Text

¶1בשם, חסידים, תמימים, מוטפיין, בני ובניות חבד, און אלע, איז זיך משתתף און דער משלחתייהו כאבדינה, און און אונזער תפילה און אונזער ברכה, צו ורבי'ן, צו ורבי'ן, וואס מזלי גרם, און די ברכה איז א התכללת פון ריבות אלפי ישראל, וואס אלע איז ער זיך משתתף פון דעם ענין מיט דעם גאנצן הארצן, וואס דאס איז א התאחדות און דעם זאך זיי זיינען אלע פון גאנצן כלל ישראל, און די ברכה איז, אז דער אויבערשטער זאל העלפן דעם רבי'ן, אריכות ימים ושנים טובות ממש, למטה עשרה טפחים, און א גוף גשמי בריא, חודשי, מיט אלע כוחות בשלימות, במונה נישט כחיים נאר פון אמונה, און יראה ואהבה דפשוט חיים ממש, און דאס אט איז א ברכה, אזוי ווי קינדער גיבן א טאטן, וואס דאס איז א ברכה באהבה, אשר כדשנו בצוותיו וצונו וברך באהבה, די ברכה באהבה ווערט וקויים, ס'איז אהבה ממש,

¶2אהב, אפילו דער וואס האט נישט געאהבה וכברדו און שתדלי יתיר, אבער הכל פנים אלע פילן, מיט זייער גאנצער בני חיי ומזוני, זייער גאנצער לעבן, די רוחני און דער גשמי איז דא פאר רבי'ן, איז ער פשוט, און אונזער טאטע, און די קינדער טאטען גיבן א ברכה מיט די גאנצען הארצן, און אלע בינים מיט דעם גאנצן הארצן, ריבות אלפי ישראל, אז דער אויבערשטער זאל געבן דעם רבי'ן ממש, חייב דא למטה חייב ארוכה ווי חייב גשמיט וחייב בריאה, און דער רבי זאל אויספירן אלע ענינים וואס ער וויל, און וואס ער האט אנגענומען ער זאל אויספירן בשלומות, בעיקר דעם ענין וואס ער האט אנגענומען דעם ענין פון ברענגען משיח'ן, וואס דאס האט ווי אויף א גאנץ יאר האט ווי איר געזאגט דעם קאפיטל תלב אלף ושבע קדשו ושחטיו, און איצטער אט איז די צייט וואס אלע פון משיח'ן, וואס ער האט צוגעסאגט, אז ס'וועט זיין הפצת הויידות וועט ער דאס גלף ווערן, און ס'שטייט דא אלע אבות, און אנדערע חסידישע אבות, פון דער באל שם טוב און די אלטע רבי דער בריטא רבי אין דעם צבח צדק, און דער רבי אב ארש רבי און דער רבי אלע וויל און אלע העלפן אין דעם ינוט, און דער רבי זאל בגלף זיין די וידיון פון משיח'ן,

¶3און ס'איז נשתא כהנים זאל אראפגיין אלע רדיות ועקובת, און ס'זאל זיין ממש שעין און דער אויבערשטער זאל העלפן אז וואס ער האט געוואלט און וואס ער וויל, אזוי ווי ער וויל זאל ווערן אויסגעפור בשלומות, אן רדיות ועקובם, אז ס'זאל זיין אפילו גב אויביו יעשרים אביו. דער קאפיטל תלב, דאס איז דער קאפיטל תלב וואס מ'האט געברענגט אלע זאכן שבאושר בודה, און ער זאל געבן די ברכה, ויינועם תשרי תחירה בארצי ידידו אלע האבן געארבעט די גאנצע צייט און די פארפאצע צו מעיינות איצטער פרויגן מען דאס צום רבי'ן, און דער רבי זאגט די ברכה תפילה לביישא, וואס דאס איז די ברכה פון רבי'ן, וואס יהי רצון שתשרי תחירה זאל ממש אראפקומען די תגלה שלא ישיח שעה ממש, און דער אויבערשטער זאל העלפן זאל זיין א חג קשה ו שעות דער יאר אין ארץ-ישראל, אין הר הבית, מיט רבי'ן, און דער רבי זאל אהבה ביטער, מ'זאל זיין תלוקטו אחד אחד, און אחר קשה ושמח, אז דער רבי וועט ענטפערן, אמן קודי'רצון, איז דאך פארן מיר אלע פסק'נטען, וואס י'שבט ה'תשמר איז צדיק ווייסטערן וואס די תורה זאגט, אז צדיק גוזר איז הקדש בלא וקיים תורה זאגט, אז דער פסק'נט, אז דער אויבערשטער

