טקסט

¶1דאס איז דאך אויך בהמשך להמדובר לעיל בהנוגע צו א שם, וואס לכאורה האט דאך דאס אין זיך די צוויי קצוות, און דער לשון ווי ס'ווערט געבראכט אין חסידות, אז השם לעצמו האט גאר לכאורה גאר קיין ארט ניט.

¶2ס'איז מערניט אז ס'איז דא א זולת, און ניט סתם א זולת, נאר א זולת וואס מ'וויל מיט אים האבן א קשר אדער ער וויל האבן א קשר אט דעמאלט דארף מען האבן דעם שם,

¶3וואס דורך אט דעם שם באקומט ער א שייכות און א קשר מיט א זולת, ווארום אויב דאס איז ניט א זולת איז דעמאלט דארף ער ניט אנקומען צו א שם, האט ער דעם רגש שבלב, אדער די הבנה והסברה במוח, וואס מצד דערויף, אדער דער רצון, אדער וואס מצד דערויף ווערן זיי נתקרב און האבן צווישן זיך א קשר.

¶4דער ענין פון דער ענין השם איז, אז אפילו אז אט די אלע ענינים האבן קיין ארט ניט, מאיזו סיבה שתהי איז אבער דער קשר דורך א שם דארף מען דאך ניט האבן קיין ענינים של ”מעלה ועילויים וכיוצא” בזה, מ'דארף נאר האבן דעם רצון ער זאל אים וועלן זיין קורא בשם זיין,

¶5און ער דארף האבן מערניט ווי די כוחות כדי צו קענען ארויסרעדן אט דעם שם.

¶6און אט דעמאלט מאכט דאס אזא קשר, ביז וואנענט אז דאס ווערט א קשר מיטן עצם הדבר הנקר בשם זה.

¶7על דרך זה, ודוקא ”נשתלשלו מהן”, דערפאר וואס דאס איז אזוי בקשר מיט אן אדם הנקר בשם, וואס דאס איז דאך דער בחיר, פון ד' ד' סוקים, פון דומין צומח חיו מדבר און אין אדם גופא איז דאס אזוי, דערפאר וואס אדמה לרעלי אין אזוי איז דאס אויך למעלה, ביז וואנענט אז מ'זאגט,

¶8אז אפילו אט דער ענין אויף וועלכן מ'זאגט אנכי נשיא אנכי ובלשון הזוהר, אז ”לא אתרמיז ולא בשם” שם ולא בשם קץ איז דאך דאס גופא איז דאך אבער א שם.

¶9וכמדובר כמה פעמים בנוגע ווי ער ברענגט אויך אראפ אין די מאמרים פון דעם בעל יום ההולדת, אז אין 'שם הוי'' איז דא צוויי ענינים, ווי דאס איז הוי' דלתתא און הוי' דלעילא און הוי' דלעילא עצמו אויך אין לעילא כמה וכמה דרגות, און לכל זה איז דאס נאך אלץ ווי דאס שטייט אין אותיות מיט נקודות וטעמים,

¶10דערנאך איז דא ווי דאס שטייט נאך העכער אבער נאך אלץ אותיות, דערנאך איז נאך דא, כאמור, אז לא את רמות לא בשום אות און נאכמערער אפילו לא בשום קוץ וביחד עם זה קען ער ווערן איין זאטש דערמיט, און ווי אזוי ווערט דאס?

¶11אז די התחלה, ווי ער זאגט אין תניא, ”כבן קטן הקורא לאביו” און ווי ער רופט אז איינער רופט לחבירו לרעהו וואס דאס איז דער ענין וואס מ'זאגט, אז ”הלך הקב"ה מלך” תק' ”שנה לקנות לו שם” וואס אין דערויף איז דא דער ענין פון קנין און דער ענין פון שם און הלך ”מלך תק' שנה”,

¶12וואס דאס איז דאך כולל, כמובן פון די מאמרים, די אלע תק' שנה, ווי ער רעכנט אויס אין גמרא, אז ס'איז דא מן הארץ לרקיע, און דערנאך רקיע, און דערנאך ”בין רקיע לרקיע”, ביז תק וו פעמו, כמנין ואת חנה,

¶13וואס דאס איז תק און צוזאמען מיט פופצן, כמבואר אין די מאמרים ובכמה וכמה מקומות אין די פירושים מאמרים.

