Text

¶1האט די סדרה, וואס ד ס איז סדרה ויושב, די התחלה שבזוי איז, ז ד ס הויבט זיך ן מיט והנה אז מאכלים מעלומין ”בתוך השדה”, און דערנ ך איז ותשיגאנה ומתים ותשתכוינה לעילה משים

¶2ד ס איז דער חלום וו ס דער שכון ה ט זיך נגעהויבן דערנ ך די ירידה למצרים וו ס די כוונה איז ד ס אין דערויף געווען דער ואחת ען ישוב ברכוש גדול און זוי על דרך זה איז ד ך כל הגליות נקראו מצרים, ובפרט דער גלות האחרון איז ד ס ”ימי צאתך מארץ מצרים אראנו” נכליות בגאולה העשידה,

¶3איז די התחלה דערפון איז געווארן פון דעם נחיזאים פון דעם מראה החלט אז מ'געפינט זיך מתוך השדה, און מ'איז זיי ”מעלמים עלומים בתוך השדה”, און דערנאך איז ועשו בנו עלומותיך ואתה ”תשתחוונא לעלומתי” וואס דערנאך איז דערפון ארויס די גאנצע השתלשה לויט הענינים,

¶4ביז לאחרי כן ישוב ירכות גדול און די וציאך ”את העמים מצרים תבדון את האלקים על ההר הזה” וו ס ד ס איז דער ענין פון מתן טובה.

¶5איז חסידות מבאר, ז דער ז ך פון מעלבין עלומין 'בתוך השדה' איז ד ס ”ן הוראה כללי” אויף 'עבודת האדם'.

¶6זוי ווי די 'עבודת האדם' בכללותה איז ד ך, ז ס'איז 'ירידת הנשמה' 'לבירא עמיקתא' אין 'מיצרים וגבולים', און די כוונה אין דערויף איז דאך ”ואחרי כן יצאו ברכוש גדול” דורך דער 'ירידת הנשמה' בגוף,

¶7איז אזוי ווי אין דער ירידת מצרים הכללית איז געווען די התחלה פון מעלמין עלויים ”בתוך השדה”, און דערנאך ועצת ובנה ועתשתחוונן עלומתי וו סט זוי איז ד ס אויך בכל אחד ואחד במשך ימי עבודתו,

¶8און זוי אויך אין כללות העבודה פון משך זמן הגלות, וו ס ד ס וועט צוברענגען צו דעם לאחרי ”כן יצאו ברכוש גדול” צי דער מארינו נפלאים

¶9וו ס זוי ווי על פי פסוט איז ד ך דער ענין פון מעלים עלומין 'בתוך השדה' ז מ'נעמט פון שיבלים נפרדים און מ'איז ועקב ממקום גדילה און מ'בינט זיי צוז מען, זיי ווערן קבוצה אחת דאס

¶10ד רף דערנאך זיין ועת סודנה ועת תשתחוונו לעבומתי ט ד ס איז אויך דער ענין פון עבודת כל אחד ואחד, ז די 'ירידת הנשמה' בגוף איז ד ך ד ס איז צורך עליה כדי אויף מעלה זיין, אין אין שם מעץ אינה צריכה תיקון נ ר וו ס דען?

¶11ד ס איז לפקן הגוף בנפש הבהמית וחלקו בעולם.

¶12איז דער עולם בכללותו איז ד ך ד ס ן ענין פון שדה, ד ס איז נ ך ניט קיין דירה לא יתברך קודם העבודה, און אין דעם שדה איז ד ענינים נפרדים, וו ס דערפ ר ווערט ד ס אויפגערופן בשם רשות הרבים, ”נעשה אדם לשון רבים”, אז בכל הגהות יבוא ואידן

¶13אז ס'איז געגעבן געווארן וואס פון אחי את הטוב און אויך הנפשריות פון דעם היפך.

