Text

¶1מ'געפינט זיך דאך צווישן די ביידע טעג פון שני ימי הגאולה, י'ב' און י'ג'תמוז, וואס מ'זע אויף דער חילוק שביניו, וויבאלד אז ס'איז דאך פאר צוויי טעג, דארף דאך יעדערער האבן אין זיי יש בזה, מה שהם בזה, און דער עיקר איז דאך דער סיום, הכל הולך אחר החיתום, ווי ס'איז געווען דער בפועל, אז דער חופשה נטמא לו איז דאך געווען ניט ביום י'ב'ת תמוז, נאר וואס דען ביום י'ג'ת תמוז, ווי דער סיום איז געווען, ביחד עם זה מוז מען דאך זאגן, אז ס'האט אין זיך אויך די מעלה דער יום הראשון פון די שני ימים, וואס דאס איז י'ב'ת תמוז, און דערנאך קומט דאך אויך צו דער והחי יתנו לבו וואס לערנט מען דערפון אפ בנוגע צו עבודת כל אחד ואחד בכלל, בפרט אין ענינים פארבונדן, ווי גערעדט מארוכה ולפי ערך נעכטן, אין צוזאמענהאנג מיט דער עבודה וואס בעל הגאולה האט פארלאנגט, זעט מען דאס דעם חילוק און דער אויפטו פון מעשה בנוגע צו קודם המעשה. וואס דער אויפטו פון יו'ג תמוז איז געווען, אז דעמאלט איז געווארן די גאולה אין אן אופן של מעשה ס'איז געווען א כתיבת, אז מ'האט אנגעשריבן די תעודה, און מ'האט אים ארויסגעגעבן די תעודה לידו, און אט דעמאלט איז געווען הכרזה אין מעשה בפועל, בנוגע לפועל, אז חופשה ניתנה לו. משא נכן דער יום שלפני זה, איז געווען די אלע ענינים, אפילו אז ס'איז געווען בדיבור, איז אויך דער דיבור ניט געווען מיטן גאנצן תוקף, דערפאר ס'איז דאך געווען א טאג ווען די ענינים רשמיים האבן דעמאלט ניט קיין ארבעט, איז דאס אלץ געווען ניט אין אופן רסמי, ובפרט נאך אין יענער מדינה, בימים ההם, איז דאך דאס ניט סתם א חילוק פון בלתי רסמי און רסמי, נאר ס'איז א חילוק וואס ס'קענט ברענגען שינויים שלא בערך כלל, אפילו ניט קיין מעליותו, עאכו כמה וכמה אז מ'האט דאס געדארפט אראפברענגען אין פועל. וואס דא האט מען אויך גלייך וואס מ'רעדט זיך די גאנצע צייט וועגן בחי יתנה לבו,

¶2וואס וואס טוט אויף יו די ג'תמוז? אין דעם אופן גופא לאחרי אז ס'איז שוין נתברר געווארן, אז חוף שנה ניתנה לו איז שוין געווען באמת יו די ג'תמוז, כמו דובר לעיל, דערנאך איז געווען ווי ס'איז געווען יו די בית תמוז, און דערנאך ווי ס'איז געווען יו די ג'תמוז, איז דאס וואס ג'תמוז איז געווען, דער ענין הגאולה, איז ער שוין נתברר געווארן כמה זמן לאחרי זה, בשעת מעשה איז דאס דא למטה, אפילו במחשבה אויך ניט געווען, דערנאך קומט צו אין י'ב'ת-י'ג'תמוז עצמם דער אויפטו פון י'ב'ת אז דעמאלט קומט דאס אראפ אין מעשה, וואס דאס איז נאכמערער מדגיש דעם ענין ווי אזוי המעשה הוא העיקר במיוחד אין פארבונדן ובהמשך צו די ימי הגאולה, ביחד עם זה איז אויך דא דער ענין וואס דער פתיחת הענין איז דאך געווען שוין אין בית תמוז, דערנאך קומט דאך אויך אויך צו אט דער ענין וואס דאס איז געווען דער יום הולדת שלו, וואס דעמאלט איז דאך מזלו גובר, און ערשט דערנאך איז געקומען מ'האט זיך דעמאלט אויך גערעדט וועגן ביי אים וכו', און דערנאך איז דאס ארויס אין פועל איז נתגלה געווארן די פעולה, ביז אז ס'איז אראפ אין מעשה בפועל. אבער אף על פי כן איז דאך דאס געווען דער יום הולדת מערניט ווי י'בית תמוז, און דער יום דער מעשה בפועל פון דער גאולה מערניט ווי י'ג'תמוז, דערנאך האבן דאס דער בעל הגאולה און די חסידים, זעלבסט-פארשטענדלעך הולכים בעקבותיו ואחריו, האבן דאס מחבר געווען און געמאכט פון ביידע ענינים, א יומא אריכתא. און דערנאך קומט נאך צו, מידי שנה בשנה, וויבאלד אז דאס איז יום הולדת שלו, איז דאך דאס פארבונדן מיט דער תקנה וואס ער האט איר מפרסם געווען, וקריבו ענינים שלו, וואס ס'איז געווען הפצת תורת הבעשמ טוב, אבער אף על פי כן האט ער דאס מפרסם געווען, און ער האט דאס חוקה געווען, ביז וואנענט

