טקסט

¶1אזוי איז דאך דער יום הולדת פון דעם רבי'ן נשמתו עדן, וואס כמדובר כמה פעמים איז דעמאלט איז ”מזלו גובר”,

¶2על אחת כמה וכמה אז ס'איז דורכגעגאנגען ”מידי שנה בשנה” קומט דאך צו דער ענין פון מוסיפין בקודש קומט דאך צו נאך מערער וויפל ס'איז געווען די יארן לפני זה,

¶3דערפון אויך פארשטאנדיק בנוגע עאכו"כ צו א נשיא בישראל, די ענינים האמורים פון מוסיפין בקודש איז דאך געזאגט געווארן אויף יעדער ענין, בשעת ס'רעדט זיך נאך וועגן א נשיא בישראל, וואס ענינו איז דער ענין פון נשיאות, איז דאך דעמאלט פארשטאנדיק, אז די ענינים זיינען נאך ”ביתר שאת וביתר עוז”,

¶4און דערנאך זוכט מען דאך וואו געפינט מען עפעס א הוראה בנוגע צו א ענין מיוחד וואס איז פארבונדן מיט דעם יאר, איז דאך לכל לראש אט דאס וואס איז אויבן אויפיק, איז דאך דא ידוע דער סיפור פון נשיא דורנו פון רבי'ן דעם שווער בנוגע צום זאגן דעם קאפיטל תהלים,

¶5המתאים למספר שנות חייו, אז אזוי איז דאס אויך יש בגר בא כובש, ווי דער לשון הגמרא איז, אז

¶6אויך אז דער מהלך השנים גייט אויך לאחרי פון הסתלקות הנשמה מן הגוף איז בלייבט אויך דער קשר מיטן 'זמן ומקום' פון 'עולם הזה' עד כדי כך, אז אויך דארט קומט-צו, ”מידי שנה בשנה”,

¶7א נייער קאפיטל תהלים, וכידוע אויך דער מאמר וואס איז געזאגט געווארן פון דעם רבי'ן נשמתו עדן לאחרי הסתלקות שלו בגן עדן,

¶8וואס דערנאך האט דאס איבערגעגעבן און איבערגע'חזר'ט נשיא דורנו, וואס דאס איז מתאים למספר הקאפיטלן וואס איז געווען מתאים צו דעם זמן וואס איז געווען לאחרי ווי ס'איז שוין דורכגעגאנגען אזוי כמה שנים לאחרי חיים חיותו בעלמא דין,

¶9און דערנאך אויך געווען ”מדי שנה בשנה” איז צוגעקומען נאך א קאפיטל תהלים.

¶10וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז וויבאלד אז דאס איז א ענין שבגלוי, איז דאך זיכער האט דאך אויך דאס א שייכות צו די אלע וואס ער איז דער נשיא שלהם,

¶11ס'איז קיין סתירה ניט דערביי אז מ'זאגט אז דערנאך איז געווען דער נשיא ממלא מקומי בני יחידו, איז דאך כמדובר כמה פעמים, און ווי מ'זעט דאך דאס אויך נאך אין זמן השעס, געפינט מען דאך אויך אז ס'איז געווען תנאים וואס האבן געזאגט תורה און אראפגעבראכט אין נגלה דתורה,

¶12און דערביי איז אויך געווען תנאים וואס זיי זיינען געווען בכמה ענינים בדרגת פון א תלמיד צו א תנא וואס האט אויך געזאגט דעמאלט תורה, ווי אין סיום פון מסכתא ברכות וכיוצא בזה, וואס דאס איז קיין סתירה ניט 'כלל וכלל', ואדרבא דאס איז נאך מסייע,

¶13און יעדער מאיר האט דאך זיך זיינע ענינים, נוסף אויף די ענינים וואס ער האט משותפים מיט דעם מאיר שלפניו אדער מאיר שלאחריו, וכמדובר כמה פעמים.

¶14וואס עפי זה איז דער קאפיטל וואס ס'הויבט זיך אן משנה זו איז דאס דער קאפיטל פון קכ"ט, נאך דערויף ווי ס'האט זיך געענדיקט די קכ' ז' שנים,

¶15צי ס'איז דורכגעגאנגען דריי יאר לאחרי זה, וואס דאס האט זיך געענדיקט נעכטן, און דערנאך האט זיך אנגעהויבן דערנאך די שנת קכ"ט.

