פסקה
פסקה rh-ynsnamjw
- kind
- paragraph
- text
- טקסט rh-8xxnxgev
- order
- FV
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@chassidushub-whisper-v3"}- content
- איז דאך פארשטאנדיק, אז ער הויבט-אן די מלחמה אין אן אופן אז ער איז על אויביך, א סך העכער פון אויביך. און וואס נאך מערער, אז בשעת ער טוט זיין שליחות און גייט ארויס אין דער מלחמה-דורך דעם וואס ער מאכט בא זיך א פעסטן באשלוס, אז ער וועט אים ניט הערן כלל וכלל ניט, דעם יצר, און נאך מערער, אז ער וועט אים אינגאנצן ארויסטרייבן פון זיין צימער און פון זיין גירה, און פון יעדערן ארט אין וועלכן דער קינד אדער דער ערוואקסענער האט א בעה'ב'טישקייט, איז אט דעמאלט, אין צוגאב וואס ער איז מצליח אין זיין טאן און אין זיין השתדלות, קומט נאך צו ונתנו הוי'אלקיך אז דער אויבערשטער נעמט אליין איינטייל און העלפט אים ארויס הקב'ה עוזרו, און נעמט אליין און נתנה אויף דער הוי'אלקיך גיט ער אים אפ בידך, אין אן אופן אז ער האט אינגאנצן קיין שליטה ניט, קיין בואה ניט פאר-זיך, נאר דער וואס נוצט אים אויס א אידישער קינד און א איד בכלל באווייזן אים, אז ער האט אין זיך אט די שטארקייט, און ער באווייזט זיינע כוחות און שרעקט זיך ניט אן פאר קיין זאך ניט, און דער יצר איז אינגאנצן אין זיין האנט, אין אזא אופן, אז דאס וואס ס'איז דא א זאך וואס דער יצר ווייל, ווייס ער גלייך דערפון, אז דאס וויל דער יצר, איז דאס גופא, וויבאלד אז ער איז בידך איז א זיכערע זאך, אז דער יצר פירט קיין זאך ניט אויס, ואדרבא, ער שטייט פון דער זייט און מישט זיך ניט אינגאנצן, און נאך מערער ער לאזט ניט צו זאכן אין וועלכע ער קען אפשר האבן מיט זיי עפעס-וואס א דיעה, דורך דערויף וואס ער וועט אים באווייזן א זייערע טייערע זאך און זייערע זית'ע זאך, וואס געהערט אבער צו א צווייטן קינד אדער צו א צווייטן אידן,
- proofread
- 0