¶3דאס איז געווארן א הנהגה מדור לדור, ובאופן דמוסיף והולך דער ענין פון אמירת קאפיטל תהלים, וואס איז פארבונדן מיט שנת יום הולדת שלו, הויבט זיך דעמאלט אן אויך א נייער יאר, איז פריער דא דער ענין ווי ס'הויבט זיך אן א נייער מזמור אין תהלים המתאים למספר שנותיו, וכמדובר כמה פעמים, אז ברגע אין ענינים פון קדושה, בהנוגע צו ענינים וואס איז פארבונדן מיט צאן מאריתו, און בנוגע צו ענינים וואס איז פארבונדן מיט ציבור, וואס ציבור האט דאך חיים נצחיים, כבדובר כמה פעמים, איז דא אויך דער ענין אין דער הוספה און דער עלי'א אין מזמורי תהלים משנה לשנה וואס הויבט זיך אן אין יום הולדת שלו, דאס איז שוין י'בית תמוז, און ווי מ'זעט דאך דאס אויך אנגעוויזן אין דעם מאמר הידוע וואס דער בעל הגאולה האט דערציילט ווי אזוי כמה שנים לאחרי הסתלקות שלו האט ער געהערט א מאמר חסידות מאבי וואס ער איז געווען זיין ממלא מקום אין יום הולדת של אביו, כ'חשון, און ס'איז געווען פארבונדן מיוסד דער מאמר און ער האט גערעדט וועגן די פסוקים כמזמור תהלים וואס ער האט געדארפט אנהויבן זאגן אין בשנה ההיא, וואס דאס איז געווען דער מזמור פה, כמדובר ווי שוין דא דער דרוש שוין אויך אפגעדרוקט, און כמדובר וואס ער האט דאס געהערט אין חלום און דערנאך האט דאס מפרסם געווען וכו און ווי שוין אויך אפגעדרוקט וואס דאס ווערט דאך אן ענין של הוראה לדורות.

¶4על דרך זה בנוגע ליום יום י'בית תמוז פון שנת תסמח און תסמח און שנה וואס אויך שנת הכל, ווערט דאך דעמאלט אויך דער מזמור פון דעם בעל הגאולה, וואס במילא ממנו יראו וכן יעשו כל ההולכים בדרכיו והולכים דורכיותיו אשר הורנו און די אלע צו וועמען מ'וועט ברענגען אט די ידיעה מיט דער הודאה, ובדברי נועם ובדרכי שלום, און אין אן אופן פון דברים היוצאים מן הלב און נאך מערער פון עצם הלב, וועלן זיי דאס זיכער אזוי אויך אננעמען, אז דאס הויבט זיך אן דער מזמור, קאפיטל קויף קויף קויף קט, ווארום דער הולדת שלו איז דאך געווען אין שנת טרום, תרמ", תרמ", און דערנאך איז געווען משנה לשנה אן ארי אויך אין מזמורי תהלים, דעם צווייטן יאר, דער מ'איז געווארן יום הולדת הראשון, האט זיך אנגעהויבן דער זמן פון מזמור השני בתהלים, און אזוי משנה לשנה, ביז אין שנת תשמח תשמח, איז דאך אט דעמאלט דער מזמור קט, וואס בכלל איז דאס א שטרענגער מזמור, כמובן פון פשטות הכתובים, על אחת כמה וכמה לויט די מפרשים, במילא איז דאס חל אויף די אלע ענינים וואס קענען חס ושלום אנרירן אויף דער הפצה און דעם טאן און די הפצה פאנאנדערש געשפרייטונג פון ענינים פון די בעל הגאולה, אז זיי האבן מלכתחילה לא אשים עליך זיי האבן מלכתחילה קיין חלוץ ניט און קיין תוקף ניט, במילא איז גאר ניטא וועגן דערויף צו רעדן, על אחת כמה וכמה און ניט פירן אין דערויף קיין שקלא וטריא'ס, ס'איז דאך אבער א זיכערע זאך, אז ס'דארף אויך זיין אן ענין ניט סתם של ברכה, נאר א מרובה בברכה, איז דאס