¶14וואס דערפאר איז דאך אויך, איינער פון די קשרים איז אויך בשעת מ'דערמאנט דעם נאמען עאכו"כ ווי ער אליין האט זיך געגעבן דעם כח און געמאנט, אז אין יעדער ענין וואס מ'טוט זאל מען דאס פארבונדן מיט חב", מיט חכמה בנין דעת התבוננות, ביז התבוננות אמיתית, ביז התבוננות עמוקה,

¶15ביז וואנענט דאס וועט מוליד זיין 'אהבה ויראה' וענפי ביז אין מעשה בפועל, וכדובר כמה פעמים דערמאנען דערפאר מערניט ווי א נקודה אשר ”שמו אשר יקרא לו בלשון הקודש”, און אויך בלעת, איז דאך דער ענין פון ”כל התורה כולה” ניתנה ללעשות שלום בעולם,

¶16און אין דעם עולם ווי דער עולם איז ניט סתם אן עולם 'העלם והסתר', נאר כמדובר אויך בארוכה, ווי די גמרא זאגט אז דוב איז מסורבל בבשר,

¶17בפשטות, ער האט א סך וואסער אויף צו מברר זיין.

¶18און דאס איז מברר אין אן אופן פון שלום, וואס דאס איז דאך דער אמת'ער בירור ווען דאס קומט דורך ”פדה בשלום נפשי” אט דעמאלט ווערט דער אמת'ער בירור.

¶19כמבואר בארוכה אויך אין שערי אורה ובכמה דרושים, וואס ס'רעדט זיך וועגן די מערות וואס ס'איז ”דא יניטה לגבי” אחישנה, וואס בשעת ס'איז דא אחישנה וואס איצטער קען מען שוין רעדן וועגן עתה אויך, וויבאלד אז כלו כל הקיצין איז שוין ניט אויך דורכגעגאנגען כמה פעמים,

¶20אבער ס'איז געווען דאך דער זמן אז ס'איז געווען די ביידע אופני די ביידע ברירות, אדער אזוי אדער אזוי, כמדובר לעיל, אז איצטער איז עתה איז שוין דא בשלימות און דארף מען האבן דעם אחישנה אין דעם עתה, איז ער דאך מבאר אין שערי אורה, אז דער חשש בשעת ס'וואלט

¶21קודם די מטה אט דעמאלט קענען גיין חס ושלום כמה ניצוצות לעיבוד.

¶22ווי מ'זעט דאס בפשטות, אז בשעת מ'דארף טאן אן ענין של גאולה הייליקערהייט, קען מען ניט גיין און נאכזוכן צי ס'איז געבליבן נאך עפעס ניצוצות קטנים אדער פירורים אדער קטנים שבקטנים אויך זיי אויך פודה וגואל זיין.

¶23משא"כ אז ס'וועט זיין בעתו אין אן אופן מסודר, וואס דעמאלט איז מען מברר און אלע ענינים ווערן נגעה.

¶24וואס דאס איז דאך די מעלה וואס ס'איז דא בזה, און דערנאך די מעלה וואס ס'איז דא באופן השני, כמדובר בארוכה בכמה מקומות.

