Text

¶1מ'האט דאך פריער גערעדט אנטקעגן ארץ ושמים השמים וארץ רוחניים און שמים וארץ גשמיים, און אז דער ממותר שביניהם איז, בכלל ווי ס'רעדט זיך איז דאס דער ענין פון ”גן אדן שבארץ”,

¶2ובפרטיות אין ארץ גופא איז דאס דער ענין פון ארץ ישראל, וואס ס'איז לזה 'שער השמים' דערפאר ווערט די אנגערופן בשם ”ארץ החיים” אז זי איז מכוונת צו ”ארץ החיים שלמעלה”.

¶3און אין דערויף אויך איז דא, אז אין יעדער ממוצע איז דאך דא די שני הענינים, סיי פון דעם שלמטה ”הימנו ושלמעלה הימנו”, און מצד דערויף וואס דאס איז זיי מחבר האט זי אין זיך אן עילוי וואס דאס איז גרעסער ניט נאר מצד דעם תחתון, נאר אויך גרעסער פון דעם עליון, וואס דאס איז דאך די מעלה פון קו האמצעי און פון אלע ממוצעים,

¶4וואס מצד דערויף וואס זיי זיינען מחבר ומיחד, זיינען זיי העכער פון די ענינים וואס זיי זיינען מחבר ומיחד.

¶5וואס דערפאר איז דאך דער ליחיד לבוא איז דאך לכאורה ניט פארשטאנדיק, וויבאלד אז ס'וועט זיין דערויף אז טו מעויר מן הארץ און דער גשם דער ארץ הגשמי'ס וועט זיין בתכלית הגיחות, ביז וואנענט אז ס'שטייט נאך העכער אז דעמאלט וועט זיין א גוף,

¶6אבער, און אף על פי כן, איז אין לו לא אכילה ולא שתי' און ווי כדעת הרמב ן וואס אזוי פסק'נט אפ חסידו איז דאך לכאורה ניט פארשטאנדיק ציוו אס דארף מען דאס אינגאנצן האבן, אז דאס איז הולי רוחניות און וואס דארף מען האבן דעם לבוש הגשמי.

¶7שטייט דאך אויף דערויף דער ביאור, אז אזוי ווי ”נתאוה הקב"ה להיות לא דירה בתחתונים” איז דוקא בתחתונים דוקא אין גשם קריגט מען ארויס און מ'קומט-צו צו עצמות ומהות מערער ווי מ'קומט-צו דורך ענינים רוחיים, וכידוע אויף דערויף דער משל די דוגמא און דער משל, אז א רב לתלמידו,

¶8ואף על פי וואס דאס איז א תלמיד מובהק און כשר ביותר, במילא גיט ער דאך דער רב צו אים אינגאנצן אפ, און על דרך זה איז דאך דא ווי אן אב גיט זיך אפ לבן, איז דאס פונדעסטוועגן שלא בדוגמא.

¶9אמת טאקע, דער רב וועט אלץ טאן צוליב זיין תלמיד-מובר, און וועט דאס טאן מתוך ”אהבה מתוך חושק” וחפץ ורצון פנימיות, אבער פונדעסטוועגן גאר אינגאנצן דעם רב נעמט דאס ניט.

¶10וואס נעמט אינגאנצן דעם רב?

¶11איז דאס דאס איז דער בני יחידו, שער נעמט-צו דעם גאנצן פנימיות מיט דעם עצמיות פון דעם אב.

¶12ווארום דאס איז אויך די מעלה פון נשמות אויף מלאכים, וכמבואר בארוכה אין ביאורי זהר, וואס נשמות נעמען זיך על דרך דוגמא ווי א טיפה, און מלאכים נעמען זיך פון זיבענטע נשיכין על דרך דוגמא פון השפעת השכל,

¶13וואס אמת טאקע אין דערויף איז אויך דא כמה דרגות ”זה וילך זה” למעלה מזור, דאס קומט אבער ניט ווי א בן נעמט די מצמות פון אים.

¶14און וואס גיט זיך דאס ארויס?