¶4זאגט, ער וואוסט ווי קייב זיין פסוקת גוזר איז דער רבי ער וועט דא און שוין.

¶5פון ווערט דערנאך דער המשך פון א התחלת ענין ביז על כל השנים כולם, דער סיום פון אני אברכם איז דאך אין עיקר ויוצא מידי פשוטו, בפרט נאך אין אן ענין עיקרי, אז דער אויבערשטער זאגט, אז ער אליין וועט בענטשן את כל המברכים, ובברכתו של הקב", הוא, מידו המלאה הפסוקים, הקדושה והרחבה, אן קיין מדידה והגבלה ניט אין מקום און ניט אין זמן, במילא קומט דאס תיכף ומיד ממש. און די ברכה האט מען אויך שוין געגעבן, און די התחלה פון די יד א' מזמורים, וואס דאס איז דאך דער מזמור, הויבט זיך דאך אן דער ערשטער פון זיי דער מזמור צדיק פון תפילה למשה אשה האלקים, און ווי די גמרא פסק'נט אפ, אז אין יעדער אידן איז דא דער משה, און ביז דער משה�ה אלקים וואס דערפאר איז וויבאלד ווי די ענינים האבן אויסגעזעגען בא משה'ן, אויב בהם איז געווען זוטרתא ווערט דאס אזוי, אז זוטרתא בא יעדער אידן הסוף כל הדורות, סיי אנשים ון סיי נשים און סיי טף, איז דאך דער סיום, וואס דערפון האט מען

¶6אויך דעם ענין הברכה לאחרי ההתחלה, אז ס'הויבט זיך אן מיט א כופל, וואס עיסקי דשאבטא כפול, אזוי איז דאך אויך דער קאפיטל הויבט זיך אן מתפילה למשה אשה אלקים, וואס דאס איז דאך א כופל משה און אשה אלקים, און פארענדיקט זיך אויך מיט א כופל צוויי מאל, כוננו עלינו און אין דער ברכה איז יש לומר, אז דאס גופא איז כולל כל הברכות כולם, אז אין יעדערן איז דאך דא דער משה, און דער משה איז ביי אים פועל, ווי פארשטאנדיק פון דער פסק-דין הגמרא, אז דאס איז נוגע ווי דער המשך הפסוק, אז וויבאלד אז לגבי משה קומט דערנאך אראפ, ובפרט לאחרי ארבעים שנה, דער לב לדעת ואינין לרות ואזנין לשמוע, ביז אין די שלימות הענינים, אז מ'איז מקיים די אלע ענינים בארצנו הקדושה, און דארט גופא אין ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש ובבית המקדש, וואס דארט איז דאך די אלע ברכות בתכלית השלימות ובתכלית הגילוי, ביז וואנענט אז ס'ווערט אין אן אופן פון קוננא עליהם וואס אויך צוויי מאל קוננא כמוזכר לעיל, אנהויבנדיק פון דער ברכה, אז בא יעדער אידן