¶14און דא דארף מען זיך פאנאנדערקלייבן, אז ס'זאל זיין דער ”ובחרת בחיים” מ כן פון דעם רשות היחיד פון די דברים נפרדים, דארף מען זיי אויך זיינען מקום גדולם רויסנעמען זיך פון די חומיות,

¶15און פון די גשמיות דארף מען מזכך און מברך זיין, וו ס דעמ לט קען איין גשם פ רבינדן זיך מיט צווייטן גשם, ביז וו נענט ד ס ווערט ן עלולה אחת און ד ס איז נ ך ניט מספיר, וו רום מ'געפינט זיך 'בתוך השדה',

¶16איז אמת ט קע ס'איז ד דער בירור רשיין ז ד ס איז שוין ניט רשות היחיד, פונדעסטוועגן ד רף זיין דער ביטול נעלה יותר, וו ס ד ס איז דער ותשתחלנה לעלומתי די עבודה פון יוסף'ן איז ד ך געווען,

¶17ז ”ויבוא הביתה לעשות מלאכתו” איז דעמ לט איז געווען דיוקנות של יעקב אבינו נגד עמב אז אפילו זייענדיק א משנה למנך מצרים איז ער דעמ לט געשטאנען בעבודתו במדרדך האבות,

¶18און נאך העכער פון זיי ווי ער איז מבאר אין ”תורה אור” און אין תורת חיים בארוכה ט די ענינים, איז כדומה זאגן אזוי, ז

¶19ס'איז ניט מספיק דער ביטול ראשון און בירא ראשון פון מלמין הלודן, 'בתוך השדה' איז מ'דארף נאך דערנאך ה בן דעם בת משתחבנה לעלומתי אז מ'ווערט גטו פאר א שיעור פון מרקהב וואס ס'קען זיין-זיינדיק אין ענינים גשמיים, און עוסקנדיק זיך אין זיי.

¶20די הוראה ”לכל אחד ואחד” איז דאך, אז בשלמא ה ט מען דאך א משמה כמו שעברו בשת בגוף ה ט ד ך צוט ן מיט ענינים גשמיים, וו ס ידער ענין איז ד ך ן ענין מקריב בפני עצמו, איז ווי זוי קען ער מ כן פון דומם און צומח און חי, ז ס'ז ל ווערן מדבר,

¶21און ד ך זאל אים משייע זיין אין עבודת הבורא, ווי דורך דערויף ווערן די ענינים גשמיים אז מרקלא לו ית ברך ווי ער איז מבאר אין תניא באריכות ובביאור ד רף מען די ערשטע ז ך עוקף זיין את הדבר ממקום חיבורו וו כסן וו כט זיך ד ס אין רשות הרבים,

¶22וו ס ד רטע איז ניט ניט קיין היכר והערדל צי די נכסים די ענינים געהערן צו אידן, צי להבדיל צו ניט קיין אידן ד רף ער ד ס רויסנעמען ממקום חיבורו און פ רבינדן ד ס מייחד לפכלית אז ער וויל דעם ניט-דינען דעם אויבערשטן.

¶23אבער נ ך ניט מספיק. מ'ד רף דערנ ך ה בן, ז ס'ז ל זיין דער ביטול בפועל, ז ד ס זאל ווערן, ז כולי עקילה איז לגבי אור, ז ד ס פ ראונציקט ד ס מיטן אור,

¶24במילא ווערט די קילה אור ”מציאות בפני עצמה” מערניט ווי ביחד אים האור, וו ס ד ס איז דער ענין פון א מרקבה, איז ד ך ד ס ניט ביטול בתכלית, ד ס איז ד ך מציאות, נאר וואס דען?

¶25דער ג נצער רצון איז בטן לרצון הרוחב אט אזוי ווי איז אויך אפילו די ענינים פון אין בית בעקען מען דערגרויסן צו דעם אופן העבודה פון מרקבה, אז א נציאות בלייבט זיך בפני עצמו אז מרקבה איז ניט רוחב, אבער ס'איז פאר זיך חטוק ניט, אז דער רצון הרוחב האט דארט דורך די מרקבה אין פועל.

¶26און דער ענין פון מעלין עלוני אליין, וואס ער איז דאס עושה במקום חיבורו און פארבינדט דאס צוזאמען אמת חוריש איז דאס לי און קיין פילוט אין דערויף איז אויך ניטא, ס'קען אבער זיין טאקע א נכדית, אבער אלקות בגילה איז נאך אין דערויף ניטא, ס'איז מערניט וואס דאס איז ווי יש איז אין עולם העשירי,

¶27אדער אין אולם ישראל, אפילו ווי אין עולם דלי אולם הבריא, און אויף בריא דארף מען האבן דעם דעם וואס תשתחוהנו לעלומתים פון יושב שלמה וואס ער איז דאך געווען פון עולם התהילות, ווי דער אלטער רבי איז מבאר בארוכה, וואס דער ענין תשתחוהו איז דאך אן ענין פון ביטול,

¶28אז ער האלט נאך ניט דערביי, ער איז אבער א משתחוה לענין מעלה ישיר און דאס פועל"ט ביי אים אין דעם ענין, אז ער ווערט אויס פעולה בפני עצמה, וואס ער איז מדרש המרכבה, דורך מלכות ישיקתא דורך דער רצון הראשון.