¶15דוקא דורך דער תיפור גשמי, ווארום ”כל הגבוה גבוה יותר איז יורד למטה מטה יותר”.

¶16און אט דאס איז אויך די הסברה, וואס דוקא אין מקוות מעכות איז דורך דערויף נעמט מען עצמות און מהות אפילו מערער ווי דורך תורה, ווי ער איז מבאר בארוכה אין דעם המשך ראש המחלה,

¶17וואס דערפאר וועט דאך זיין דער דין וישיב לבוא איצטער איז דאך גדול תלמוד, לעתיד לבוא וועט דאך זיין דער דין אז גדול מעשה וועט נבדלה ווערן די מעלה פון ”נאשית חיל עטרת בעלה”,

¶18וואס דערפאר איז אויך דארף מען האבן, אז ס'זאל זיין דוקא דער ציור הגשמי של כל הענינים, דערפאר וואס אין דעם מעשה קריגט מען ארויס דעם גדול הוי' ויהול הולל מאוד מערער ווי מ'קריגט אים ארויס אין תלמוד ווי דער מצב וועט זיין לעתיד לבוא,

¶19ושם ”נעשה לפניך כמצוות רצונך” דער כל ענינים פון שתח לשלומות ימות המשיח זאגט דאך דער רבי איז דאס תלוי בעבודתינו משך זמן הגלות, איז דערפאר איז במשך זמן הגלות אויך דא על דרך זה, און ניט נאר על דרך זה דאס איז די ענינים, נאר זיי שטייען לפי שעה בהעלם.

¶20און דאס איז, אז אין תורה אליין, נעמט מען רזין די רזין בתורה און מ'איז זיי ממשיך אין וואס?

¶21דוקא אין אן אופן פון חב"ד, פון 'חכמה בינה' ודעת פון 'נפש האלקית', און דאס איז ניט מצפיל, מ'פאדערט אז דאס זאל זיין דער יחוצו מעיינותיך חוצה אז דאס זאל מען געבן צו פארשטיין דעם 'חכמה בינה' ודעת פון שכל הטבעי, פון שכל ערושי,

¶22און וואס זאל מען דארט געבן צו פארשטיין דעם תכנית הפנימית וואס ס'איז דא אין תורה, וואס דאס איז דער רדי דרדי און וואס דאס איז דער סתק דין פון חשיבת חב"ד אז מ'קען ניט יוצא זיין,

¶23ניט גלויבן אז דאס איז אזוי, נאר מ'דארף הארעווען אויף מד ”מקום שיד שכלו מגעת” ניט נאר אין ענינים פון נגלה דתורה, נאר אויך און נאך אין א גרעסערער מאס אין ענינים פון 'פנימיות התורה', און דארט גופא ניט נאר אין רזין דאורייתא, נאר אויך אין רזין דאורייתא.

¶24און דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז בהנוגע צו ארץ ושמים גשמיים ווי זיי שפיגלען זיך אפ, וואס דאס איז דער ענין פון ארץ ישראל הגשמיים, איז דארטן וועט מען דארף מען אויך האבן כדי ס'זאל זיין דער ”כמיצות רצונך” אז דארף מען דאך האבן די אלע ענינים פון מצוות וואס פועל'ן בבית, בבית המקדש דארף מען דאך האבן אז בהם הגשמיות,

¶25און דער בית המקדש זאל זיין בנוי ”במקום גשמי, ובמדות” גשמיות, מיט אט די אלע פרטים וואס זיי זיינען דרוש לקיום המצוות מוז מען האבן דרך ישראל הגשמיות, לא יקיד.