¶25וואס אט דא זאגט מען, אז דער ענין פון שלום קען דאך זיין בשלום בנפשי' גופא כמבואר בארוכה אין לקוטי תורה און אין לומד תורה לשמה, איז עושה ”שלום בפמליא של מעלה, פמליא של מטה” אויך אראפגעבראכט, כמדובר בזכרוני, אויך אין קונטרס יכלצו וואס ער איז דאך אויך מיוסף אויף דעם דרוש אין לקוטי תורה,

¶26אז ס'ווערט פריער דער שלום ”אין פמליא של” מעלה, בכלל בא דעם אדם עצמו איז ביי אים אין כחות נפשו, אדער אין זיין חלקו בעולם, דערנאך קומט דאס אראפ ”אין פמליא של” מטה,

¶27דערנאך קומט דאס אראפ ביז אין תחתון ”שאין תחתון, למטה הימנו, אין” דעם חלק העולם וואס האט גאר לכאורה צו אים קיין שייכות ניט, ס'איז אינגאנצן שלא בערכו אויף אזויפיל איז דאס למטה, כדי אבער ס'זאל זיין א גאולה שלמה ואמיתית, כמדובר כמה פעמים, אויך פארשטאנדיק פון דעם דרוש אין שערי אורה,

¶28דארף מען האבן, אז אפילו א ניצוץ הכי קטן ווערט ער אויך נגאל, און ווערט נגאל אין גאולה אמיתית והשלימה, און ווערט נגאל אין אן אופן פון ”פדה בשלום נפשי” וואס אט דעמאלט איז דאס די גאולה אמיתית און די גאולה שלימה מיטן גאנצן שטורעם שבדבר.

¶29וואס דאס איז אויך וואס מ'זאגט, אז מסורבל בבשר כדוב און דערנאך זאגט מען נאך, אז ס'איז אויך מצרף אין דעם נאמען ווי דאס ווערט אראפגעבראכט אין לשונות פון אומות העולם,

¶30וואס דערפאר איז דאך אויך דא דער אפטייטש פון דוב אויך אין לשון פון די ע'לשונות, און פון די אלע ענינים ווערט צוזאמען א נאמען וואס מ'דארף אים שרייבן אין דער זעלבער שורה, ווארום דאס איז דער נאמען פון דעם זעלבן מענטשן, און ס'האט אין זיך די ביידע ענינים.

¶31מ'מוז טאקע געשריבן ווערן אין אן אופן פון הפסק ביניהם ביחד עם זה מוז דאס זיין אין דער זעלבער שורה כדי צו מדגיש זיין אז דאס איז א ”שם אחד”, וואס נקרא צי איש אחד,

¶32וואס אין דעם זעלבן מענטשן איז דאך אויך געווען לכאורה ענינים ווי זיי זיינען בלשון הקודש, און ענינים ווי זיי זיינען, בלשון אידיש, וכיוצא בזה,

¶33ביז ענינים ווי בלשון אים זו בלעת די ענינים וואס ער האט געזאגט אויף רושות וכיוצא בזה, אין שפת המדינה דעמאלט, ווי אויף רושות וכיוצא בזה, אדער זייענדיק אין אנדערע מדינות, וואס ”אין להזכירה בשמו” יא מה שמה וזכרהה אין יענעם לשון,

¶34און דערפון ווערט אלץ צוזאמען איין און איינציקע זאך, וכמדובר לעיל איז דאס אלץ איבערגעלאזן געווארן צו יעדערן פון אונז, וביחד עם זה צו אלעמען צוזאמען, וואס דורך דערויף האט מען, דורך די כתבים, האט מען אויך אים,

¶35און מ'האט אים ווי נפשי קומט אראפ אין כתבית, און קומט אראפ אין אז אופן וואס דאס איז יהבית, כמדובר לעיל, אז מ'לאזט דאס איבער, און נאכמערער דאס איז יהבית ווי דאס קומט ארויס בפנימיות הענינים מלשון הגמרא ובסגנון הגמרא,

¶36ס'איז ניט סתם איבערגעלאזן, נאר ”כל הנותן בעין יפה נותן” אז דאס איז יהבית, וואס דערפאר ווערט דאך דאס אויך אנגערופן, דאס שטייט דאך בעיקר אויף דעם ענין פון מתן תורה, וואס מתן איז דאך פון לשון מתנה, כמבואר בכמה מקומות, אויך אין די דרושים פון דעם בעל היום ההולדת.

