טקסט

¶1דעם אריין פון רעסטאורעד ביי דזשעם. דאס איז א ריבוי, אבער ס'איז דאך אבער אלץ אן ענין פון הגבלות, ביז וואנענט ווי דער אלטער רבי רעכנט זיך אויס בשולחן ערוך שלו דער ענין פון דעם חשבון פון ברכות וואס א איד איז מברך בכל יום. דערנאך איז אבער דא א ברכה וואס זי איז למעלה מכל מדידה והגבלה, וואס אף על פי וואס לכאורה דארף דאך דאס זיין דער ענין פון ברכת כהנים, וויבאלד אז דאס איז פארבונדן מיט ואני אברכם, איז דאך אבער דער ענין פון ברכת כהנים דוקא מיט א מדידה והגבלה, דאס איז דאך אן עבודת הכהנים וואס יעדער עבודת הכהנים איז דוקא א מדידה והגבלה, אפילו די עבודת הכהנים וואס איז פארבונדן אין קודש הקדשים איז דאך אויך דא א מדידה והגבלה וואס לא תוסף ולא תגרע אויף יעדער פרט פון דער עבודה אין קודש

¶2קדשים אפילו אין דעם ענין פון הקטרת הקטורת האט מען דאך אנגעזאגט כמה זהירות אויף באווארענען אז דער כהן זאל זיך ניט אפבריען אן דעם אש פון דער מחתא וואס דאס גופא באווייזט דאך אויף אן ענין פון מדידה והגבלה, משא נכן אבער די שמחת חתן וכלה, וואס דאס איז דאך די שמחה פון היינטיקן טאג, וואס דאס איז דאך ענין פון זמן החתונה פון נשיא דורנו, פון דעם רבי'ן דעם שווער איז דאך דאס א שמחת חתן וכלה איז דאך א למעלה מכל מדידה והגבלה, ווי ס'איז בפשטות, עד כדי כך, אז אף על פי וואס לכאורה האט דאך די שמחה אויך הגבלות, וכמדובר כמה פעמים, פארבינדט מען אבער גלייך אט די שמחה מיט מהרה ישמה ביראו יהודה ובחוצות ירושלים, אז קול חתן וקול כלה איז פארבונדן מיט מהור ישמע פון די שמחת הגאולה, וואס דאס איז דאך א זיכערע זאך למעלה מכל מדידה והגבלה, וכמובן וגם פשוט. דאס האט אויך א שייכות ווי מ'פארבינדט דאס מיט פרשת השבוע,

¶3קרבים, אז די פרשת השבוע הויבט זיך אן, ווי מ'דערמאנט אין די פריערדיקע התוועדות פון כס הוצא למלחמה, אז דאס איז אן ענין וואס דאס איז א ספק, און ס'קען זיין א יא און קען זיין אז ניט, ווארום א איד מצד עצמו האט ער ניט וואס צו טאן מיט מלחמות, ער באקומט אלע ענינים אין א גלאטן אופן, אין א רואיקן אופן, און אויך אין א פריילעכן אופן, ביז א שמחה למעלה מכל מדידה והגבלה, וויבאלד אז דאס נעמט זיך מידו המלאה הפתוחה הקדושה והרחבה, וואס דאס איז דאך אלץ פיר תוארים פארבונדן מיטן שם הוי,' אבער דערנאך זאגט מען דאך, אז אלע פיר תוארים זיינען פארבונדן מידו, און הויבן הויבט ניט גאר אן אז דאס איז מידו, און ערשט דערנאך זאגט מען, אז די יד האט אויף זיך תוארים און די תוארים זיינען ארבעה, איז גלייך בא דעם אנהויבס האט מען דאס דעם מידו פון דעם אויבערשטן אליין, וואס דאס איז למעלה מכל מדידה והגבלה, און דערנאך, אז כתוסף זאל זיין כח לקבל גייט דאס אראפ אויך דער ענין פון למעלה ממדידה והגבלה, בלייבט דאס מיטן תוקף העכער פון מדידה והגבלה,