¶26דערפון איז אויך מובן, אז מ'מוז אויך איצטער איז ניט טראכטן אז מ'קען מוותר זיין אויף אויף די ענין שיהי', ווארום ס'איז דאך זמן הגלות, אפילו אט די ענינים וואס זיי זיינען פארבונדן לאחרי וואס ועלוהו לגיונים וואס דאס איז דאך דער חושך כפול ומכופל, וכידוע דער משל בזה,

¶27אז אן אבן שאין ישראל פון עליונות החומה, פון די אויבערשטע טייל פון חומה, איז די נפילה א סך א טיפערע ווי די נפילה פון דעם אבן וואס געפינט זיך באמטרי החומה אדער בתחתית החומה, דערפון איז דאך פארשטאנדיק, אז די נפילה פון חוץ לארץ, דער חילוק פון ”בזמן שבית המקדש הי' חיים”,

¶28ביז זמן הגלות, איז ניט אזא מין טיפה ווי די נפילה פון ”ארץ החיים”, פון 'ארץ הקדושה', אבער לאידך גיסא, איז דאס גופא איז לייגט ארויף א גרעסערע אחריות, אז אפילו אין די ענינים החומרים והגשמיים שבה דארף מען אין זיי אויך הארעווען מיט דער זעלבער הארעוואניע ווי מ'הארעוועט אין אלע ענינים,

¶29תורה ומצוות, אף על פי וואס דארט איז די ”עבודה קשה ביום”, מערער ווי די עבודה מיט די ענינים העומדים ליתברך בחוץ-לארץ.

¶30און ווי דער אלטער רבי איז דאס מבאר אין דעם דרוש פון דעם שכינה לבן שתי בנות דער חילוק ווי ס'איז דא פון חוץ לארץ, פון ארץ-ישראל לאחרי החורבן.

¶31וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק אט דאס וואס דער אלטער רבי שרייבט דאך אין אגרת הקודש, אז איינע פון די ענינים וואס ס'איז געווען די גאולה פון י' טעס כסלו איז דאס דער ציפת ”ארץ החיים”,

¶32וואס דאס מיינט ער דאך כפשוטו, וואס מ'האט אהינצו געשיק געלט, און דאס האט געגעבן האט ער וויל אז זיי זיינען אהינצו געפארן לעיל מיט אורה ולתעסק במצוותי אז זיי זאלן האבן וואס צו עסן און וואס צו טרינקען און וואס צו אנטאן, קשיות צרכים הגשמיים, און דאס איז פארבונדן מיט דעם ענין פון יחוצו מעינותיך חוצה אויף ממשיך זיין רזין דרזין אין ענינים גשמיים.

¶33און אט דאס איז אויך א לימוד און א הוראה, אז אט די וואס זיי זיינען בארץ ישראל, און וואס זיי זיינען דארטן ממלא דעם 'לימוד התורה' 'וקיום המצוות', דעם רתן הבורא, איז דער צדקה און דער סיוע וואס מ'גיט זיי איז ”היא שעמדה לנו” לבדו תיתנו מכל הענינים על דרך ווי דער אלטער רבי שרייבט אין אגרת הקודש.

¶34די צדקה לכל השער איז דאס א צדקה ככל הצדקה, דער מאמר פון צדקת ”ארץ החיים” פון ”ארץ אשר” ”עיני ה' אלקיך בה מראשית השנה ועד אחרית שנה” איז דאס איז ווי ער שרייבט אין אגרת הקודש, אז דורך דערויף איז מען איר מקומל, מאחר,

¶35וואס דערצו דארף מען דאך האבן צרכים הגשמיים אויך, אט די וואס זיי זיצן דארטן על הצורה ועל העבודה, אדער זיי לעבן דארטן ווי ער זאגט אין דעם קליינעם תשב ות,

¶36ער איז געווען א גרויסער איד, אבער דער ספר בכמור איז א קליינער לגבי די משלת-התשובות תשב ות, זאגט ער דארטן, אז די וואס זיינען עולה לארץ-ישראל און 'עוסק בתורה' ומצוות איז דאס א עילוי גדול, אבער במילא דארף מען זיי העלפן ניטא אין ענינים רוחניים,

¶37נאר מ'מוז העלפן אויך אין ענינים גשמיים, און אט די צדקה איז א צדקה נעלית ביוצא, ווי ער איז מבאר אין אגרת הקודש בארוכה בכמה מקומות, און בפרט אין דער אגרת הקודש ווי ער איז דאס מקשר מיט ויהי שעמדו לנו די פינקתך פון ”ארץ החיים”,

¶38דאס איז ניט שואלה די צדקה בכלל צו אידן וואס געפינען לאדם אשר עלי וואס ס'איז דאך לא גרא משאר בני ישראל ועל אחת כמה וכמה, וויבאלד אז ממנו נידח, און סוף כל סוף וועלן זיי דאך תשובה טאן,

¶39וועט דאך בא זיי זיין אט די אלע ענינים ווי זיי שטייען אין אגרת הקודש האט דאך דאס א מעלה ניט אפעת, אויך על כל שאר הצדקות על שם העשיג לבוא.