¶37וואס דאס איז אויך דער לימוד, ובפרט נאך אז מ'איז ניט נאר קורא בשמו און לומד שמו, נאר אויך מתבונן בשמו באקומט מען גלייך די הוראה בהנוגע למעשה בפועל, אז ס'דארף זיין דער צוגאנג אין אן אופן פון שלום אמיתי,

¶38און דעמאלט איז מען זיכער, אז מ'וועט באקומען אינגאנצן בשעת ס'קומט במלחמה איז אט דעמאלט איז געקענט גיין א טייל פארלארן, און מ'האט געדארפט האבן ניסים אז ס'זאל זיין ”לא נפקד ממנו איש על אחת” כמה וכמה לא נפקד איש פון דעם צד שכנגד, און מיט אלע ניצוצות איז מען גול און מברר ומזכך און מעלה לי שרשים ומקורם.

¶39און דערנאך דארף מען זיך ניט דערשרעקן, וואס נוסף וואס ער האט זיין גוף וכו איז א גוף קדוש וכו,' אבער אעפ' כן איז דאך דאס א גוף, און דארף האבן במילא בערך ווי דאס איז פון זיין נשמה, איז דאך דאס מיטן חילוק הדרגות שביניהם, ווערט אויך דער מסורבל בבשר פארבונדן מיט נאך א אידן און מיט נאך א אידן,

¶40ובבשר פון ”כל הדור כולו”, און אין דערויף גופא ווי דאס קומט דערנאך אראפ אין לשון לעת, אין ענין פון בן, כמדובר בארוכה כמה פעמים.

¶41און על כל פנים ווי די נקודה איז, כמוזכר לעיל די נקודה, אז מ'איז דאס ממשיך בפשטות, וואס נשיא דורנו האט געהייסן איבערזעצן פון זיינע מאמרים אויך אין לשון ניט נאר אויף אידיש, וואס אין דערויף האט ער דאך גערעדט זיינע מאמרים, נאר אויך אין די אנדערע פון די שבעים לשון,

¶42און וואס מ'זאל דאס איבערזעצן כדי מ'זאל דאס קענען מאכן גלייך צוגענגליך, אין אן אופן פון 'יתפרנסון מיני' ס'איז אזא וואס אפילו אידיש פארשטייט ער נאך ניט, און ס'איז ניטא קיין צייט אויף צו ווארטן,

¶43דערפאר וואס ס'איז דאך ווי ידוע דער מכתב הידוע פון בעל יום ההולדת, אז ס'דארף זיין ה' עלמא כבו הילולא דמיך הטוב ואחופו שתי, ווי נשיא דורנו האט שוין געהייסן אפדרוקן דעם בריוו פון בעל יום ההולדת אין קונטרס ומים וכיוצא בזה, און ומעשה הוא העיקר די הוראה לכל אחד ואחת,

¶44כידוע אויך די כמה ענינים וואס דער בעל יום ההולדת האט גערעדט ביי אים געטאן בנוגע צו נשים ובנות, ועל דרך זה, און אין אן אופן פון הפצה, על ידי בניו ממלא מקומו נשיא דורינו, וואס אט דעמאלט ווערט פון די אלע ענינים, כמוזכר לעיל,

¶45אז ס'ווערט אן איין און איינציקער נאמען, און דעם איין און איינציקן נאמען פארבינדט מען מיטן שם המיוחד, דורך דערויף וואס מ'גייט טאקע דורך די אלע דרגות פון די שבעה שמות,

¶46שומענין חקים, ולפני זה די שאר השמות, ולפני זה וואס כל ”התורה כולה שמותו של הקב"ה” אף על פי וואס דאס איז בגלוי ועל פי הלכה האט דאס ניט אין זיך און אט דעם שטורעם וואס האט א שם שנמחק, על אחת כמה וכמה א שם שאינו נמחק,