¶4ביחד עם זה שטעלט זיך דאס אויך אריין אין די ד'כלי האדם, וואס דאס איז אויך די ד'ענינים וואס ס'איז דא בא יעדער אידן במיוחד, איז דאך יעדער איד כלול פון ד'כנפי הארץ, בשבילו נברא העולם, און יעדער איד דארף האבן אויף זיך דעם ענין פון ציצית, וואס דאס איז פארבונדן ניט קוקנדיק וואס מיטן בגד טוט זיך, איז קען זיין אז דער בגד האט גאר א מספר פנפים, במעלה מכל מדידה והגבלה, על כל פנים מערער וויפיל איז דעמאלט איז דער דין, אז וויפל דארף ער מאכן ציצית דארף ער מאכן מערניט ווי אין די ד'פנפים, המרחקו זו מזו ווי דער דין איז, און אראפגעבראכט אין הלכות ציצית בשולחן-ערוך, וכמדובר כמה פעמים. וואס דאס האט א שייכות מיוחדה צו דעם ענין אין וועלכן מ'קאכט זיך, און דעם ענין פון קיבוץ גליות, איז דאך קיבוץ גליות איז דאך דער ענין פון לקפצנו מרבה כנפות הארץ זאגט מען דאך דא אויך דעם דיוק מארבה, בשעת מ'קאכט זיך וועגן קיבוץ גליות און מ'זאגט אז מ'דארף ענגט דערויף רעדן און לערנען, און סיי פנימיות התורה און הנגלה דתורה און פירושים שבזה וכו, וכל המוסיף מספרין לו אף על פי כן טאקע מרחקו

¶5זו מזו ס'דארף אבער זיין אויך די מדידה והגבלה פון דלת, ווארום דאס איז דאך דער ענין פון א אידן דארף דאך זיין אין עולם התיקון, וואס עולם התיקון דוקא האט דאך דער ענין פון דלת, כנפי הארץ, משא נכן עולם התוהו איז פארבונדן גאר מיט גאולים, וכמדובר כמה פעמים. און פאר די יגולים איז דאך אויך דא דער עולם המרובה, וכמדובר כמה פעמים, אף על פי וואס אין חסידות ווערט וועגן דערויף זייערע ווייניק גערעדט, אבער ס'שטייט דאך אין קבלה במיוחד ובפרטיות, ווי אזוי ס'איז דא דער ענין ווי ס'איז דא די הגבלה לפני זה אין אן אופן פון מרובה, און ערשט דערנאך קומט דאס אראפ אין אן אופן פון דעם צמצום, וואס דער צמצום הראשון איז געווען א אן אופן פון אן עיגול, אבער פאר דערויף איז שוין געווען דער ענין פון אן ענין פון מרובה, וכמדובר אין די התוועדות פון די שנים שלפני זה. וואס דאס איז אויך ווי מ'פארבינדט דאס מיט די פרשת השבוע, ווי געזאגט, אז א איד שטייט העכער פון כל הענינים מדידה והגבלה, על אחת כמה וכמה אז דאס שטייט העכער פון כל הענינים פון ארויסגיין פון זיך און אריינגיין אין א

¶6וועלט, אפילו ווען דאס איז עולמו של הקב,"ה, און וויבאלד ס'איז אבער ניט דער אויבערשטער אליין, איז כדי א איד זאל אהינצו אנקומען אין אים אזוי התחתון, דארף פריער ביי אים זיין כי תצא, און אט פון זיין מציאות, וואס זיין מציאות איז די זעלבע מציאות פון דעם אויבערשטן אליין, און דוקא ווי דער אויבערשטער איז העכער אפילו פון דעם צמצום, ניט נאר ווי אן עיגול, נאר אויך ווי א מרובר, וואס דאס איז נאך א העכערער צמצום, און א איד געפינט זיך דוקא העכער אויך פון אלע צמצומים, ביז וואנענט אז בשעת ס'איז דא א צמצום איז דאך אויך דא פארבונדן מיט אן ענין של מלחמה, ווי ענין הצמצום עצמו איז דאך דאס דער ענין וואס ער איז מצמצום, איז דאס גופא איז דאך אן ענין של מלחמה מיט דער זאך אין וועלכע ער מאכט דעם צמצום אפילו ווען דאס איז א צמצום אין אן אופן מרובה, וכמובן וגם פשוט. און דער עיקר איז אבער, אז ס'זאל זיין דער ושבית שביו אט דאס איז דאך די כוונה און דער תכלית, און נאך מערער, אז פון דער ושבית שביו זאל ארויסקומען דוקא דער ענין פון ראשית עיני בין משפט הבכורה ווי געבראכט אין חסידות על לעתיד לבוא, אין צמחצדק חסידות, אז לעתיד בארוכה, אז