¶29דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז בשעת ס'איז דא התאחדות און א אידות פון כמה ”בני ישראל ביחד” איז דאס אליין איז נאך ווייניק, וו רום דער ווארען איז דאך נאך דא א ציור,

¶30נאר וואס דען ס'איז ניט א ציור פון נפרדים, ס'איז געוו רן א ציור פון א גוף שחד, על דרך ווי יבוש מיט זיך צוזאמען, אדער אפילו נאכמער דער ווי לאך בלאך מיט זיך צוזאמען,

¶31אבער מ'ווייסט נאך ניט וואס קיין פון דעם ציו ווערט איין, ווארום ס'איז מערניט מ'האט מבטל געווען די ענינים המבדירות, בניחד לחבירו ס'איז אבער נאך ניטא דער ביטול פון צד השוה שביניהם.

¶32בשעת מ'וויל דורכפירן דעם רצון און די כוונה איז דאך אט דעמאלט דארף זיין דער דער דער דער השתחוונה לעלומשי אז אפילו די נקודה משוטסת וואס ס'איז דא אין די אלע פרטים ווערט זי אויך אין א השתחוה אין א ביטול צו א ציור שלמעלה הימנו וואס דאס איז א ציור פון עולם הצילות, וואס דארט איז אינגאנצן ניטא,

¶33דער ענין פון מציאות, צי נקנר איהו וחייהם חב צי אפילו איהו וגרמיהם חב וואס דער פילן איז אויך מובן די הוראה דער פילה ”לכל אחד ואחד” בעבודתם.

¶34דער פילן איז אויך מובן די הוראה צו ן ענין כללי, אז אזוי איז דאך געוו רן א עיגוד פון עלנים פון די וואס זיינען ארויס לפי שעה פון די כסלו הישיבה און זיי זיינען ריין אין ענינים פון העולם איז דערוויילע איז דא ט דער ענין פון מעלוין עלומין 'בתוך השדה' מ'געפילט זיך אין שדה,

¶35דערוויילע איז דאס נאך ניט ב' זירא און די לע ה בן זיך פארבונדן, אז ס'זאל זיין אן עלומה ניט ס'זאל זיין דברים נפחדים נאר מ'פארבינדט זיך לתכלית אחת, און כדי פארבינדן זיך איז דאך מולן, אז די ענינים וואס ס'איז ד ביי איינעם און ביים צווייטן מקוה דארפן זיי ניט שושב-זיין צו דעם ענין היגוד,

¶36במילא אויף זיי איז מען מוותר.

¶37ס'איז דאך אבער נאך ניט קיין ראי' אז אין די נקודה משוטשית וואס ס'איז דא ביי אלעמען, און וואס בכללות איז דאס פארבונדן מיט דער תמועה כללית פון דער מדינה,

¶38וואס במילא איז דאך דא א שכית לקטה, אז על במילאותא איז דאך דאס א צד ”השוה בכל ילידי” המדינה און תושבי המדינה, כדי זיך דאך אויספירן דער רצון דארף זיין דער ויפיש תחלינה לה עלומתי פון אזא מין עלומה וואס נעמט זיך פון אן עולם ערוין יותר וואס במילא דארפן זיי שטיין,

¶39די עלי' שטייען אין א ביטול און אין א אשתתבר צו די סיום פון א מילא מערענגוישן.

¶40בהנוגע לפועל דא דארף מען דאך יעדער זאך פארטייטשן אז ס'איז עתידות, און בהנוגע לפועל, אז אמת טאקע ס'איז דא דער ענין פון מיגוד און וואס מ'איז מתאחד געווארן מיט א תחון חחד,

¶41ובלהד המקרא בשם פראגראם, און במילא ס'איז דאך דא די אלע ענינים וואס מ'דארף דערפון ה בן די ענינים חיצוניים און די קישוטים, די יקוי און די משלה פרטים בהנוגע לזה איז אמת טאקע ס'איז דא דער עיגוד וואס מ'האט געמאכט מעלמין עלומין און ס'איז געווארן אן עלומה ניט קיין גברים נפלגים,