¶47עאכו"כ א שם המיוחד, ווערט פון די אלע ענינים אן איין און איינציקער ווארט, און אן איין און איינציקער אות, און אן איין און איינציקער קוץ פון אן אות, ביז אז דאס ווערט אן איין און איינציקע זאך, וואס דאס איז עצמות ומהות, ביז דאס קומט אראפ אין פרטי פרטים, אין 'עולם הזה' התחתון שאין תחתון למטה הימנו,

¶48וואס דערפאר איז דאך אויך די כלי וואס מ'דארף מאכן דערצו דארף דאך זיין מעין זה, וואס דאס איז אויך, אז מ'גיט כח אידן ער זאל נעמען זיין יחידו שבנפש, און ווי דאס שטייט פארבונדן מיטן 'ניצוץ בורא' און מיטן יחיד שלמעלה, און דאס זאל ער אריינטאן אין די מעיני תחתון שאין תחתון ”למטה הימנו, ואכילה” ושתי' וכיוצא בזה,

¶49וואס נאך למטה מזה, טאקע ענינים אין אן אופן המותר, אבער אלץ אין ענינים וואס גייען 'למטה מטה' ביותר, און דארטן האט ער דעם יחידה צוזאמען מיטן ניצוץ נברא שבתוכי צוזאמען מיטן יחיד, וואס ער איז נאך העכער פון אן אות און העכער נאך פון א קץ, כמדובר לעיל ווי ער זאגט אויף דערויף אין זהר,

¶50און ס'ווערט דעמאלט ”המשכילם יזהירו כזהר הרקיע” אז דאס לייכט דערנאך טאקע זייער הרקיע אבער וואו לייכט דאס?

¶51לייכט דאס דוקא ”להאיר על הארץ” און דארטן גופא דערליינגט דאס אין דעם הארץ וכידוע דער משל הידוע, וואס מ'האט געבראכט דאס לכאורה אויף אפפרעגן די שיטה פון צמצום כפשוטו איז שלא כפשוטו,

¶52אז דער אור איז מאיר וואס מ'האט זיך געהיט זאגן דעם ווארט און געזאגט אויף דערויף להבדיל אויך במקום ההשפעה, און אט דארטן גופא רירט דאס ניט אן אין דעם ענין פון אור זאגט חסידות נאך מערער, אז דארט איז דא כביכול דער מאיר אליין, און דאס רירט טאקע ניט אן אין אים, דאס ווירט אבער ”בכל צרתם לו צר”

¶53מאכט דאס איבער, אז ס'זאל זיין זדונות כזכות על אחת כמה וכמה אז השפע כפשוטה ווערט אן ענין שבקדושה, ווי דער דין איז אין הלכה, אז מ'קען מגיד זיין אן השפעה אויף בדק הבית, און ס'איז דא אויף דערויף כמה הלכות ווי אזוי מ'דארף זיך אויף דערויף נוג זיין, וואס דער ענין פון בדק הבית האט דאך אין זיך די ביידע הפכים,

¶54לכאורה איז דאך אן ענין וואס דאס איז למטה פון קדושת פון קדשי מזבח, מערניט ווי קדושת פון בדק הבית, ביחד עם זה איז כשמו קינו דער ענין פון בדק הבית איז, אז בשעת ס'איז דא אין מזבח, אפילו כביכול אין קודש הקדשים,

¶55א זאך וואס דארט איז דא אז ער דארף האבן א בדק, לכל וואס מ'דארף דארטן מתקן זיין וכיוצא בזה, וואס דאס איז דאך געווען אפילו אין קודש הקדשים,

¶56ווי די משנה דערמאנט, ווי אזוי מ'פלעגט דארטן מתקן זיין, אראפלאזן על ”ידי אומנים, על ידי” הללעות, כחלונות ועליות וכו' וכו זאגט מען, אז דאס איז טאקע מערניט ווי בדק הבית, וואס אט דארטן קען זיין אשפה ממש ניט אשפה אין אן אופן של נמשק,

¶57נאר אשפע ממש, און דאס קען ער מקדיש זיין אויף בדק הבית, און דעמאלט האט ער דעם כח, דורך דערויף וואס ער איז דאס מקדיש, אז דערנאך זאל מען דערפון מאכן א בדק הבית, וואס דאס איז כולל ניט נאר שאר הענינים שבבית, נאר ווי די משנה אליין דערמאנט, אז ס'איז געווען א בדק הבית אין קודש הקדשים.