¶7לתיד לבוא וועט זיין צוריק די עבודה דוקא בבכורות, אף על פי וואס ס'ווערט דאך געבראכט אין תניא, אז לעתיד לבוא וועט זיין כהנים הלויים, אז ס'וועט זיין די עבודה אין לויים וואס זיי וועלן זיין במקום כהנים. איז ווי פארשטאנדיק פון דעם ענין ווי ס'ווערט דערבראכט אין חסידות און אין קבלה, איז נאך קודם פון דעם זמן, במילא איז דערנאך אז ס'קומט אראפ מלמטה למעלה, לאחרי פון דעם זמן אז ס'איז דא דער ענין פון א מרובה, איז דא דערנאך דער העכערער ענין דערפון, וואס דאס איז העכער מכל מדידה והגבלה, וכמדובר כמה פעמים, אז דאס זאל זיין דער עיקר אז מ'גייט ארויס מכל מדידה והגבלה, פון מדידות והגבלות פון דעם גלות, בתוכף ומיד ממש, ובפרט נאך אז מ'פארבינדט דאס אויך מיט נתינת לצדקה, וואס צדקה האט דאך אויך אין זיך דעם ענין פון הפכים, אזוי דער דין פון צדקה איז, אז וועמען דארפן געבן צדקה אט דער וואס ער האט זיין רכוש איז מערניט ווי די גימטריא צדקה, וואס דאס איז ווייניקער ווי ריש זוז, ווי צוויי הונדערט זוז, אויב ער האט ריש זוז האט ער דאך צדקה מיט איין ענין, איין זוז, א נוסף,

¶8וואס דעמאלט איז מען פטור פון אים געבן צדקה, דערפאר וואס ער איז ניט קיין עני, נאר ער איז שוין א גדר פון א בעל-הבית, ואדרבא ער ווערט אט דער וואס ער גיבט צדקה צו די עניים שמסביב לו. וכמדובר כמה פעמים, אז לעתיד-לבוא איז דאך אויך דא די צוויי תקופות, כמדובר כמה פעמים, און די צוויי תקופות איז דאך אויך פארשטאנדיק, ווי אזוי סטעלט מען איין לעתיד-לבוא? איז דא די צוויי פסוקים, אז אפס לא יבואך אביין און דערנאך איז דא אפס אז ס'וועט אלעמאל זיין אן אביין איז אלעמאל דא די מצות הצדקה, וואס אין לעתיד-לבוא איז אויך דא די צוויי ענינים און די צוויי תקופות, במילא איז אויך דא דער ענין פון א מקבל און א משפיע, וואס דאס איז דאך אויך דער ענין פון א חתן און א כלה, און א כלה איז דאך אויך אינו יכולת משלה, וואס דערפאר איז דוקא ס'ווערט, קערט זי אפ דעם פנים דערפאר וואס זי עסט מעונה שלה, זעט פון דעם חתן'ס וכיוצא בזה. וואס אזוי איז אויך דער ענין פון יעדער אידן, וואס יעדער איד איז דאך א כלה להקב דש ברוך הוא, און ווי מ'שטייט אין דעם איצטיקן מצב איז דאך דאס לאחרי האירוסן וואס איז געווען בשעת מתן תורה, און קודם הנישואין, וואס ס'וועט זיין תוקף ומיישן