¶7ווערט בפועל ממש, אז מחצי ולמעלה איז ער משה, און מחצי ולמטה איז ער איש האלקים, וואס דאס איז דאך אויך אזוי איז משה פארבונדן מיטן שם מה וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט ישראל און מיט יעקב'ן, וכמדובר כמה פעמים, ווערט אויך דער צוויי מאל כונן עלינו ובפרט ווי אפגעטיילט אין מפרשים, אז די צוויי מאל בזה איז, און דער ריבוי בזה איז, אז נוסף אויף די אידן, און אויף משה אשה האלקים האט מען אויך דעם צווייטן ענין וועגן וועלכן ס'רעדט זיך דאס, און וואס ס'רעדט זיך אין דעם המשך פון מזמור שיר ליום השבת, וואס איז כ דשבתו הכפול איז דאס כוננו עלינו לשון רבים אויף יעדער אידן און אויף אלע אידן, און צוזאמען דערמיט אויך דעם יום השבת וואס מיני'מתברכי כולי יומי איז דאך דאס פארבונדן מיט א הנהגה ניסיות, כמדובר כמה פעמים, אז אויך אין די הנהגה ניסית ווערט כוננו עלינו ומעשה יבינו כנימיהו, אז צום אלעם ערשטן איז דער אויבערשטער באווייזט ניסים גלויים, ווי ער האט אנגעהויבן באווייזן, און מ'איז דאס ממשיך ביתר שאת וביתר עוז לכל אחד ואחת, אויך בחייו הפרטיים, וואס אנהויבנדיק דערפון וואס יעדער איד, סיי אנש,

¶8סיי נשים און סיי טף, ווערן אויפגעהויבן למעלה ממעמדם ומצבם ווי ס'איז געווען אין שנת תשנון וואס ס'איז געווען שנת ניסים, האט מען דאס נאך מערער, אז מ'האט דאס אין אן אופן פון נפלאות, און אין אן אופן אז די נפלאות זיינען אראנו מ'זעט דאס בעיני בשר, ביז והיו עיניך רואות את מוריך, וואס דאס איז מיינט איז דאך אויך ווי אפגעטייטשט אין תניא, ווי ס'איז געווען אין מתן תורה, וואס דענאלט איז דאך דאס געווען אויף די נייעם גשמיים, און מ'האבן געזען די מעשה מרכבה מיט די כל הפרטים שבזה, ביז ויכלו וישתו ס'איז געווארן א דם ובשר כבשרם, און אזוי ווערט דאס נמשך. דער ענין פון מתן תורה איז דאך בכל יום ויום, נאר ביתר שאת וביתר עוז, וואס דערפאר מאכט מען איינע פון די תנ וואס דערפאר מאכן ברכות התורה בכל יום ויום, ווי מ'זאגט נותן התורה, לשון הוה, אז דאס ווערט מתן תורה מלכתחילה, נאר ביתר שאת וביתר עוז, און אין אן אופן אז ס'ווערט די שני ענינים און שני פעולות, און ניט נאר די פעולות אין די וואכעדיקע טעג, נאר אויך כהוננו עלינו אין מזמור שיעור ליום השבת, און ס'ווערט דער מעשה ידינו כאימנוהו במילא

¶9ווערט אויך דעמאלט דער לעתיד לבוא וועט דאך אויך זיין סיי ימי השבת סיי ימי החודש, און סיי ימי המעשה, וימי החול, ויכול שנעשה על טהרת הקודש. כמדובר כמה פעמים, איז אין די אלע ענינים וועט מען האבן אין אן אופן פון כוננו, וואס דאס באווייזט דאך אז יעדער ענין איז אין אן אופן פון יסודות דיק, ביז ווי די התחלה פון דעם רמב און נאך דערויף ווי ער איז מסיים כמים לים מכסים, הויבט דאס גלייך אן א יסוד היסודות ועמוד החכמות, ראשי תיבות דער שם הוי וואס ער איז דאך העכער פון בראשית ברא אלקים כמדובר כמה פעמים, און צוזאמען דערמיטש איז דערנאך ממשיך ואמת הוי'לעולם ווי דער המשך אין רמב ם אין די ערשטע פרקים פון ספרי ומשני תורה, וואס דאס איז דאך אויך די הכנה קרובר דער לימוד הרמב ם במיוחד, ווי פארשטאנדיק פון הכתוב בספרים הקדושים, אז דורך דערויף וואס מ'לערנט הלכות, וואס דאס איז דאך דער ענין המשניות במיוחד, און הלכות בכלל איז דאך יוצאים תיכף ומיד מן הגלות, און ס'ווערט די יציאה, דוקא מתוך שמחה וטוב לבב, נשמות בגופים, און א נשמה בריאה