¶58וואס אמת טאקע צוליב דערויף האט מען מתיר געווען כמה ענינים וואס אזוי איז דאך אין קודש הקדשים דארף מען דאך האבן א קדושה נפלאה, וואס דערפאר איז דאך מערניט ווי א כהן גדול ומאחת בשנה און דעמאלט אויך מערניט ווי אין עבודה אחת, עבודת הקטורות וכיוצא בזה בשעת ס'רעדט זיך וועגן בדק הבית אט דעמאלט איז דער דין, אז מ'דארף זען אז ס'זאל ווערן דער בדק הבית,

¶59און אויב דאס קען זיין בכהנים איז גוט, קען דאס זיין בטהורים איז גוט, קען דאס מאיזו סיבה משונה ניט זיין אט דעמאלט דארף דאס אפגעטאן ווערן דורך אט דעם ענין וואס דאס איז אפשרי מצד דעם 'העלם והסתר' פון 'עולם הזה' התחתון.

¶60וואס דאס איז דאך מערניט דער ענין וואס ס'קען צולאזן אז ס'זאל מען דארפן האבן א תיקון אין קודש הקדשים, ובמכל-שכן וקל-וחומר אויף לחם הפנים, וואס ס'איז ניט געווען קיין קרבן על המזבח, זאגט מען אז ער איז געווען חם,

¶61אויפן זיבעטן טאג, פונקט ווי ער איז געווען ווי מ'האט אים ארויסגענומען פון תענוב על אחת כמה וכמה אז ס'רעדט זיך וועגן אן ענין פון פנים, און אין פנים גופא 'לפני ולפנים',

¶62און דארטן גופא אין דעם ארט וואו ס'איז געווען דער ארון מיטן אמת שתי' וכו' וכו אבער מצד 'העלם והסתר' העולם, וואס דאס איז פארבונדן מיט אן עלי' שאין כמוה ס'איז דאך פארשטאנדיק דעם גודל הנחת רוח למעלה בשעת מ'איז מקריב א בהמה כשרה אין בית המקדש ווען ער איז בשלימותו, און דורך א כהן וואס ער איז בשלימות,

¶63בשעת לגבי דערויף ווי ס'איז דא דער בדק הבית אין קודש הקדשים, אין אזא מעמד ומצב אין וועלט אז מ'דארף אנקומען צו אט די וואס זיינען ”לגמרי שלא בערך” צו 'דורות הראשונים',

¶64און דערנאך איז 'בהשגחה פרטית', ניט נאר אז מ'לאזט זיי אריין אין קודש הקדשים נאר מ'הייסט זיי אז זיי זאלן גיין אין קודש הקדשים, און דאס הייסט דער זעלבער וואס האט מקדיש געווען דעם קודש הקדשים און האט אנגעזאגט די גאנצע ס'איז הירוש שבדבר, האט ער אבער געוואלט האבן אז ס'זאל זיין אן עלי' הכי גדולה, נאך מערער ווי זכיות עצמם,

¶65במילא מאכט מען א ירידה שאין תחתון למטה הימנו, דער מעמד ומצב אז חרב בית המקדש וכו ביז וואנענט אז דארט ווי ”שאלים הלכו בו” קומט צוגיין רבי עקיבא און ער איז שמח.

¶66דאס איז אינגאנצן ניט פארשטאנדיק, אז אין שולחן-ערוך איז א דין, אז הרועה בית המקדש בחורבנו איז ניטא דער ענין פון טאנצן און זינגען און זיין שמח ס'איז פונקט די הלכה להיפך.

¶67און דערפאר האבן דאך אזוי די חכמים נוהג געווען, גייענדיק מיט ר' עקיבא.