¶16במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז די אלע ענינים וואס מ'האט אין דעם ענין פון קכ' ז', און כמבואר בארוכה, אין די דרושים אין ”תורה אור” און ביאורי הזהר, און אור התורה פון צמח צדק אויף דעם פסוק אין 'חיי שרה',

¶17וואו ס'רעדט זיך וועגן די קכ ז' שנו, ווי אזוי דאס איז כולל כל סדר ההשתלשלות, ווי ער טייטשט דאס אפ אין זהר, אז מאה איז דאס דער ענין פון כתר, און דערנאך איז דא עשרים דער ענין פון 'חכמה בינה',

¶18און דערנאך איז דא די שבע שנים, וואס דאס איז דאך דערנאך די שבע דרגות, שבע מדות שלאחרי זה, און דערנאך זאגט מען נאך אויך אז כולם ”שוין לטובה” אז ס'איז דא דער ענין וואס איז אן ענין משותף בא זיי אלעמען אין דעם ענין וואס זיי זיינען ”שוין לטובה”, וואס אין דערויף איז דא ענינים וואס זיי זיינען למטה מענינים האמורים,

¶19לאידך גיסא, וויבאלד אז דאס פאראיינציקט סיי מאה שנה, סיי עשרים שנה און סיי שבע שנים, באווייזט דאס אז דאס האט א המשכה, און אפשר נאך מער ווי א המשכה, נאר דאס איז פון אן ענין און א דרגא שלמעלה מכל הדרגות האמורות, וואס דאס איז דאך פארשטאנדיק בנוגע לעניננו, אז דאס איז אפילו למעלה פון די דרגא פון

¶20כתר. אפילו ווי כתר איז פארבונדן מיט עתיק, ווי ער טייטשט דאך אפ אין דעם זהר און אין חסידות אויף דעם זהר, אז דאס מיינט מען אויך די דרכו פון עתיק אין דעם ענין וואס מ'זאגט אז דאס איז מאה שנה וואס דערפאר שטייט דאס בלשון יחיד,

¶21אז עד זו איז אויך נעמט מען לכל לראש וואס ס'איז אויבן-אויפיק און וואס ס'איז מובן לכל סיי פאר אנשים סיי פאר נשים און סיי פאר טף.

¶22מ'גיט א קוק דעם קאפיטל תהלים קכ"ט וואס הויבט זיך אן היינט לאחרי ווי מ'האט געהאט די קכ ז' קאפיטלן, און דערנאך אויך דער שומר ההיכף אויף די אלע ענינים.

¶23הויבט זיך דערנאך אן דער קכ"ט, וואס דארטן קומט לכל הענינים אויך אט דער ענין בולט, אז דאס קומט א השלמה צו דעם קאפיטל קכ"ח.

¶24אין קאפיטל קכ"ח רעדט זיך וועגן ענינים פון טוב, דעם מדובר אויך פאר איארן, וואס דער טוב איז אבער אלץ ווערט דערציילט ווי אזוי ס'איז דא אלץ גוטע זאכן,

¶25דערנאך קומט דער קכ"ט, וואס אין קכ' ח' דערציילט זיך ניט וואס ס'טוט זיך מיט די ענינים וואס זיי זיינען מבלבל, אדער זיי זיינען מנגד, מ'דערמאנט גארניט וועגן זיי, אדער כמעט גארניט וועגן זיי.

¶26קומט צוגיין דער קאפיטל קכ"ט און איז משלים, אז מ'זאל וויסן זיין ”שקדמת שלף יבוש” אז נאך איידער מ'וויל עפעס טאן אויף מבלבל זיין, במילא דארף מען דאך ארויסנעמען די זאך ממקומה, און זי זאל פרואוון מבלבל זיין.

¶27זאגט מען, אז שקדמי שלף נאך איידער מ'האט דאס ארויסגענומען ממקומה איז זי שוין דארט איינגעטיקן געווארן און ס'איז געבליבן אינגאנצן אן קיין ממשות,

¶28ואדרבא דאס וואס ס'האט א ממשות איז דאך דאס וואס מ'זאגט והיו בית אותיו לקש וכיו"ב, אז ס'ווערט מערניט ווי אן ענין ש קרבנות עליו יבוש אן ענין פון קש,

¶29במילא איז דאס מערניט ווי מסייע אויף פארברענען די שיריים פון דעם גלות, פארברענען די חמות וואס ס'איז דא אין גלות, ס'בלייבן מערניט ווי די עשירות שבגלות, די 'שתי הלחם', וואס דאס איז דאך ווי דאס איז ”אין קדושי חמות”, משא' כן דער ענין פון ”שקדמת שלף יבוש”.

¶30וואס אט דא איז משלים, אז נוסף וואס מ'האט דעם קאפיטל קכ"ח, ווי אזוי ס'איז דא די הבטחה פון דעם בעל יום ההולדת, אז ס'זאל זיין אלע ענינים של ברכות והצלחות באווארנט מען אויך, אז מ'קען זיך איבערטראכטן וואס וועט זיך טאן מיט די וואס זיי זיינען מבלבל,

¶31זאגט מען שוין ”שקדמת שלף יבוש” אז נאך איידער ער גייט ארויס ממקומה אויף עפעס צו טאן ווערט ער שוין דארטן איינגעטריקנט, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז סיי מצד דעם ענין פון ספור מרע און סיי מצד דעם ענין פון 'עשה טוב' האט מען דאס דער 'תכלית השלימות'.