¶9ממש, אין גאולה האמיתית והשלימה, ווי ער זאגט אין מדרש רבה שמות, אין די פרשה פון בו, וכמדובר כמה פעמים, אז דעמאלט וועט זיין דער ענין פון ביידע ענינים, און ביידע ענינים אין אן אופן אז זיי זיינען ניט סותר, נאר מ'איז מהפך כל ההפכים ביחד, און פון אלע צוזאמען מאכט מען אן איין און איינציקע מציאות, וואס דאס איז די מציאות פון יקודת האחדות, פון דעם אויבערשטן ווי ער איז א יחיד, און נאך העכער פון יחיד, עאכו'כמה אויך עכער פון אחד, וואס אחד האט דאך שוין אין זיך דער ז'רקיעים וארץ פון ד'רוחות העולם, וכמדובר כמה פעמים, משא'כן יחיד איז דאך העכער פון אחד, כמדובר כמה פעמים בארוכה. אף על פי כן איז זיך דאס אויך א דרגא, אפילו אז דאס איז פארבונדן מיט יחיד און פארבונדן מיט משיח צדקנו, וואס ער איז דאך דער נשמת היחידו פון כל העולם כולו-קומט דאך דאס אבער ניט, דאס איז דאך אלץ פון די חמשה שמות נקראו לה, וואס אין די חמשה שמות, ווי ער רעכנט יותר מדרש, איז אויך דא דער שם פון יחיד, משא נכן ווי אין נשמה שטייט העכער פון דעם שם, וכמדובר ווי דערמאנט פריער, אז ווי א נשמה שטייט העכער פון אלע חלוקי דרגות, און נאך העכער אפילו פון יחיד,

¶10אפילו העכער פון יחידו של עולם, און אפילו העכער ווי יחיד בפני עצמו, איז א איד פארבונדן מיטן עצמות ומהות אליין, וואס דאס איז העכער נאך פון יחיד ווי דאס איז ביי דעם אויבערשטן, על אחת כמה וכמה ווי יחיד קומט דערנאך אראפ אין יחידו של עולם, וכמדובר כמה פעמים.

¶11מי אז אפילו אז אידן זיינען גלות איז דאך דאס אין אן אופן וואס ער האט פיינט דעם גלות, ווארום ער ווייס אז דאס איז אנגערופן בשם גלות דאס שטייט ניט דער אלוף אלופו של עולם שטייט נאך ניט בגלוי, במילא ווערט דאס דער ענין פון שונאי אן אמת'ער סנאי און א טיפי'סנאי, און דוקא דורך אט דער סנאי קומט ער תוקף ומיד און האט

¶12איין און איינציקע זאך, אבער די איין און איינציקע זאך ווערט אריינגעשטעלט אין גולה, ווערט פון דער גולה ווערט דער ענין פון גאולה, און אט דעמאלט ווערט אויך דער בן הבכור לשני אז פון דעם ענין אשר שני הוי'אלקיך דער אויבערשטער האט נאכמערער פיינד גלות, ווי אידן האבן פיינד גלות, ווארום דער אויבערשטער ווייס דאך די אלע ענינים

¶13גלות, נאך מערער ווי אידן ווייסן וואס זיי האט געפעלט, אף על פי וואס יעדער איד האט שוין אים מסביר געווען דער היפך כל התכליות און היפך כל הענינים וואס ס'איז דא אין מעמד ומצב הגלות, קומט דאס אבער ניט לאחרי ווי מ'איז דאס מסביר.

¶14גבול, וואס מ'האט נאך ניט באוויזן אים מסביר זיין, ער ווייס נאר בפשטות, אז גלות איז אן ענין פון שני הוי'אלקיך במילא איז דאס אליין איז גענוג, אז יעדער איד האט פיינט גלות, און וויבאלד אז ער פיינט גלות איז דאך א זיכערע זאך אז ער דארף ניט האבן קיין הסברה פארוואס ער דארף ליגן אין דעם, אז פון גלות מאכן גאולה, און פון גאולה מאכן א מעמד ומצב וואס איז נאך העכער פ גאולה, וכמדובר כמה פעמים, ותיכף ומיד ממש, איבערשפרינגען די אלע ענינים, מדלג על ההרים ומקפץ על הגוואות, און ס'וועט זיין דער דילוג, אז לא ייכבן אפילו כהרף עין, און וויבאלד אז ס'ווערט דער ענין אן קיין סדר פון השתלשלות איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס איז א דילוג און א קפיצה, און ווי ער זאגט אין מדרש, אז ס'איז דא דילוג און א קפיצה אויף צוויי אופנים, ברגל אחת אדער אין שני רגלים, וואס דאס איז דער חילוק צווישן דילוג און קפיצה איז א זיכערע זאך, אז דער אויבערשטער וועט נאכן יעדערן פון אונז א קפיצה בשתי רגלים תיכף ומיד ממש, און מ'וועט גלייך אריינשפרענגען אין מעמד ומצב פון גאולה, און נאך העכער אין מעמד ומצב פון יחידו של עולם, און נאך העכער אין מעמד