¶5וואס מ'געפינט אין דעם פסוק שלשים פון מזמור קט זאגט מען דארטן עדי הוי'מעוד בפי ובתוכי רבים אהללנו וואס דאס איז דאך קרוב לסיום א מזמור, וכאמור לעיל, איז דאך דאס פסוק שלשים, בן שלשים לכח וכו,' און אין וואס באשטייט דער פסוק? צום אלעם ערשטן הויבט זיך אן עדי להוי אז דער מעמד ומצב אויך בגשמיות, על אחת כמה וכמה ברוחניות, איז אזא מעמד ומצב גיט דער אויבערשטער, על ידי וואס עומד במרום ומשמש ומעורר רחמים על צאן מהריתא כמדובר כמה פעמים, אז צאן מהריתא נאך קודם לזה, על אחת כמה וכמה אנהויבנדיק פון יום הולדת יבית תמוז תסמח, ווערט דעמאלט דער מעמד ומצב אין אזא מין אופן, אז וואס דארף מען אידן טאן? דארף מען זיי טאן, און דאס ווערט זייער עבודה תמידית, עדה הוי,"' אן ענין של הודעה וברכה. דערנאך זאגט מען, אז ס'איז ניט סתם עדה הוי,"' און ס'איז ניט סתם טוב הנראה והנגלה על דרך הרגיל, אדער על דרך ווי ס'איז געווען אין שנה שלפני זה, זאגט מען, אז דאס איז דער יאר ווען מ'הויבט אן זאגן קט אויך פסוק ל'שבו, און דעמאלט הויבט מען אן ז עדו הוי'מאוד. לגבי, אין ימי הגאולה עצמם, איז אויך ווערט דער עדו הוי ווערט אין אן אופן פון מאד. דערנאך זאגט מען נאך מערער, אז ס'איז דוקא נשמות בגופים, במילא ווערט דאס אזא מין עדו הוי'מאוד בפי, אז דער אויבערשטער גיט אריכות ימים ושנים טובות, וביחד עם זה גיט ער די שליטה בכל הכוחות, אז מ'האט די גאנצע שליטה בפי און מ'רעדט אין אן אופן אז מ'נוצט אויס דעם כח הדיבור בשלימות אין אן אופן של גאולה מכל ענינים וואס קענען אין דערויף פועל זיין, אפילו השכלישית אויך ניט. און אויף וואס נוצט מען דאס? אן ענין שהזמן גרמא, דער מעמד ומצב פון עדי הוי'מאוד קומט דאס אראפ אין אן אופן פון בפי. און דערנאך זאגט מען נאך מערער, ווי דער בעל הגאולה האט מתוך געווען כמה פעמים,

¶6אנהויבנדיק פון דעם פתגם הידוע שלו, אז ס'קלייבן זיך צוזאמען צוויי אידן, ס'דארף ארויסקומען א טובה לכל הפחות נאך א דריטן אידן, על אחת כמה וכמה אז ס'קלייבן זיך צוזאמען רוב אים פון צווישן אידן, על אחת כמה וכמה אז דאס איז אין פארבינדונג מיט ימי הגאולה פון דעם נשיא הדור, וואס הנשיא הוא הכל, גייט דאך דאס נוסף אז דאס איז הוא הכל פון כל אנשי הדור, הא קול פון כל עניני הדור, איז דאך דעמאלט ווערט דער עדו הוי'מעוד בפי אין אזא אופן אז דאס קומט גלייך ובתוך רבים, און בתוך רבים איז אויך מדגיש, אז ניט אז ער האלט זיך אויבן-אויף, אדער ער האלט זיך פון דער זייט, און ער איז דאס אט דער יד שבדם וואס ער האט מגלה-געווען דעם ענין נאר ער שטעלט זיך מלכתחילה אריין ובתוך רבים, און אט דעמאלט איז פארשטאנדיק, אז מ'איז ניט יוצא פון עוד הוי'מעוד בפי, נאר וויבאלד אז ער שטעלט זיך אריין ובתוך רבים ווערט דאך אויך דער כח הציבור, און א ציבור ווי דאס איז א רבים נעמט אין זיך אריין די כל הענינים פון מרבא מעשיך הוי אויך די ענינים רבים פון עולם הזה הגשמי, וואס ווערט אנגערופן רשות הרבים, כמבואר אין כתבי האריז ל בנוגע צו ד'רשות, אז דאס איז בדוגמא פון די עולמות, און עולם הזה איז דאס דער ענין פון רשות הרבים וכו און זאגט מען, אז ובתוך רבים איז שטייט מען אין-מיטן ובתוך ובטבח פון די אלע ענינים רבים, וואס זיי געפינען זיך אין עולם הרבים, און אט דארטן ווערט דער ענין פון ההללנו ביתר שאת וביתר עוז.