¶40און אט דאס איז אויך וואס גלאדע היינט קיין יו' טס כסלו איז צוגעקומען צוויי ענינים, איינע אין ענינים פון יפותם היינוציך חוץ וין שמים וארץ רוחניים אין דעם ממוצר, און אין שמים וארץ גשמיים,

¶41אז מ'האט אייניקט אנגעהויבן דרוקן פון די כתבי ארץ וואס ס'איז דא בהתקה, פון דעם אלטן רבי'ס מאמרים, וואס ביז איצטער זיינען זיי נאך קיינמאל ניט געווען געדרוקט א טייל פון זיי איז געווען געדרוקט משמינות חאות, און א טייל פון זיי זיינען נאך גארניט געווען געדרוקט, במילא קומט דאך צו א 'דבר חדש', אז פון דעם מייסד פון תורת חסידות חב"ד וועט דאס צוקומען גלייך חוץו על ידי ההפצה,

¶42און מגלבן אין זכות לו יום זכאי, אז אין היינטיקן יו-טי'ס כסלו האט זיך דאס אנגעהויבן דרוקן בפועל, און אט אזוי איז אויך, ווי אויב מ'האט נאר ממלא-געווע וועט מען היינט מייסד זיין, מכריז זיין, און בכל אופן וואס די הפרזה איז, אז די וואס שעושה מעשה פון א שיקון חדש אין כבר חב"ד,

¶43וואס דאס האט מייסד געווען דער רבי דער שווער, די ממלא-מקומות פון נשיאי חב"ד, ביז דעם אלטן רבי'ן, דער בעל הסינוך.

¶44און דער אויבערשטער זאל העלפן, אז אט די התחלה טובה, וואס דארט איז דאך שוין א התחלה באמצע העבודה, זאל דאך זיין דער ”אד מהרה ירוץ דברו” סיי אין די ענינים רוחניים שבזה, סיי אין די ענינים גשמיים שבזה, אז פון דער שכן זאל זיך פאנאנדערוואקסן, ו”כלשון הכתוב הרחירים אין” קיין מההלים,

¶45און אט די התפשטות זאל זיך פאנאנדערשפרייטן די הפצת המעינות חוצה ביז דעם נידעריקסטן חוצה, וואס דעמאלט וועט דאך זיין די התפשטות פון ”הוי' אחד ושמו אחד בכל” העולם כולו, וואס דאס וועט אראפברענגען משיח'ן ”למעלה מעשרה טפחים”, 'והואי אליכינו' די אידן וואס אין ארץ-ישראל ארויסנעמען זיי פון דעם גלות וואס דארטן איז,

¶46און אוועקשטעלן זיי קיינוניות הארצנו ווי ארץ-ישראל דארף זיין בפועל, ”ארץ אשר” ”עיני ה' אלקיך בה מראשית השנה ועד אחרית שנה” פשוט אין מחשבי דיבור ומאסרות של כל הדרים עלי וואס דארט איז דער הוצאה פון זייער גלות אין זייער גאולה,

¶47און אזוי אויך דער ילכנו כמיניו צו ארצנו פון די אידן וואס זיינען לא תעתו אין חוץ-לארץ, דורך דעם יחוטו מעיינותיך חוצה דער קאתי מר און וועט אונזיך פירן בקרוב ממש לארץ אשר אינו ושם ”אלקיך בה מראשית השנה ועד אחרית שנה” שתתפשט בכל הארצות.

¶48לחיים.