¶15מצב וואס איז העכער פון כל תרים וגבולים, און ס'ווערט דער תוקף ומיד ממש יעדער איד און אלע אידן, ובפרט די וואס געפינען זיך אין א בית שמגדלין בו מעשים טובים און אין א בית שמגדלין בו תורה און אין א בית שמגדלין בו תפילה, וואס דאס איז דאך די ד'אמות אין וועלכע מ'געפינען זיך איצטער, און פון די ד'אמות איז געווארן א בית רחב, וואס בפשטות האט ער דאך כמה וכמה פעמים פון ד'אמות, על אחת כמה וכמה אז על דרך ווי מ'זאגט בנוגע צו ירושלים, אז לעתיד לבוא וועט זיין דער ענין התרחבות אין ירושלים, למעלה מכל מדידה והגבלה, איז דאך פארשטאנדיק פון דעם סדר פון דעם ביאור הענינים, אז אזוי וועט זיין אין יעדער בית הכנסת און יעדער בית המדרש, און אין יעדער בית פון מעשים טובים, אף על פי וואס ס'ווערט אנגערופן בשם בית איז כמוזכר לעיל שטייט יעדערער שוין אויפן גג פון דעם בית המקדש, על אחת כמה וכמה פון א גג פון די בתים וואס זיי זיינען בדומה לבית המקדש, און ער שרייט און גיט איבער, אז דער אויבערשטער זאגט אז לבן הגיע זמן

¶16נגולתכם אז ס'איז שוין אנגעקומען, ווי אפגעטייטשט אין לקוטי תורה, און פון די ערשטע אין לקוטי תורה וואס ס'איז אויך אפגעטייטשט אויף שארגן אין חצה איגל שטייט נאך אין ווארט ויגי דער לשון, אז ער איז אנגערירט, אז מ'האט שוין אנגערירט, אנגערירט אין אן אופן... וואס דאס ווערט א נוגי'וואס ווערט מעכב צוזאמען דערמיט, על דרך ווי מ'זאגט דאך אכתי עבדי אחשורוש אנן האט זיך די גאולה אנגעהויבן פון והתיגה בראש השרביד, פון דעם שרביד פון אחשורוש אחרית וראשית שלו, און די אידן הויבן-אן פון טאקע פון שרביד של המלך, וואס דאס אין דערויף באשטייט דאך אויך דער אויפטו פון א מלך פון ביפי תחזינה ינך איז דאך אויך פארבונדן מיטן שרביד שלו, און די התחלה גייט אין אן אופן, אז ס'זאל ביי אים נקלט ווערן הויבט זיך אן פון ותיגה ביי ראש השרביט, ביי יעדער אידן תיכף ומיד ממש, און ס'ווערט דער ותיגה אין אן אופן אז ער ווערט אינגאנצן נבלע אין דעם ראש השרביט הנשמה בגוף, אין דעם ראש השרביט פון דעם מלך של עולם ווי ער איז אחרית וראשית שלו, אז דא איז טאקע דא די ענינים פון חיבור ההפכים,

