאצט, אז צוליב דערויף האט דער אויבערשטער ערלויבט, און מורה עלילה על בני אדם, ווי חסידות איז מבאר בארוכה, אז אידן זיינען גאר ניט שייך צו די אלע ענינים בלתי-רצויים, נאר אזוי ווי דער אויבערשטער בחסדי הגדול וויל זיי צוברענגען צו אן עלי הכי גדולה, איז דערפאר איז לפי שאול ברגע קטוב און מערניט ווי למריות ימים בכלל, ובמפורט איז קומט דאס דער ארידה אויף א רגע קטן אזבתיך, כדי אז נאך דערויף זאל זיין ניט נאר קיין רגע של עלי נאר אן עלי'גדולה, ביז אן עלי נצחית, ביז אן עלי שאין להפסק, וכמדובר כמה פעמים, ווי מ'זאגט בנוגע צו שירו להוי'שיר חטא

¶3לאסן זכר, דערפאר וואס דערנאך איז שוין ניט שייך קיינע עליות קיינע ירידות, און ס'איז מערניט ווי אן עלי'אחרי עלי,' ווי ס'וועט זיין בקרוב ממש, בגאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וועט דאך דעמאלט אנהויבן זיך די תקופה פון עלי שאין להפסק, אז ילכו מחיל אל חיל ביז צו

¶4ביז אל אלקים בציון, וואס דעמאלט איז דאך ווערט דאס דעמאלט אן עלי'אחרי עלי'איז שוין בהפסק, וכמדובר כמה פעמים בארוכה. וואס דאס איז דאך אויך דערפאר פארשטאנדיק פאר וואס די גאנצע סדרה ווערט אנגערופן כי תשא ווארום אפילו די ענינים בלתי-רצויים וועגן וועלכע ס'רעדט זיך אין דער סדרה, איז מערניט די איין און איינציקע כוונה בזה, אין ישראל רואים לא יתה ענין אפילו לפי רגע און אפילו לפי דמיון ואפילו לכל ענינים כולם, ס'איז מערניט וואס דער אויבערשטער האט געוואלט אז ס'זאל זיין אן עלי שאין עלי כמותיו, און אין דער עלי גופא זאל מען געבן לחיל אל חיל ביז יראה אל אלקים בציון ובפשטות יראה אל אלקים בציון, עלי'אין גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, און אין אן אופן פון אמת שאין להפסק ביז אמת לאמיתו, און אין דערויף גופא אויך דער ענין פון שלימות, מיט אלע פירושים און שלימות, וכמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז מעין זה טוט יעדער איד אויף, אז יעדער זאך דארף דאך אויפגעטאן ווערן, דער עיקר פתיחה בדבר

¶5דוקא דורך א אידן, וואס ער דוקא קען אויפטאן א זאך שאין לה הפסק, און אויפטאן א זאך וואס דאס איז אן ענין נצחי, און אויפטאן א זאך וואס איז העכער נאך פון דעם גאנצן ענין פון זמן, קען דאס טאן מערניט ווי א איד, ווארום ער איז דאך ישראל וקודש בריך הוא כולא חד, ובפרט נאך אז מ'האט אויך ווי אין די פרשה כי תשא ווערט דאך אויך דערציילט וועגן די ביידע לוחות, סיי די לוחות ראשית און סיי דערנאך די לוחות אחרונות, אין דער זעלבער סדרה, וכמדובר כמה פעמים, ניט קוקנדיק אויף דעם ריחוק הערך אין אין ערוך, זאגט מען, אז ס'האט אין זיך א מעלה לוחות ראשונות אפילו לגבי לוחות אחרונות, און ס'האט א מעלה לוחות אחרונות לגבי לוחות ראשונות, און ביי א אידן האט ער בכל יום ויום, איז דאך טוט זיך אויף א איד מן הקצה אל הקצה, און מ'גיט אים די יכולת אויף דערויף, אין א דבר תלו אלא ברצונו, און דער רצון פנימי ואמיתי שלו איז דאך אז ער זאל אויפטאן מן הקצה אל הקצה איז כן יהי רצון ותוך כלל ישראל, אז תיכף ומיד ממש, זאל מען האבן די עלי'אנהויבנדיק פון די עלי'פון די לוחות ראשונות,

¶6און גלייך אין דער זעלבער סדרה און אין דעם זעלבן המשך, די עלי'פון די לוחות אחרונות, וואס זיי זיינען פארבונדן מיט דעם ענין פון חן, וואס חן איז דאך למעלה מכל מדידה והגבלה, כמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז תוקף ומיד ממש האט מען דאס בפועל ממש, אין אן אופן אז מ'טאפט דאס אן מיטן האנט, מראה באצבעו ואומר זה, און מ'האט תוקף ומיד די לוחות ראשונות, און די לוקות אחרונות, און אויך די שברי לוחות, וואס דאס איז דאך די מעלה פון עשיית התשובה האט מען די אלע דריי זאכן צוזאמען, און עתיד לצבא צדיקייא בתיובתא קומט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש, אן קיין הפסק, אפילו לרגע אחד, און ס'ווערט גלייך דער עצטער רגע פון גלות, און דער עצטער רגע פון גאולה, און דערנאך ווערט גלייך דער המשך אן א הפסק און אן א סוף, ולמעלה מכל מדידה והגבלה, תיכף ומיד ממש די התחלה, און דערנאך המשך אין אן אופן נצחי, און אין אלע פירושים נאך העכער פון נצחיות און העכער פון דעם גאנצן ענין פון זמן, ועוד והוא העיקר תיכף ומיד ממש בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו בארצנו הקדושה, און דארטן אין ירושלים

¶7עיר הקודש, ובהר הקודש, ובבית המקדש השלישי והמשולש, ביז אין קודש הקדשים, תיכף ומיד ממש.