Text

¶1אויף תניא פונקט אזוי ווי ס'איז דאך דא דער בריוו, אז מ'זאל ניט זאגן קיין פשט-לאך אין תניא און קיין פירושים.

¶2דער בריוו איז שוין אפגעדרוקט אין הוספה פון עץ חיים, און אין א תמים, דערנאך איז ער אבער דארט מסיים, אז אויב דאס וועט ארויסקומען אין אן ענין פון יראת שמים איז דעמאלט איז דאס ניטא די אזהרה וואס מ'האט געגעבן אויף דעם,

¶3ער איז מסיים תניא ס'איז דאך איצטער די התחלה פון לימוד התניא אויך, איז ער מסיים תניא אנטקעגן דעם ענין פון שמירת שבת, און זאגט, אז סיי זכור און סיי שמור זיינען ביידע דא אין חיצוניות און זיינען ביידע דא אין פנימיות,

¶4וואס זיינען זיי אין פנימיות?

¶5זאגט ער, אז זכור אין פנימיות איז דאס די כוונה פון דער תפילת שבת ותלמוד תורה, ו”כמה שכתוב שבת להוי' אלקיך”, און דער שמור בפנימיות, אז מ'זאל זיך אפהיטן פון די דיבורים גשמיים,

¶6אזוי ווי הקב"ה האט אויך ניט גערעדט די עשרה מאמרות, איז דאך על געווען בששת ימי בראשית, כי ”זה לעומת זה עשה האלקים”.

¶7די התחלה פון תניא איז אזוי ווי דער רבי האט געזאגט, אז דער לשון פון דעם אלטן רבי'ן, מ'הויבט זיך אן פון דעם שער-בלעטל פון תניא, ביז ”בדרך ארוכה וקצרה בעזר השם יתברך”,

¶8און דערפאר אז מ'פלעגט אנהויבן לערנען תניא פלעגט מען אנלויבן לערנען דערפון, איז אזוי ווי ס'שטייט דאך אויף גאנץ תורה אןא סופן בתחילתן ותחילתן בסופן איז דאס אויך א שייכות איינע מיט די צווייטע.

¶9אף על פי וואס אין פסוק שטייט ”את זה לעומת זה עשה אלקים” אבער אין אגרת הקודש שטייט מערניט ווי ”זה לעומת זה וכו” דער פירוש הפשוט אין דעם איז, אז דיבורו של האדם איז דער אדם התחתון ווערט דאך אנגערופן אדם על שם ”אדמה לעליון” צו דעם ”אדם העליון שעל הכסא”,

¶10איז אזוי ווי דער אויבערשטער איז שבת מדיבורו פון די עשרה מאמרות, איז אזוי אויך דער איד, דער אדם התחתון, דארף אויך זיין א שבט מיט דיבורים גשמיים, אחוץ ווי תורה און תפילה.

¶11און אויף תורה אויך איז ווערט דאך אראפגעבראכט פון ירושלמי, אז בקושי הטירו ”לדבר דברי תורה בשבת” דער עיקר איז דער ענין פון שבת דער ענין פון תפילה, וואס דא איז דאך דער עיקר ניט אזוי דער דיבור, ווי ”עבדתם את הוי' אלקיכם” איזו ”היא עבודה שבלב זו תפילה” דא איז דער עיקר די כוונה מחשבה די מחשבה וכוונה שבלב.

¶12ס'איז קיין קשיא ניט, אט דאס וואס דער אויבערשטער איז שבת ממאמרו איז דאס דערפאר וואס במאמרו איז געווארן א מעשה, וואס איז דערפון די ראי' אז מ'דארף זיין א שוות פון א דיבור למטה?

¶13ווארום אפילו פון די דיבורים וואס פון זיי איז געווארן דער 'עלמין סטימין' דלאות גליאן וואס דאס איז דאך די עולמות וואס ווערן אנגערופן עולמות המחשבה האט זיך דאס אויך פארענדיקט ביום הששי, בשבת ס'איז געווען מנוחה אפילו פון די ענינים אויך, וואס דארט איז דאך ניט געווען דער מעשה ס'איז געווען מערניט ווי מחשבה, וואס דאס איז אויך דיבור.

¶14און ער גיט אויף דערויף דעם טעם כזה לעומת זה, אז דאס וואס דער אדם התחתון טוט דא דארף ער דאך לערנען ווי די ענינים ווערן געטאן למעלה, און בשעת ער טוט דא די ענינים למטה איז ”כמים הפנים לפנים”,

¶15ווי דער בעל שם טוב האט געזאגט דעם פירוש אויף א שם צלחה אז דער אויבערשטער איז אזוי ווי א שטן וואס דער שטן טוט נאך דעם אדם ויברי האדם

¶16ווי זיי זיינען זיך מתנענע אזוי איז דאך דער ציל מתנענע אזוי איז אויך אז די שם צלחה אז בשעת מ'איז זיך דא מתנהג אין מדת הטובה החסד איז דאך דער אויבערשטער אויך אזוי מתנהג ”מדה כנגד מדה במדת הטובה” החסד.