¶32וואס דאס איז אויך דער ענין וואס מ'זאגט דאך אז ”חכה לו בכל יום שיבוא” עאכו"כ אז ס'ווערט כל ”עבודתו אשר עבד במשך כל ימי חייו”, וויבאלד אז ”מזלו גובר” איז דאך די אלע ענינים גובר, און ס'איז דאך ידוע,

¶33כמדובר, אז ס'איז פארבונדן דער רבי נשמתו ערן מיטן ענין פון דער גאולה האמיתית והשלימה, כידוע די שיחה הידועה פון 'שמחת תורה',

¶34און דערנאך די גאנצע אריכה שבדבר, און ווי אזוי ער האט שטורעמט בנוגע צו גאולה האמיתית והשלימה, אז ס'זאל זיין דער משיחך און דערנאך אמן וימן וואס דאס איז דער 'תכלית השלימות',

¶35איז דאך דעמאלט נאכמערער ”ביתר שאת וביתר עוז” דער אחכה לו בכל יום שיבוא איז דאס ממש בכל יום, און ניט נאר בכל יום נאר ”בכל שעה ובכל רגע, וכל” המקדים הרי זה משובח, און נאכמערער מ'דארף גאר ניט האבן אויף דערויף קיין הקדמה, נאר הנה זה בא.

¶36וואס דאס איז אויך יש לקשר מיט דעם שיעור אין חומש פון דעם טאג, וואס דארטן זאגט מען אויך ”ואברהם זקן בא בימים, והוי' ברך את אברהם בקול”, און ווי גערעדט שוין פריער,

¶37אז מעשה אביר סימן לבנים און אין דערויף איז דער כלל, אז דאס איז ניט נאר א סימן וואס באווייזט אז די זאך איז דא, נאר דאס איז א סימן וואס מאכט דאס אויף אט דאס וואס מ'זאגט ביי אברהם'ן, אז ער איז געווען ”זקן בא בימים והוי' ברך את אברהם בקול” אט דאס האט אויפגעמאכט, אז אזוי זאל זיין ביי בני ובנות אברהם, ס'זאל ביי יעדערן פון זיי זיין, בכל עניניהם,

¶38בכח פון דעם ”מזלו גובר” אין אן אופן וואס ”בא בימים” וואס דאס באווייזט דאך אויף שלימות ברוחניות, ווי אפגעטייטשט, אז אלע ימים זיינען געווען שלימים, און ער איז געקומען גאנץ מיט אלע טעג, צי אלע צוגעשטעלט,

¶39אלץ וואס מ'דארף צושטעלן אין יעדעם טאג, זאל ער זיין עביד עבידתי און אויך ”ברך את אברהם בקול” וואס אויף דערויף טייטשט מען דאך אפ אין מדרש,

¶40אז דאס באווייזט אז אברהם האט געהאלט אלע ברכות, סיי בגשמיות און סיי ברוחניות, און די שלימות איז מערניט ווי געווען ס'האט געדארפט זיין דער יחוד מה ובן, וואס דאס איז געווען דערנאך וואס ער האט גערופן אליעזר און האט אים געזאגט אז ער זאל געבן אשה לבניר ליצחק, וועט דעמאלט ווערן אויך אט דער 'תכלית השלימות' פון די גאולה האמיתית והשלימה,

¶41וואס זי קומט דאך בזכות יצחק אבינו, כמדובר כמה פעמים.

¶42וואס דאס איז אויך אלס א הכנה און נאכמערער צוהיילן דעם ענין פון גאולה האמיתית והשלימה בפשטות, ו”למטה מעשרה טפחים”,

¶43”לא עיקבן אפילו כהרף עין”, וועט מען אויך מסיים זיין, כרגיל בכגן זה, אויף מאכן יעדערן פאר א שליח מצוה, און געבן דער ענין אויף צדקה, וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט עבודה פון אברהם אבינו,

¶44”למען אשר יצוה את ביתיו ואת בניו אחריו” ”לעשות צדקה ומשפט, חסד וצדקה” מיט אלע ענינים ווי אויסגערעכנט.

¶45וואס דאס איז אויך די שייכות מיוחדה אויך מיט דעם שיעור אין חומש, און אויך מיטן שיעור אין די שאר הענינים.

¶46און בעוד והוא העיקר, אז מ'זאל רעדן אין די אלע ענינים צוהיילן, און ס'זאל זיין ”בפועל, ולמטה מעשרה טפחים”, ותיכף ומיד,

¶47אז בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו גיט מען א קוק, ס'שטייט אלע בארץ הקודש, און דארטן גופא אין ירושלים עיר הקודש, און דארטן אין הר הקודש, אין הר הבית, און דארטן גופא אין קודש הקדשים, כמדובר כמה פעמים,

¶48און במהרה בימינו ממש, ו”לא עיכבם אפילו כהרף עין”.

¶49וואס אזוי ווי מ'זאל בפשטות?

¶50און