¶42אבער איצטער צעלט דער עיקר, אז מ'זאל פארגעסן א שייגענעם חיצוני אין דער ממילא איז דאך אויף דער מציאות ווי מ'איז געסטאנען בשעת מ'איז געווען בכסלו הישילה, וואס דעמאלט איז דאך לגמרי ניט געדארמט קיין נוגע,

¶43דעמאלט איז מען סתם ניט געווען נוגע דער ענין פון מעיינו הבריות און די ענינים חיתונים איז דאך זיך געקאכט אין ענינים פון תורה און אין ענינים פון מצוות,

¶44און ווי ד ס איז דורכגעדרונגען מיט 'אור וחיות' פון תורת החסידים, וו רום ד ס ה טן ד ך געלערנט אין ישירה, אין וועלכע די ישירה חבב ד ה בן משקיע געווען כוחות, ביז צו עצמות הנסש, וו ס ד רט איז ד ך ן ענין נצחי, וו ס דירי צדיקים על אחת כמה וכמה די כוחות זייערע,

¶45על אחת כמה וכמה די עסן זייערע, איז דאך קיים לעד און ניט נאר דער עצם, נאר ווי דער רבי נשמתו עיגן שרפט אין אגרת הקודש פון מ'ת'כסלו און מיט דער עצם, מיט די התפשטות איז דארפן זיי שטיין אין א צחירה פון ותשתחורנו לעלומתי צו זייער אייגענע עלומה, ווי זיי האבן געדארפט שטיין לערנענדיק אין ישירה.

¶46און וואס דערפאר זיינען זיי זיך מסתמא געשטאנען אין א ציור כזה, וואס דעמאלט איז ער געווען כל הענינים, חלחת שיר ממש, צוליב דעם ענין פון תורת הוי' ומצוותיו, וואס די נקודה אין דערויף איז דער חוצה ביז דעם חוצה היותר חיצון און היותר תחתון,

¶47וואס דורך דעם מאכן מאכט מען אויך ד רטן וואו פאר דירה לו יתברך כדי ד ס איז אויך, בשעת מ'איז רויסגעגאנגען בתו חסדה, און מ'האט אנגעהויבן אין דער עבודה חשובה למעיות פון מעלים עלולה בתו חסדה איז ד ס איז נ ך ניט מספיק,

¶48דער תכלית ווייזט זיך רויס און גיט זיך רויס אפילו אין ענינים של פועל ווען ס'איז דא דער ותשתחילה לעלומתי מ'שטייט אין ביטוף פאר דעם סיום ווי דער זעלבער איז געשט נען בשעת ער איז געזעשן אין ישיבה, און מ'האט געלערנט נגלה און חסידות, און די התחלת היום איז געווען אין עבודת התפילה כל אחד ואחד,

¶49נשיא ערכו ולשיא מעמדו ומשלו ביום ההוא, און מ'זאל ניט נעיבן אז ד ס איז חילוק מערניט ווי אין הידור אדער אין הוספה אדער א תוספת ענין וו ס מ'ה ט גוטע ז ך קען ער ה בן צוויי גוטע ז כן,

¶50איז פונקט אזוי ווי מ'ווייסט פון דעם חלב יוסף דעם מליחו כברך וו ס ס'איז ד פון די עלוי איידער ס'איז געווען דער אדער תשתחילה לעלומתי איז אט דעמאלט זיינען זיי טאקע געווען אין ארץ ישראל,

¶51ס'איז אבער ניט געווען דער ענין פון ”ירוד ירדנו” וואס דאס איז דערנאך געבראכט די עלי' צוזאמען מיט וואס דאס איז דאך ניט א חילוק אין כמות און א חילוק אין ערך, נאר ווי דער אלטער רבי איז מבאר, אז דאס איז על דרך א חילוק פון אונש ביז א חילוק, ביז א חילוק,

¶52וואס דארט איז זי וחי' חדי וגרבא חד און דערפאר רופט ער דאך אן ”עולם האחדות” און ווי יגורך רע דארט איז אלץ אלקות און עניני א הוט אלקות איז דאס אן ענין א געוואלדיקער התפעלה, אן ענין פון מתחשנות,

¶53און אין אורש ביד דודו אין נקדת ארצה ומסך ווערט אן ענין חדש לגמרי, וואס דערפאר ווערט דאך דאס אנגערופן בשם בריאה אז דאס איז אויף 'דבר חדש', לגמרי, יש מעיין

¶54ניט יש מעיין אז דא איז די מציאות, און דארט איז דער ניט מציאות, נאר קומט פארקערט, אז דא איז די מציאות פון יש אני רב און די מציאות פון ותשתך אבנה ועלבעשי אין דערויף לגמר פין 'הבנה והשגה' ניט, איז וו אנענט ער רופט דאס אן בשם אין

¶55און ער פארשטייט אין שכל, כאטש אפילו ער שירט דאס ניט במציאותו כמו שהוא עתה אז ער איז כלך השיר ממש לבבר יענעם ישירה.