¶17און לכאורה, ווי קען מען מחבר-זיין דעם ”זה לעומת זה” דעם אדם התחתון, וואס דאס מיינט מען דאך א נשמה כמו שהיא מלובשת בגוף,

¶18ווארום די תורה איז דאך לא ניתנה למהלאכי השרת און זי איז ניט געגעבן געווארן צו נשמות ווי נשמות שטייען למעלה, מ'האט דאך געדארפט האבן א תנאי, אז ס'זאל זיין ווי די גמרא זאגט אין שבת ”למצרים ירדתם” און ”יצר הרע יש ביניכם” און דעמאלט גיט מען זיי די עשרת הדברות, און דערנאך די גאנצע תורה.

¶19און מיט וואס פארבינדט מען דאס?

¶20פארבינדט מען דאס מיט זה מיטן אויבערשטן, און אויף זיי ביידן זאגט מען דעם לשון זה וואס דאס איז דאך נוכח ”מראה באצבעו ויומר זה” אז וואו מ'זאל זיך ניט געפינען, אין וואס פאר א מקום וזמן,

¶21איז דאס די איינציקע מציאות וואס ס'איז דא איז דאס דער אויבערשטער, און אזוי ווי אידן זיינען ”חלק הוי חלק” אלוקה 'ממעל ממש', די נשמות זיינען מושרש אין עצמות קען מען אויף נשמות אויך זאגן זה

¶22ווארום זיי ווערן אויך א מציאות אמיתית דורך דעם וואס זיי ווערן אדבקים בא די שם אלקיכם איז חיים כולכם די נשמות בגופים דא למטה.

¶23ווי קען מען דאס פארבינדן דעם עצמות ומהות שלמעלה מיטן עצם ומהות הנשמה למטה?

¶24זאגט מען אויף דערויף, אז דאס איז לעומת זה אזוי האט דער אויבערשטער געוואלט, און ער איז דאך א קול יכול, במילא איז ”מי יאמר לו מה תעשה” איז אט דאס אויף דערויף איז ניט שייך צו זאגן קיין הגבלות ומדידות.

¶25איז בשעת ס'רעדט זיך וועגן ענינים פון 'סדר השתלשלות', איז דארט איז דא א גאנצער סדר פון א מוקדם ומיוחר און א ”מעלה ומטה”, בשעת ס'רעדט זיך וועגן זה, דאס הייסט וועגן מציאות אמיתית,

¶26וואס ”אמיתת המצאו” איז דאס מערניט ווי ער זאגט אין אגרת הקודש, וואס מציאותו מעצמותו שאין לו סיבה קודמת ועילה קודמת חס ושלום, וואס דאס קען מען דאך ניט זאגן ניט אויף גילויים, ניט אויף אירות, מערניט ווי אויף עצמות אליין, און וואס נאר אויף אים קען מען זאגן זה,

¶27איז לאומת אט דעם זה פאלן אראפ אלע מדידות והגבלות און קשיות וואס מ'קען שטעלן ”מצד שכל, אפילו” מצד שכל דקדושה, און ס'ווערט דער זה אין עשה ממהות הנשמה אויך.

¶28וואס דערמיט ווערט אויך פארענטפערט, ווי אזוי קען זיין דער ”קרוב אליך הדבר מאוד” איז ער דאך מפרש אין תניא, אז התורה נצחית, במילא איז בכל מקום ובכל זמן,

¶29און בא יעדער אידן און אין וואס פאר א מעמד ומצב ער זאל ניט זיין קען זיין ”קרוב אליך הדבר” איז ער אויף דערויף מפרש אין תניא די כמה אופנים פון 'אהבה ויראה' וואס ברענגען צו דעם לעשותו,

¶30און דערנאך זאגט ער נאך ולתוספת ביאור דעם לשון וואס שטייט מאוד איז דאס דורך דעם וואס ס'איז דא די אהבה מסותרת ו”נכלל בה גם” תחילו און דאס באקומט מען א ירושה מאבותינו.

