Paragraph
Paragraph rh-z3txwyx3
- kind
- paragraph
- text
- Text rh-jraw85e1
- order
- V
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- און די הלכה איז אנגעוויזן גלייך דער מעשה הוא העיקר. אין וואס דארף דאס אראפקומען? דאס דארף ארויסקומען לערנען דעם ענין בפועל ובמעשה. וואס דאס איז די מעשה פון לימוד התורה, איז דאך דא אין תורה דורך די הבנה והשגה בתורה ומחשבה בתורה וכו ברכת התורה איז פארבונדן דוקא מיט דיבור בתורה, ביז וואנענט אז מ'איז אויך דערביי זאגט, אז דער דיבור בתורה דארף זיין כל עצמותו תאמרנה, ווי אראפגעבראכט אויך אין תניא. וואס יש לומר, אז דאס איז אויך די שייכות צו חמשה עשר באב מיט דעם ענין זה מתן תורה, אז חמשה עשר באב איז פארבונדן, ווי די גמרא זאגט, איידער ס'ברענגט אראפ ומפרש דעם פסוק בארוכה, ברענגט זי שוין אראפ די הלכה פון כל דמוסיף מוסיפין לו אז מ'מוז מוסיף זיין פון חמשה עשר באב, במילא קומט דערפון אויך ארויס דער רמז, אז אוי חמשה עשר באב איז יום שמחתו זו מתן תורה אז דעמאלט דארף ער לערנען תורה מיט אן אופן של הוספה, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז מה-דאך אז ער לערנט תורה ארבעה עשר באב, דארף דאס דעמאלט זיין באימה ובאימה באירא וברתת ובזיע, ווי בשעת מתן תורה, כמדובר בארוכה פון דער גמרא אין מסכתא ברכות, על אחת כמה וכמה אז ער איז מוסיף אין דעם לימוד התורה, מצד דערויף וואס דאס איז א יום זכאי און א יום-טוב, און א יום-טוב גרעסער ווי אלע איבעריקע ימים-טובים איז דאך א זיכערע זאך, אז דעמאלט דארף ביי אים זיין דער ענין ביום סונחתו זה מתן תורה בחמשה עשר באב.
- proofread
- 0