¶68איז דאך פארשטאנדיק, אז ר' עקיבא האט אויך ניט געווען קיין פירוש מן הציבור ביחד עם זה איז מצד דערויף וואס ס'איז געווען א קיבא, א 'בן גרים' און פארבונדן מיטן עקב שברגל, און דארט גופא איז דא דער אלע פון דער יו ר מיט די אלע ענינים ווי מ'טייטשט אפ אין דעם נאמען, ”אשר יקראו לו בלשון הקודש” עק

¶69האט ער דארטן גלייך דערזען, אין אן אופן גלוי לגמרי, האט דאס על-פי דין געמוזט ארויסרופן א שמחה.

¶70וואס דאס איז דאך דער פירוש בפשטות, וואס איז געווען דער היתר ער זאל זיין שמח.

¶71ביז וואנענט אז ס'איז געווען עד כדי כך, אז מ'האט טאקע ניט געזאגט שמח שמחתנו מ'האט אבער געזאגט נחמתנו.

¶72מ'האט מהפך געווען זייער סברא ס'זאל ווערן א סברא הפכית.

¶73דורך דערויף וואס ביי אים איז דאס געווען אין אן אופן גלוי, במילא איז דאס געווארן בשמחה בגלוי, ביחד אים דערויף וואס ס'איז אויך געווען דער ענין הפכי, וואס דאס איז דאך דער ענין ווי די ענינים זיינען בפשטות איך זע ניט קיין אנדער אופן ווי אזוי מ'קען פארענטפערן די סתירה שבדבר, וואס דאס איז דאך א סיפור אין נגלה דתורה, וואס א סיפור אין נגלה דתורה איז א ד

¶74וואס מ'געפינט דאך אויך בדוגמת זה בהנוגע צו די פרשה הידועה בחוקותו און כתבו, אז בשעת דער טאטע לייענט, איז אט דעמאלט ניט נאר ניטא דער ענין פון היפך הבריות, נאר אדרבא דורך דערויף קומט נאך צו אין בריות,

¶75וכמבואר בארוכה אין די התוועדות שלפני זה.

¶76וואס דאס איז אויך דער נתינת-כח און שולל זיין די ענינים ההפכיים, אז בשעת מ'זעט די ענינים מבהילים וואס טראפן זיך דוקא בזמנים הכי אחרונים,

¶77וואס דאס באווייזט דאך אויף א ירידה מבהילה שאין כמותה קען דאך דאס פועל זיין נחלישת הדעת, און וואס ס'איז נאכמער נוגע למעשה אז ס'קען פועל זיין החלישות אין 'לימוד התורה' 'וקיום המצוות',

¶78כולל אויך דער 'לימוד התורה' און די לימוד הכתבים פון דעם בעל יום ההולדת, זאגט מען, און באווארנט דאס גלייך אין תורה, וואס זי איז ”תורת אמת”, אז זי גיט ארויס דעם אמת שבדברים, וביחד עם זה גיט זי ארויס א תורת חיים הוראה בחיים,

¶79אז מ'האט כח אזוי צו פירן זיך בחיי יום יום, אין א וואכעדיקן טאג, אין א וואכעדיקע נאכט, נאר מ'פארבינדט דאס מיט דעם קור התורה, און דורך דערויף פארבינדט מען דאס מיט הלכה שבתורה,

¶80און מ'זערט אין דערויף דעם אמת'ן ענין, די הוראה, אז דורך דערויף וועט צוקומען נאכמערער אין דער פארקאכטקייט, אין דעם לערנען, און אין אן אופן פון 'יתפרנסון מיני'' פון לערנען די כתבים פון בעל יום ההולדת, ועד"ז די כתבים פון די נשיאים שקדמו לו, עאכו"כ פון דעם נשיא ממלא מקומו פון בנו יחידו.

¶81וואס דאס וועט אויך צוהיילן, כמדובר לעיל, אז ס'זאל זיין יוסף לי הוי' 'בן אחר' ווי דער צמח צדק טייטשט אפ, אז פון דעם אחר מאכט מען א בן, און דאס ווערט אנגעצייכנט אין דעם נאמען און דערנאך ווערט דאס אין אן אופן פון ימלות חוק פינון וואס דאס איז דאך דער צווייטער נאמען פון יצחק.