¶10און א גוף בריא און שניהם ביחד, ואדרבא דאס איז נאך מוסיף אין דעם הקיצו ורננו שוכני עפר ביתר שאת וביתר עוז, אז זיי קומען תיכף ומיד, נשמות בגופים, און מיט אן אופן פון ורננו וואס דאס איז דאך פארבונדן און בגלוי מיט דעם ענין פון שמחה וטוב לבב, און אין ביידע אופנים, פון רנא וזמרות, סיי בפה און סיי בכלים, וואס דאס באווייזט דאך, אז מ'האט געמאכט פון דער גאנצער וועלט א כלי און אין אן ארט וואו א איד פירט זיי זיין שליחות, דארף ער דאך האבן א כלי אויך לזה, איז דאס ווערט געמאכט פון דעם עולם הזה התחתון שאין תחתון למטה הימנו, און דוקא דאס ווערט דער כלי, אז א איד פיר דארטן אויס שליחותו, און כמדובר כמה פעמים, אז שליח איז פארבונדן אויך מיט משיח'ן, וואס דערפאר איז דאך דער זעלבער גימטריא, וכמדובר בארוכה, דער משך השבועות, ובית רבן באמת שאת ותשבת ותשבת ותשבת ותשבת, און דער ביאור אין מסכתא שבת, וכמוזכר לעיל. ועוד והוא העיקר, אז פון דעם דיבור

¶11אין די אלע ענינים איז מראה באצבעו ואומר זה, אז די שכינה איז שכירא במעשה ידיכם ובמעשה ידינו ובמעשה כל אחד ואחת מישראל, און ווי ער טייטשט אפ אין תניא, אז שכירא באווייזט דאס על דרך פון שכינה שרוי אז דאס איז דוקא אין אן אופן אז דאס איז שכיר בקביעות, און שכיר לעד ולנות נצשים, און ס'ווערט אין דערויף די שכינה, ווערט דערנאך וואו איז די שוכן? בתוכם בתוך כל אחד ואחת מישראל. ותיכף ומיד, וויבאלד אז רצון יראה יעשה ופותוח את ידך ומסבירה לכל חי רצון ביז אין אן אופן, אז דורך דערויף ווערט מתמלא דער רצון פון יעדער אידן און פון אלע אידן, אז ס'זאל זיין ווי דער סיום פון ספר תהלים, אז כולם שמה תהללו יד כהללו כי, אז ס'ווערט די שירות ותשבחות אין אן אופן תמידי ונצרי. און דאס ווערט אזוי נתגלה אין כל הנשמה, וואו נאר ס'איז דא א איד, האט ער דאך א נשמה וואס זי איז א חלק אלוקה ממעל ממש, ווערט דאך די ידינו שמה פועל'ט אין דעם גוף, נוסף וואס דער גוף האט אין זיך