¶31וואס דאס איז אויך א ביאור, אז ירושה איז דאך אן ענין וואס איז ניט אין שכל, א מתנה דארף זיין ”עביד נאכו לנפשו” אן ענין פון א קנין אדער פון א מעכער, דארף מען דערפאר עפעס צאלן,

¶32אז ירושה איז דאך אפילו א תינוק בן יומו, און אפילו אזא וואס ס'איז לגמרי ניט שייך צו שכל, א ”חרש שוטה וקטן” איז ער דאך אויך באקומט ער דאך דעם מהן יקר ויסק ווי ער זאגט דעם לשון אין תניא, וואס לא עמל בו, דערפאר וואס ער איז א יורש, און אט דאס קען אין מיר באקומען פון די אבות,

¶33און דאס וואס אויב מ'וואלט פאר זיי באקומען די אנדערע ענינים וואס מ'באקומט בירושה, אפילו דעם ענין העבודה וואס דאס ווערט אנגערופן בבחינת מרכבה איז אויף דערויף אויך שייך דינגען זיך, און דא איז דא אזוינע צו וועלכע דאס קען ניט דערגרייכן,

¶34און אזוי ווי ס'איז מבואר בכמה מקומות בחסידות, אז בשעת מ'זאגט מרכבה איז דאס א באזונדער מציאות פון דעם רוחב, ס'איז מערניט דאס איז בטל צום רוחב, אבער א באזונדער מציאות אויך, און ס'איז דא נאך א העכערער אופן וואס ס'ווערט אויס מציאות זיין גאנצע מציאות איז מערניט ווי מציאות האדון.

¶35און אט דאס איז ניט די עבודה בבחינת מרכבה אט דאס איז דער ענין פון אהבה מסותרת, וואס דאס איז די אהבה עצמית, וואס דאס איז מצד דעם וואס עצם איז איין זאך מיט עצם, במילא האט זי די אהבה צו דעם עצם,

¶36ווארום כשאתה תופס בחלק איז אתה תופס בכולו 'העצם כשאתה תופס בחלקו אתה תופס בכולו' אט די אהבה מסותרת, וואס דאס איז מערניט אין עצם אליין, און צו עצם איז דאס מאכט אז ס'זאל זיין ניט סתם דער 'קרוב אליך' אז ס'זאל זיין אויך דער מעיד, נאר וואס דען?

¶37דאס מוז זיין בעזר השם יתברך, הללו עוזרו אינו יכולו אויף אראפנעמען אט די זאכן וואס קענען אמאל צודעקן די אהבה מסותרת, אבער האבן האט ער דאס בירושה, דערפאר וואס ”תחת אבותיך יהיו בניך” זאגט דאך די גמרא על פי נגלה, אז דער בן איז דאס די מציאות פון דעם אב,

¶38אט אזוי איז אויך דער ענין פון ירושה איז דער פירוש, אז דאס איז די מציאות פון דעם מוריש, און אט אזוי איז אויך אט דאס וואס אידן נעמען אלס ירושה איז אט דאס וואס זיי ווערן די מציאות פון אט די וואס זיי זיינען איינס מיט עצמות ומהות.

¶39וואס דאס איז מצד דעם ענין פון ”זה לעומת זה” און דא ברענגט ער ניט אראפ דעם ענין פון אלקים, פון צמצום נאר דאס איז די מציאות האמיתי, וואס דאס איז מאמיתת המצאו און דאס האט געמאכט א מציאות פון יש הנברא, וואס דאס ווערט אויך דערנאך א יש האמיתי, ווי ס'שטייט אז לעתיד לבוא איז א גוף פון א אידן וועט זיין דער יש האמיתי על דרך כביכול ווי למעלה,

¶40איז אט דער ”זה לעומת זה” פועל צוויי ענינים, אז אין א סוף העבודה איז אט דעמאלט דארף ער זיך פירן, אז ס'זאל זיין ”שבת להוי' אלקיך” ניט נאר אין חיצוניות, אין דער משרה, נאר דארטן זאל ער מרבה זיין דער ”למרבה המשרה” אז ס'זאל זיין בפנימיות אויך אין תפילה בעיקר, ובדרך ממילא קומט דאס דערנאך אראפ אין תלמוד תורה אויך,

¶41און אין התחלת העבודה פועל"ט דאס, אז אין וואס פאר א מקום וזמן ער זאל זיך ניט געפינען, און ווי זיין מעמד ומצב זאל ניט זיין איז ”קרוב אליך הדבר” אויף לעשותו, און ניט סתם קרוב, נאר מאוד מצד די אהבה מסותרת, וואס דאס איז דא בא יעדער אידן, ו”נכלל בה גם” תחילו דערפאר וואס דאס איז 'זה לעומת זה', דער

¶42דער יש פון דעם אידן דא למטה, וואס ווערט איין זאך מיטן יש האמיתי, די אמיתת המציאות שאין לו סיבה ואילה קודמת לי חס ושלום, וואס דאס איז דער אמת'ער ענין פון 'דירה בתחתונים', אז דער אדם העליון מיטן אדם התחתון ווערן לחיים לחיים.