¶56און אט אזוי איז אויך בכל אחד ואחד, בשעת מ'געפינט זיך אין די אלע אמות של תורה און די אלע אמות של תפילה, וואס בכללות איז דאס די זמן וואס מ'געפינט זיך אין א ישירה, ובפרט נאך אין א ישירה וואס ווערט אנגערופן בשם צמימה וואס דארט איז דער תמים פון רוחניות און ושמיות מיט נגלה וחיצוניות, מיט 'פנימיות התורה',

¶57וואס במילא איז זיך מנצח דער ענין פון 'פנימיות התורה', ימנה דחי וואס דארט איז די זאך וואס לא יגורך הרע דער אות החיים איז דאס לגמרי אן אנדער ענין, שלא בערך, ווי עשירה, ווי נאך 'מעלמים עלומים, מתוך השדה'.

¶58און בשעת ס'איז ד דער ענין פון וכשתכננו לעלומתים איז אט דעמאלט פועל"ט מען, אז די עבודה פון ”מעלמים עלומים בתוך השדה” פועל"ט,

¶59אז ס'זאל זיין ניט נאר די שיבלים זאלן דורכפירן זייער ענין, נאר זיי זאלן נאך האבן דעם רכות גדול ביז וינעצוו את מצרים ס'ווערן אויס מיצרים און אויס גלויים גייט ארויס אין מערער

¶60אזוי ווי ד ס'הייסט ווי ס'איז ד ך שוין נאך הלבע נאכט, ד ס'הייסט היינט, איז ד ך דער איתר תיאוס הראשון, און מ'שארשינט אין ענינים גשמ ימים,

¶61וישבה את ”האלק שטו ויכוח וויוכטו” און במילא זאלן וויסן, אז במעלבין עלומין איז ד ך נ ך מערניט ווי התחלת עבודה,

¶62אפילו בכמות פ רנעמט דאס מערער ט, בער ביוחס איז דער עיקר דער ותשתחלנה לעבו משים און ד ס איז ”לא בשמים היא” בשעת מ'שטייט אין ביטול פ ר דעם אייגענעם ציור ווי ס'איז געווען קודם יצאו לאויר העולם שמחוץ לכתו הישיבה, אין ליכטיקער געז גט, ווי ס'ה ט דעמ לט געד רפט זיין דער ציור מתאים מרצון

¶63כוונת פון דעם מייזדי הישיבה, וו ס ד רט איז דער רבי נשמתו עדן מיטן שווער עד היום הזה וועט מען דעמ לט פועל'ן, ז אפילו שטיינדיק בתור חסבא ז ל ד ס זיין די הצלחה מוסלגה, ז ניט נ ר אויספירן די כוונה מיט זיך,

¶64ז בכל יום ויום ז ל זיין די התחלת היום מיטן תהור כמו שהיהי ישיבה אין בשעת עבודת התפילה, וו ס ד רט איז ד ך אויף כלת היום און אין בית הכנסת ובית המדרש אין 'לימוד התורה' וועט דערנ ך דער ג נצער יום שלאחר זה,

¶65וו ס ער גייט דעמ לט רויס בתור חסדה, וועט ער זיין די הצלחה, ז די עלומות ז לן זיך ה לטן צוז מען, און זיי ז לן פועל זיין אין דער ג נצער שדה אויף מ כן דערפון,

¶66ז ד ס ז ל צושטעלן די אלע ענינים המצרכים אדם התחתון און דורך אים לאדם העלי נ, וו ס דעמ לט וועט זיך דורכפירן די כוונה האמיתית, וו ס בכל העניני און אין

¶67דעם עיגות פון די מסעמי ישיבות 'בפרטי פרטיות', ז מ'ז ל מ כן יתברר בתחתונים לחיים.

¶68לחיים. ממשיך זיין די ענינים היים און דערנ ך רא אין זייער ממש און אין דעם כינוס און פון דעם כינוס פון הימים אבער בתוך 'כלל ישראל' לתורה.

¶69וואס