¶12דעם ענין פון משה אשה האלקים, האט ער אויך ניט חס ושלום נהמא דכסופא נאר אויך דעם מעשינו ועבודתינו של כל אחד ואחת ווערט דאס אויך זיינע מעשים און זיינע עבודה, וואס דאס גיט דאך אים דעם כח אז מ'זאל גלייך אראפברענגען משיח צדקנו. וואס אט דעמאלט וועט מען אויך האבן, כמדובר לעיל, אז פון דעם שבת הגדול, וואס ס'איז שוין געווען, מען דעם נס גדול מעשה עשירי בניסן וואס ס'איז דאך געווען היינט די מעת-לעת פון וועלכן מ'קומט צוגיין איז דאך עשירי בניסן און מ'גייט אריין אין אחד עשר יום, וואס דאס איז דער נשיא לבני עשור, והוא יתן, מעדני מלך אז יעדער איד האט נאך אין די לעצטע טעג און רגעים פון גלות האט ער גלייך מעדני מלך, כולל אויך אז דער סדר בהם איז, אז בדוגמא ווי דער ראשי-תיבות פון מלך, אז צום אלעם אשכן האט ער דער מוח שליט על הלב, וואס דאס איז דער למוד, און דערנאך קומט דאס אראפ אין כבוד, וואס דאס איז דער מקום הדם, הדם הוא הנפש אז יעדער איד שטייט אין בכל בניך לימודי הוי,"' כידוע אין די דרושי חתונה פון נשיא דורינו, פון רבי'ן דעם שווער, אויף דעם פסוק, ווארום דאס גייט אויף יעדער אידן,

¶13וואס יעדער איד איז לכל לראש א בן להקב", וכידוע דער פתגם און די תורה פון בעל שם טוב, איבערגעגעבן דורך נשיא דורנו, אז דאס איז ווי א בן יחיד וואס ער איז נולד צו הורים זקנים לעת זקנתם. וואס לכאורה, ווי איז שייך זאגן הורים זקנים ווען ס'רעדט זיך וועגן דעם אויבערשטן, נאר דאס איז אויך אז מ'האט גלייך די מעלה פון זקנה, וואס דאס איז פארבונדן מיט חכם און פארבונדן אויך מיט עתיק יומין, ביז אין דעם אפטייטש פון עתיק יומין, אז דאס איז דער פנימיות'דיקער אפטייטש אין דערויף דער פנימיות הכתר, וואס זי איז איין זאך מצצת ומהות, ווערט דאס נתגלה, און ס'ווערט איין זאך, דורך דערויף וואס ישראל וקודשא בריך הוא כולא חד, ובפרט נאך אז מ'האט זיך מוסיף געווען אין לימוד התורה בכלל, לימוד און פנימיות התורה במיוחד, למעלה מכל מדידה והגבלה. און מ'איז נאך מוסיף בזה ביז אין אן אופן באין-ערוך, לגבי ווי ס'איז געווען אין די לעצטע טעג פון תהי השנה, שנת ניסים, און ווי ס'איז געווען גלייך אין דער התחלה פון דעם שנת תשנ ון אליאש, וואס דאס איז דאך נפלאות, און די נפלאות שטייען אין אן אופן פון אראנו וואס בשעת מ'זאגט דעם ראשי

¶14טובת על הסדר הויבט מען דאך אן פון נפלאות, און דערנאך זעט מען, אז די נפלאות וועגן ארנו האבן אידן דערנאך מוסיף געווען בזה, און געמאכט דערפון דעם סדר הפארקערטן, אז פריער קומט דער אלף און דערנאך קומט דער נפלאות, אז ס'ווערט אויך, אז דער אויבערשטער אליין באווייזט אין די אלע ענינים ווי אזוי זיי זיינען ניסים, און נאך מערער ווי אזוי זיי זיינען נפלאות, און נאך מערער ווי אזוי יעדער איד האט פון דעם אויבערשטן אליין באווייזט אים, מראה באצבעי ואומר זה, און באווייזט אים און זאגט אים אט האסטו אט די ניצן ונפלאות וואס דער אויבערשטער האט דיר געגעבן והורים'סט קונן געבן בן שנולד זקנתו, ביז ווי דאס נעמט זיך פון עתיקא קדישא, וכמדובר לעיל ברמז על כל פנים, ועוד והוא העיקר, אז פון דעם דיבור אין די אלע ענינים, ובפרט נאך אז מ'איז זיך מסיים כרגיל, דורך מאכן פון יעדערן פון די וואס געפינען זיך דא און דורך זיי כלל ישראל א שליח למצוה, און צו מצות הצדקה, וואס איש כולו כנגד כל המצוות, וואס שליח איז דאך פארבונדן מיט משיח, ביז אין ימטריא כמוסקר לעיל.