¶17אחרית וראשית, זיי שטייען אבער ניט בפני עצמון, אז דאס איז אחרית וראשית שלו, ביז וואנענט אז דער ווארט-אין נאמען איז ניט דער ווארט אחרית און ניט דער ווארט ראשית זיי שטייען מערניט ווי ברמז, און דער ווארט איז דוקא דער ענין פון אחשורוש, וכמדובר כמה פעמים, אז תוקף ומיד פון דעם מעמד ומצב פון אכתי עבדי דאחשורוש אנן ווערט דער עבדי דאחשורוש ישלן למעליותא, צי עבדי ער ווערט נתגלה בא יעדער אידן ווי אזוי ער איז אן עבד למי שראשית ואחרית שלו, דערפאר וואס אלס אן עבד האט ער דאך די שליחות אויף דורכצופירן די שליחות אין עולם הזה התחתון וואס ער איז איינגעשטעלט דוקא אין אן אחרית און אין א ראשית ומה שבינתיים. ועוד והוא העיקר, אז פון דעם דיבור וכל הענינים אלו און במחמד לאחר און דערנאך מאכן יעדערן פאר א שליח, ס'זאל אויך צוקומען, כמדובר כמה פעמים, וויבאלד דאס איז פארבונדן מיט דער חתונה פון נשיא דורינו, איז מן הראוי אט די וואס האבן פראווען חתונה זאלן מוסיף זיין אין די חתונות השמחה, ביז אין א שמחה גדולה, ומה טוב אויך מוסיף-זיין אין מספר הסעודות, בפרט נאך צו מנהג ישראל פון א סעודת

¶18עניים, וואס אמאל איז געווען א סדר, בא יעדער חתונה איז געווען אויך א סעודה פאר עניים, און מ'פלעגט דוקא דארטן געבן מן המובחר, וכמדובר כמה פעמים. אזוי איז אויך אין די וואס האט שוין געפראוועט די חתונה, אט די וואס וועלן פראווען זייערע חתונה אין די טעג שלאחרי זה, ווער רעדט נאך ביום הראשון, אדער מוציא שבת, וואס דאס איז דאך קיימא סיהרא באשלמותא פון חודש אלול, פון אני לדודי ודודי לי וואס אני לדודי ודודי לי איז דאך דער ענין פון א חתונה, דערפאר ווערט דאך דאס א יחוד שלם, אז ס'איז סיי אני לדודי ממטה למעלה און סיי לדודי לי מלמעלה למטה, ועוד והוא העיקר, אז שוין אין התחלה פון חודש עבול, עאכו כמה וכמה אז מ'האלט שוין קרוב צו דעם סונטאג וואס ס'איז קיימא סיהרא באשלמותא פון חודש עבול, און איצטער האלט מען דעם טאג יום אחד באלוה, דער דרייצנטער טאג אין חודש אלוה, וכמוזכר כמה פעמים זאל גלייך יעדערער בא זיך מגלה זיין, מ'האט שוין געדאווענט מעריב, וואס מ'וועט דאך זאגן די קריאת-שמע של המטה נאכאמאל דער שמע ישראל הוי'אלקינו הוי'אחד זאל דאס געזאגט ווערן מיט מער כוונה, ווי ער האט דאס געזאגט אין קריאת-שמע של המטה א טאג פאר דעם,

¶19און מה טוב אפילו מיט מער כוונה, ווי ער האט דאס געזאגט אין די קריאת-שמע וואס ער האט געזאגט אין תפילת ערבית, אף על פי וואס דאס איז דאך א קריאת-שמע, אן ענין מן התורה, משא נכן קריאת-שמע של המטה, איז דאך דא אין דערויף כמה דרגות וכמה ענינים וכו'וכו.' ועוד והוא העיקר, אז מ'האט דער יום אחד אין חודש אלול, וואס דאס איז דאך דער דרייצנטער טאג, איז מען דארף מען מפרסם זיין, אז די וואס פראווען היינט-חתונות זאל דאס זיין ביתר שאת וביתר עוז, און די וואס וואס פראווען דערנאך די שבע שבעת ימי המשתה, על דרך זה די וואס האלטן אין מיטן פון שבעת ימי המשתה, אויך מוסיף זיין ביז אין דער שמחה, און די שמחה זאל זיין פארבונדן דוקא מיט א סעודה, און אויך מיט א סעודה פארבונדן דעם סעודת עניים, מיט מצות הצדקה, ווי מ'וועט איצטער אויך מסיים-זיין, כרגיל, מיט מאכן יעדערן פון אונז און יעדערן פון אייך א שליחות אויף געבן אויף צדקה, וכמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר פון דער ריבוי הדברים האמורים, זאל מען קומען צו מעשה בפועל, והמעשה הוא העיקר.

¶20עיקר די מעשה פון גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, תיכף ומיד ממש.