¶7און יהי רצון, אז פון די אלע דברים האמורים וואס יש להוסיף בזה כהנה וכהנה, און נאך מערער ושן לחכם ויחכמו, צו וועט אנקומען צו א איד יעדער אידן, כהערט ער זיך צו עם חכם ונבון וועט ער זיכער נכלערנען אין דעם און ארויסלערנען פון דעם, און דער עיקר, ווי דערמאנט פריער, אראפברענגען דאס אין מעשה בפועל, כהדגשה פון י'תמוז, ווארום מ'שטייט דאך שוין אין דער נאכט וואס זי איז צוזאמען מיט תפילת מעריב פון י'תמוז, וביחד עם זה איז דאך אשלמות הקרבנות פון דעם טאג שלפני זה איז דאך דוקא בלילה שלפני זה, און נאך מערער איז דאך ענין פון קריאת-שמע שעל המטה, וואס ענינו איז דאך א חשבון-צדק מתוך שמחה וטוב לבב, איז דאך דער עיקר א חשבון ניט אויף די עטלעכע שעה דער נאכט, נאר דער עיקר החשבון איז דאך דאס אויף א יום שעבר, וואס דאס איז דער טאג פון יום בית תמוז, זאל דאס זיין א חשבון של שמחה און א חשבון של צדק, און ביידע זאכן צוזאמען, ביז אין שמחה אין אן אופן פון תסמח און תסמך און ס'זאל אנקומען בתוך רבים, וואס פון די אלע רבים מאכן מען א הקהל, וואס אנשים והנשים והטף און זיי אלע צוזאמען, און איז וואס ווערט דאס א מעמד ומצב וואס איז א הללנו אין אן אופן פון הקהל. און דאס זאל זיין די הקדמה הכי קרובה, לא יקבם אפילו כהרף עין, אז ס'קומט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, וקיצו ורננו שוכני עפר ובעל הגאולה בראשם, און אלע נשמות בגופים פון דורנו זה, טאנצן צו והוא בראשם, קבלת פני משיח צדקנו, און מ'טאנצט גלייך אריין בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו אין ארץ הקודש, אז ירחיב הוי'את גבולך אז דארטן נעמט מען דעם בתוך רבים פון אלע עשר אומות, ווערט דעמאלט די תוך רבים אהללנו אז זיי ווערן אלע נכבש אין דרכי נועם ובדרכי שלום, און זיי ווערן אלע אין א מעמד ומצב פון ארץ-ישראל,

¶8און דאס ווערט די התחלה בזה פון עד הוי'מוד בפי און דורך דערויף קומט גלייך אין דעם זעלבן פסוק, אן קיין הפסק בינתיים ובתוך רבים על הללנו. על אחת כמה וכמה אז מ'איז זיך מסיים כרגיל וכגן זה, דורך מאכן יעדערן פון די וואו געפינען זיך דא אנשים נשים וטף א שליח מצוה אויף צו געבן א צדקה וואס מ'וועט אים געבן, אדער איר געבן, בהוספה מדילי. און דאס זאל נאך מקויב, וויבאלד אז דער אויבערשטער זעט שוין די החלטה בזה און די התחלה בזה, קומט גלייך ווי דער אפגעפאסנטער אין שולחן ערוך, אז די שכר קומט גלייך נאך קודם מ'איז מסיים די פעולה איז שוין דא דער שכר, וואס דער שכר איז דאך דא וואס מ'קרבת את הגאולה און מ'זארזת את הגאולה, און מ'גייט אריין פרשה וואס דארטן רעדט זיך וועגן משיח צדקנו, דרך כוכב מיעקב ומסיים וישראל עושה חיל למטה מעשרה טפחים בפרשיות, נאך אין די לעצטע רגעים פון גלות, און גלייך נאך דערויף ווערט דער דרך כוכב מיעקב אין אן אופן אז ס'קומט גלייך משיח צדקנו און ס'ווערט גלייך אויפגעטאן וישראל עושה חיל בגשמיות וברוחניות, וברוחניות ובגשמיות, און מ'גייט מחיל אל חיל מתוך שמחה וטוב לבב.