¶15העיקר, אז פון דעם ענין ווי ער איז בפועל ווערט נאך די הוספה, אז דער אויבערשטער אליין קומט אראפ און שטייט בהתגלות, פונקט אזוי ווי ער פועל'ט ביי אידן די ואי'חושית בהתגלות שטייט דער אויבערשטער אליין בהתגלות עיניך רואות את מוריך. און אין וואס איז דער פארנומען, כביכול אדער ניט כביכול? אז ער פארנעמט זיך און באווייזט יעדער אידן אז דאס וואס ער האט געהאט ביז איצטער איז אויך געווען נפלאות, על אחת כמה וכמה די נפלאות וואס קומען גלייך נאך די התחלה פון ארענו שטייט דאס דערנאך דער ווארט נפלאות, אנהויבנדיק פון גאולה האמיתית והשלימה בפשטות, למטה מעשה מעשרה טפחים, תיכף ומיד ממש, ווערט אויך די ארענו אין די נפלאות, און דערנאך די נפלאות וואס קומט דערנאך בהמשך צו ביאת משיח צדקנו, און ס'ווערט הולך מחיל אל חיל, און בא יעדערן נאך אין זמן הגלות דער ילכו מחיל אל חיל, און מ'איז דאס מסיים ביז אל אלקים בציון און הוראה אל אלקים בציון תיכף ומיד ממש, בגאולה האמיתית והשלימה בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו

¶16אין ארץ הקודש, און דארט אין ירושלים עיר הקודש ובהר הקודש, און אין מקדש אדנ'כוננו ידיך, על דרך ווי מ'זאגט ומעשה ידינו כדמיהו תשרי שכינה במעשה ידיכם ורש יא איז מפרש, ווי דאס איז פשוטו של מקרא, אז דאס איז געווען ווען די שכינה איז געווען אין אן אופן פון תשרי שכינה במעשה ידיהם, ובמילא אויך במעשה ידינו ומשה ואהרן עמהם, און ס'ווערט גלייך וירא העם ויראינו ויפל על פניהם דער יציאת הנפש אין אן אופן פון נפש בגוף ווערט דאס ויפל על פניהם, אז דאס איז נאך העכער פון די פנימיות, און ביז וואנענט אז ויפל על פניהם און ס'ווערט די השראה השכינה נאך אין די לעצטע רגעים פון גלות, די תוקף ומואב דער המשך איז מקדש אדנ'כוננו ידיך און מ'נעמט מיט מיט זיך יעדערער, כולל אויך די שליחות וצדקה וואס מ'וועט איצטער טאן אין אן אופן פון דער ענין פון נועם און די התחלה בזה, מעין, און מיט די אלע פירושים שבדבר. און מ'האט אויך משה ואהרן עמם צוזאמען מיט משה ואהרן שבכל אחד ואחת,

¶17דאך די ראי'מהמש על כל אחד לאחת, אנשים נשים וטף, און ס'ווערט דערנאך פון דעם כופל פון תפילה למשה אשה האלקים, ווערט דערנאך אויך דער כופל אין כוננו ידינו ומעשה ידינו כוננהו נאך אין די לעצטע מעשינו ועבודתינו בצוך הגלות, און תיכף ומיד אין מעשה ידינו כוננהו אין דעם מקדש אדנ'כוננו ידיך תיכף ומיד נאמע.