¶82וואס דאס איז דאך אויך בפרט פארבונדן מיטן יום הולדת בשנה זו, וואס כתקנה הידועה וואס נשיא דורנו האט דאס מפרסם געווען, אז בכל יום הולדת זאל מען אנהויבן לערנען, לייענען און לערנען דעם מזמור אין תהלים וואס איז פארבונדן מיט דעם נייעם יום הולדת.

¶83וואס דער מזמור פון שנה זו איז דאך דער מזמור וואס דארטן זאגט מען אז ימלא תחוק פינון ניט סתם יצחק, נאר אין אן אופן אז יצחק ווערט אין אן אופן פון ימלא פינון,

¶84ווי נשיא דורנו האט זיך מסביר געווען בכמה בשיחות, ובפרט אין די כלקורות שלו, אין 'לאלתר לתשובה, לאלתר לגאולה' אז לאלתר ווערט פאר דער אז ימלא תחוק פינון ווערט דאס לאלתר, דורך דערויף וואס מ'טוט 'לאלתר לתשובה', אויך 'לאלתר לגאולה', לאלתר ממש, און ס'קומט משיח צדקנו,

¶85והקיצו ורעננו שוכני עפר דער בעל יום ההולדת און דער בניהם ממלא מקומו, ושניהם ביחד מיט די אלע נשיאים שלפניהם, ביז אויך פון די נשיאים און חסידות הכללות, פון בעל שם טוב און דעם מגיד.

¶86וואס דאס איז דאך אויך כולל כמדובר בארוכה אין ימי פון סמן שמחתינו פון שנה זו בארוכה נאך מערער ווי מ'האט גערעדט אין די פריערדיקע יארן, אז דאס איז דאך די ענינים ווי די נשיאים פלעגן זיי אויסרעכענען דוקא בשמם, נאר בשמם ווי זיי זיינען רגיל התלמידים ובפי החסידים.

¶87לאו דוקא אין דעם שם וואס מ'האט אים א נאמען געגעבן בשעת ברית מילה.

¶88וואס דערפאר האט מען דאך אנגערופן ניט דעם בעל שם טוב ניט בשמו וואס מ'האט אים אנגערופן בשעת ברית מילה נאר האט מען געזאגט, אז דאס איז דער בעל שם טוב און דער מגיד און דער אלטער רבי און דער מיטעלער רבי און דער צמח צדק און דער רבי מהרש און דער רבי נשמתינו,

¶89אדער דער פאטער, ווי ער האט דעמאלט נשיא דורנו, כאמור לעיל אויך איז זיינע ביידע נעמען, און דורך דערויף וועט זיין בעגלא

¶90דידן נאך מערער ווי רגע כמימרא דער ”ונגלה כבוד הוי” וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט ונגלה 'שם הוי' און ס'וועט זיין יאמות לפניכם זהרחם ושמחה פונקט אזוי ווי ס'וועט דעמאלט זיין דער שם חדש,

¶91וואס מ'וועט א נאמען געבן ירושלים, ווי מ'זאגט דאס אין דעם 'מענה לשון' וואס מ'זאגט דאס בשעת מ'גייט אויפן ציון פון בעל יום ההולדת, ועל דרך זה בדורנו, ובמקומנו אויפן ציון פון נשיא ממלא מקומו,

¶92בשמו החדש אשר יקראו לו בנוגע צו ירושלים און בנוגע צו אידן, וואס וועלן אנגערופן אין דעם שם המיוחד, ווי ער זאגט דארטן אין דעם מאמר,

¶93און די אלע ענינים, כאמור, זאלן זיין בעגלא דידן ממש, אז מ'וועט דאס קענען אנטאפן מיט חוש המישוש כפשוטו, ”למטה מעשרה טפחים”, ובנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו גאול גדול יבואו הנה לחיים.