Paragraph
Paragraph rh-z7w5wv6s
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-wnt24psv
- order
- 6P
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- צען אידן וועלן זיי שטייען אין אן ענין וואס דאס איז פארבונדן מיט א דבר טוב, אדער זיי שטייען בקירוב ובאהבת ישראל כדי א מנין זאל אויפטאן ענינו דארף מען האבן א מציאות חדשה, וואס דעמאלט איז דאס ניט צען ענינים, צען אידן, וואס זיי האבן זיך צוזאמענגעקליבן, נאר ס'ווערט אן עדה קדושה, עודה לשון יחיד, און מיט וואס איז דאס פארבונדן? כאמור לעיל מיט הקדש דרבנן, אויך מיט תורה אחת, וואס איז פארבונדן אויך מיט וואס איז געגעבן געווארן פון הוי'אחד, כמדובר בארוכה כמה פעמים. וואס אט דא זעט מען ווי אזוי אין א דבר של שמחה הכי גדולה, ווי מ'מאכט א סיום, אדער סתם א סעודה איז פארבונדן מיט תורה וכיוצא בזה, וכולל במיוחד לערנען תורה, און דאס איז בעשרה מישראל איז דער דין אויף יקוד הוי'ישרים משמחי לב, און דאס טוט-אויף א שמחה ביז אין שמו רבה, ביז וואנענט אז די שמחה פועל'ט אויף אין דעם שמו רבה, אז ס'זאל זיין התגדל והתקדש. און ס'איז גאר קיין נפקא מינה ניט, ווי מ'זעט דאך בפשטות, און ווי נשיא דורנו דער רבי דער שווער האט כמה פעמים מדגיש געווען דעם לימוד פון עין יעקב, וואס דאס איז דאך אויך מיוחד ווי ביי אלע נשיאים, מיוסד און הויבט זיך אן ביז וואנענט מ'געפינט דאס בגלוי אויך ביים אלטן רבי'ן באגרת הקודש שלו, אז בלימוד פון עין יעקב וואס ווי מ'זעט דאך בפשטות דער לימוד פון עין יעקב, בפרט נאך בהדגשה פון נשיא דורנו איז, דוקא פארבונדן מיט די וואס זיי זיינען ניט שייך צו לימוד א דף יומי אדער הלכה יומית, וכיוצא בזה הלימוד והלכה שבתורה, אדער פולי דאורייתא האבן זיי לימוד אין אין יעקב וואס דאס איז א מנהג בתפוצות ישראל, כמודגש אין די שיחות האמורות,
- proofread
- 0